कलियुगे स्वर्गकामानां यज्ञकर्तुम् अशक्तानां जनानां, अग्निष्टोम, अश्वमेधादि यज्ञफलानि स्तुतिपाठेन, स्तोत्रैः, वचोभिः सम्पूर्णतया लभ्यन्ते। यदि ममापि प्रमादात्, शीघ्रता वा, दोषात् वा सन्ध्यावन्दनं सम्यक् न कृतं, तत्र यत्र भक्त्या सन्ध्यावन्दनं क्रियते, तत्र सर्वेषां जन्मानां सन्ध्या सम्पूर्णा भवति, ममापि। अन्यत्र, यत्र महान् तपः, ध्यानं, प्रेमविहीनानां जनानां, अहं त्रिवेणीपुण्यरजः, अद्वितीयं तीर्थराजं प्रयागं, चक्रचिह्नेन शोभितं, स्वयम्भू, अमृतश्रेष्ठं, नमामि। किं तपः कृतम्? किं यज्ञः समर्पितः? किं दानं सुपात्रे दत्तम्? किं देवपूजा कृतम्? किं तीर्थसेवा, किं ब्राह्मणकुलपूजा? यैः शिवपुरी, शुभदायिनी, राजधानी सदा लभ्यते। सौभाग्येन अहं तां शिवनगर्यं प्राप्तवान्, या अनन्तजन्मपापं नाशयति, संसारसागरस्य सेतुर्भूता। साधूनां फलम्, कुलस्य पापक्षालनं, आत्मनः पूर्णता—किम् अन्यत्, सर्वोत्कृष्टं तिष्ठति। जीवन् मनुष्यः लक्षशः शुभदर्शनोऽपि पश्यति; एतद् न मिथ्या। अतः मम देहदृष्ट्याः काशी अपि न लब्धा, क्षणभङ्गुरत्वात्। देवकाष्याम् दिव्यलिङ्गानां गणना अपि अमरैः न शक्या। प्राचीनानि, गुह्यानि, प्रकटानि, सिद्धानि—अत्र तेषां हस्तान् योजयित्वा नमामि। किं पापमार्गात् भीः? किं पुण्यकर्मात् आनन्दः? किं अध्ययनात् गर्वः? किं मूढत्वदोषात् दुःखम्? किं धनात् अहङ्कारः? किं दारिद्र्यात् वेदना? किं भोजनम्? यदि श्रीमणिकर्णिकास्नानेन भगवान् विश्वेश्वरः दृश्यते। अल्पसम्पत्त्या, आरोग्येन, कृशत्वेन, स्पष्टशक्त्या, उत्साहेन, शुद्धप्रेम्णा, इच्छया स्वप्नेन च अप्राप्यापि सा नगरी प्राप्त्यते; गदाधरपुरी शीघ्रं मोक्षं ददाति। न स्वस्वरूपम्, न पूर्वसिद्धिबलम्, न बान्धवः, न निश्चितमात्रा, न निद्रा न दुःखम्—किञ्चित् न पर्याप्तम्। गयाप्रयागयमुनाकाश्याः परमसङ्गमस्य प्राप्तिः दुष्करः; श्रीशारदया कृपया महाफलम् लभ्यते। यः श्राद्धकाले दूरात् अपि स्मृतः, पितृभ्यः मोक्षं ददाति—तं श्रीगदाधरं गयास्थितं नमामि। कष्टमार्गं, दूरं, अधिकं, व्याघ्रचौरकण्टकसर्पैः पूर्णम्, यात्वा, आगत्य, प्रथमव्ययेन, विनयेन याचते। हे कर्परि, हे गदाधर महोदय जलान्ते, अहं प्रतिदिनं त्वां द्रष्टुम् इच्छामि। कथं, सर्वव्यापकात्मा सन्, देवाः श्राद्धदानेन तुष्टाः सन्ति, तवापि जगति तिरस्कारः इव दृश्यते? किं तव क्रूरता? किं कलिप्रभावः? किं चिरकालीनं लोकधर्मानुसरणम्? किं वा तव सेवास्वभावः? हे गदाधर, तव कृपया श्राद्धं समापितम्। अनुमन्यस्व, भगवन्, गृहं गन्तुम्। श्राद्धकाले चतुर्देवस्तोत्रं पठनीयम्, यत् स्वर्गफलप्रदं; स्नानकाले यः पठति— स्नानं, श्रवणं, पाठनं, कीर्तनं सर्वतीर्थसमानं भवति; हे द्विज, प्रयागगङ्गायमुनास्तोत्रश्रवणेन कर्मजनितदोषः नश्यति। महादेव उवाच—शृणु नारद, तुलसीजन्ममहात्म्यं वक्ष्यामि; श्रुत्वा पापात् जन्ममृत्युसंसारात् विमुक्तिः स्यात्। पत्रं, पुष्पं, फलम्, मूलम्, शाखा, त्वक्, दण्डः—सर्वे तुलस्याः अङ्गानि, भूमिः अपि, पावनी। येषां देहः तुलसीकाष्ठाग्निना दग्धः, मृत्युपर्यन्तं सर्वाङ्गेषु तुलसीकाष्ठं स्थाप्यते—तत् पश्चात् दाहकर्ता अपि पापमुक्तः भवति; मृत्युकाले हरिस्मरणं वा कीर्तनं लभ्यते— तुलसीकाष्ठदाहेन पुनरावृत्तिः न भवति; शतकाष्ठेषु एकतुलसीकाष्ठं यद्यस्ति—दाहकाले मोक्षः लभ्यते, कोटिपापिनः अपि। गङ्गाजले स्नानेन पुण्यं पुण्यतरं भवति। तुलसीकाष्ठमिश्रितकाष्ठानि पुण्यदायिनि; यावत् तुलसीकाष्ठदाहः तावत्—कोटिजन्मपापानि दह्यन्ते। यः तुलसीकाष्ठदाहं पश्यति— विष्णुदूताः तं गृह्णन्ति, यमदूताः न; सहस्रकोटिजन्ममुक्तः जनार्दनं याति। ये इह तुलसीकाष्ठदाहेन दग्धाः—देवाः विमानैः पुष्पवर्षं कुर्वन्ति। अप्सराः नृत्यन्ति, गायकाः गायन्ति; तं दृष्ट्वा विष्णुः शम्भुना सह तुष्टः। शौरिः तं हस्तेन गृहित्वा स्वगृहं नयति, स्वर्गवासिनां सन्निधौ सर्वपापं नाशयति। यत्र तुलसीकाष्ठाग्नौ घृतसम्पृक्ते ज्वलति, जयध्वनिः महोत्सवः। अग्निकक्षे वा श्मशाने वा, मनुष्याणां पापानि दह्यन्ति; ब्राह्मणाः तुलसीकाष्ठदाहेन वा तिलैर् हविः कुर्वन्ति, अग्निष्टोमफलम् लभन्ति। यः हरये तुलसीकाष्ठधूपं ददाति, इन्द्रसमानं पुण्यं, शतगवदानफलम् लभते। यः तुलसीकाष्ठाग्निना नैवेद्यं पचति, तत् केशवाय दत्तं मेरुसमं भवति। यः तुलसीकाष्ठदीपनं हरये प्रज्वलयति, लक्षदीपपुण्यं लभते। पृथिव्यां वैष्णवः तुलसीचन्दनं कृष्णाय दत्त्वा तुल्यः न दृश्यते। सः विष्णुकृपापात्रं भवति, हे श्रेष्ठाश्व। यः तुलसीचन्दनं हर्यङ्गे प्रतिदिनं अभिषेकं कुर्यात्, भक्त्या, तस्य हरिसन्निधौ आनन्दः। यः तुलसीलेपनं कृत्वा विष्णुं पूजयति, शतगवदानदिनशतपूजाफलं लभते। यावत् तुलसीचन्दनं कृष्णमन्दिरे अभिषेकाय तिष्ठति, तावत् पुण्यं शृणु— यत् मनुष्यः अष्टप्रमाणं तिलदानं कुर्यात्, तत् चक्रधरस्य कृपया तद्वत् फलम् लभ्यते। यः पितृभ्यः तुलसीयुक्तं पिण्डं ददाति, प्रत्येकं पत्रं पितृसन्तुष्टिः शतवर्षपर्यन्तं भवति। एवं श्रीपद्मपुराणस्य उक्तानि महात्म्यानि, तीर्थानां, तुलस्याः, गदाधरस्य, श्राद्धस्य, स्नानस्य, पूजायाः च, पुण्यफलप्रदायिनि, मोक्षदायिनि, सर्वपापनाशकानि।