तस्मāt् सदा जटाधरं तं परमं प्रभुं द्रष्टव्यं, यत्नेन पूज्यं, वेदवाक्यैः स्तुत्यं च। यत्र योगिनः शान्तचित्ताः नियमेन ध्यानं कुर्वन्ति, तत्र षण्मासात् योगसिद्धिः जायते—नात्र संशयः। तस्य पूजया ब्रह्महत्यााद्याः पापाः विनश्यन्ति; पिशाचमोचनतीर्थे स्नानेन शान्तिः लभ्यते। तस्मिन् पुण्यस्थले पूर्वं दृढव्रतान्वितः ब्राह्मणः तपस्वी शङ्कुकर्णो नाम प्रसिद्धः, शंकरं पूजयामास। स दिवा-निशं रुद्रमन्त्रं, प्रणवं ब्रह्मस्वरूपं, पुष्पैः, धूपैः, स्तवैः, नमस्कारैः, प्रदक्षिणैः च जपन् पूजां अकरोत्। तत्र योगात्मा स तदीयपूजायाम् दीर्घव्रतम् आस्थाय, एकदा क्षुधया पीडितं आगतम् एकं प्रेतं दृष्टवान्। तस्य शरीरं अस्थिस्थिविसं अच्छादितम्, पुनः पुनः श्वसन्; तं दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठः महद् दया-पूर्णः अभवत्। स उवाच—“कः त्वम्? कुतः आगतः अस्मिन् भूमौ?” तस्मै पिशाचः क्षुधया पीडितः इदं प्रत्युवाच— “पूर्वजन्मनि ब्राह्मणः अहम्, धनधान्यसम्पन्नः, पुत्रैः पौत्रैः च परिवृतः, कुटुम्बस्य पालनाय उत्सुकः। न अहं महादेवम्, न गाः, न अतिथीन् पूजयामि; न किञ्चिद् पुण्यं कृतवान्—न लघु न महत्। एकदा भगवन् विश्वेश्वरः वृषवाहनः काशीपुरीदृश्यम्, स्पृष्टः, नमितः मया। ततः शीघ्रं मृत्युः प्राप्तः; यमस्य भीषणं स्थानं न दृष्टवान्, हे मुने। अधुनाऽहं तृष्णया पीडितः, न लाभहानि जानामि; यदि किञ्चित् उपायं पश्यसि, कृपया मां उद्धर। त्वं मे तद् कुरु; नमोऽस्तु ते, शरणं प्राप्तवान्।” एवं उक्तः शङ्कुकर्णः तं पिशाचं इदं उवाच—“सत्यं, त्वत्तः पुण्यतरः न कश्चित् अस्ति, यतः त्वं भगवन् विश्वेश्वरं शिवं एकदा दृष्टवान्। स्पृष्टवान्, नमितवान्; अन्यः कः तव तुल्यः पृथिव्यां? तस्य फलं त्वया इह प्राप्तम्। तस्मात्, संनद्धचित्तः अस्मिन् तीर्थे शीघ्रं स्नानं कुरु, यथा शीघ्रं तव अधमजन्म त्यजिष्यसि।” एवं दयालुना मुनिना उक्तः पिशाचः त्रिनेत्रं जटाधरं देवेशं स्मृत्वा, मनः स्थिरं कृत्वा, तं दैवं ध्यानं अकरोत्। तत्र मुनिसंनिधौ स्नातः, दिव्याभरणैः भूषितः, मृतः; सूर्यवत् दीप्तिमान्, दिव्यरथस्थः, शशिचिह्नितशिरसा दृष्टः। रुद्रैः अन्यैः देवैः परिवृतः, अतुल्ययोगिभिः सेवितः, वाळखिल्यादिभिः सह देवः प्रातः सूर्यवत् सर्वदेवान् प्रकाशयन् तिष्ठति। सिद्धगणाः अन्ये देवाः तं स्तुवन्ति, रम्याः अप्सरसः नृत्यन्ति, गन्धर्वविद्याधरकिन्नराः पुष्पजलवृष्टिं कुर्वन्ति। एवं महर्षिसभाभिः स्तुतः, भगवत्कृपया ज्ञानं प्राप्तवान्, तं त्रैवेद्यं परममण्डलं रुद्रदीप्तं प्रविष्टवान्। पिशाचस्य मुक्तिं दृष्ट्वा, मुनिः हृष्टचित्तः, महादेवं रुद्रं, एकं कविं, अग्निं, जटाधरं च ध्यायन्, नमन्, स्तोतुं प्रवृत्तः। शङ्कुकर्णः उवाच—“त्वां कापर्दिनं, परमं रक्षार्थं, पुरातनं पुरुषं, योगेश्वरं, काम्यं, सूर्यं, अग्निं, कपिलवाहनं उपगच्छामि। ब्रह्मस्वरूपं हृदि स्थितं, सुवर्णमयं, आदियोगिनं, रुद्रं दिव्यशरणं, महर्षिं, ब्रह्मणं, शुद्धं उपगच्छामि। शंभुं सहस्रपादाक्षिशिरसं, सहस्ररूपं, तमःपरं, परमं ब्रह्म, हिरण्यगर्भनाथं, त्रिनेत्रं नमामि। यस्मिन् जगतः सृष्टिप्रलयौ, येन सर्वं शुभेन व्याप्यते—तं परमं भगवन्तं नमः, शरणं यामि। निराकारं, दृश्यरूपातीतं, स्वयंभू, एकचेतनं, द्वितीयहीनं, परमं प्रभुं नमामि, त्वत्तः अन्यः नास्ति। यत्र बीजयोगत्यागात् योगिनः समाधिं प्राप्त्वा परमात्मना अभिन्नाः भवन्ति, तं देवम् अहं परमं ब्रह्म नमामि। यत्र नामरूपभेदः नास्ति, यत्र स्वरूपं दृश्यतः न प्रकटते—तं परमं ब्रह्म नमामि, त्वां स्वयंभू शरणं यामि। वेदविधिपराः ब्रह्मविदः तव अनेकानि रूपाणि एकत्वेन पश्यन्ति; तं परमं ब्रह्म नमामि। यस्मात् आद्य प्रकृतिः, पुरातनः पुरुषः उत्पन्नः, यस्य तेजः देवाः नमन्ति—तव कालरूपं, प्रकाशमयं रूपं नमामि। गुहेशं, पुरातनं पर्वतानाथं, स्थिरं शिवं, विमर्दनं, शशिशेखरं, पिनाकिनं शरणं यामि।” एवं भगवन् कापर्दिनं स्तुत्वा, शङ्कुकर्णः दण्डवत् भूमौ पतितः, परमं प्रणवं जपन्। तस्मिन् क्षणे परमं लिङ्गं प्रकटितम्, शिवस्वरूपं—ज्ञानानन्दानन्तं, कोटिज्वालातुल्यं। ततः शङ्कुकर्णः मुक्तः, शुद्धात्मा, सर्वव्यापी, निर्मललिङ्गे लीनः; अद्भुतं दृश्यं आसीत्। एष गूढः कापर्दिनः महिमा तुभ्यं प्रकाशितः; न कश्चित् जानाति—पण्डिताः अपि मोहिता, तमसा आवृताः। यः प्रतिदिनं पापनाशकं एतद् आख्यानं शृणोति, स पापात् शुद्धः रुद्रसमीपं गच्छति। यः सदा शुद्धः, परमं ब्रह्मस्तोत्रं प्रातः, मध्याह्ने, सायं च पठति, स योगश्रेष्ठं प्राप्नोति। नारदः उवाच—“राजन्! वाराणस्यां परमं मध्यमेशः अस्ति; तत्र भगवन् देवीसहितः स्थितः।