एवमेतस्मिन्नेव पुण्यस्थले, ये मुक्तिकामैः सेव्यमाने समागताः, मृतानां पुनः संसारसागरे जन्म न विद्यते। अतः सर्वप्रयत्नेन नरः वाराणस्यां वसेदिति, स योगी वा, अयोगी वा, पापिष्ठो वा, सत्त्वशाली वा। न च मनः मोक्षमार्गान्न्यूनमार्गे प्रवर्तयेत्, न लोकवाक्यैः, न पितृवाक्यैः, नापि गुरुशब्देन। अत्र नारद उवाच— अत्रैव पवित्रं लिङ्गं विद्यते, यद् शुभं ॐकाराख्यं; तस्य केवलस्मरणेन सर्वपापैः विमुच्यते। एषा परा विद्या, परमं पञ्चायतनं, या वाराणस्यां मुनिभिः मुक्त्युपायत्वेन सदा सेविता। तत्र महादेवः स्वयमिव पञ्चायतनरूपेण तिष्ठति; स भगवाँस्सर्वेषां प्राणिनां मुक्तिदाता रुद्रः तत्र रमते। एषा पशुपतेः परा विद्या पञ्चायतनाख्या, ॐकारः चास्य शुद्धं लिङ्गं तत्रैव स्थितम्। शान्त्यतीतिः, शान्तिः, ज्ञानं, परमं चान्यद्, प्रतिष्ठा, संहारश्च— एते पञ्च दिव्यानि लिङ्गस्य स्वरूपाणि। पञ्च लिङ्गानि ब्रह्माद्यायतनानि, तेषां यद् ॐकारप्रकाशकं लिङ्गं, तत् पञ्चायतनमिति कथ्यते। तत्र लिङ्गरूपेणेश्वरं, अक्षयपञ्चायतनं स्मरेत्; देहान्ते च तत्र धीरः परं तेजः, परमानन्दं प्राप्नोति। तत्रैव दिव्याः मुनयः, प्राचीनब्रह्मर्षयश्च भगवान् ईशानं पूज्य परां स्थितिं प्राप्ताः। पुण्ये मत्स्योदरीतीरे, रहस्यमङ्गले स्थले, तत्रैव ॐकारेश्वरः परमो गोचर्ममात्रपरिमाणः स्थितः। तत्र कृतिवासेश्वरलिङ्गं, परमं मध्यमेेश्वरं, विश्वेश्वरं, ॐकारं, च कामदर्पेश्वरं च सन्ति। एते रहस्यलिङ्गानि वाराणस्याम्, हे युधिष्ठिर, न केनचित् ज्ञायन्ते, शम्भोः प्रसादेन विना। शृणु राजन् कृतिवासेश्वरस्य माहात्म्यम्— तत्र किल कश्चन दैत्यः गजवपुर्धारयन् शिवालयं समुपजगाम। स ब्राह्मणान् हन्तुम् अभ्युपेत्य, ये तत्र सततं पूजनपराः, तेषां रक्षणार्थं महादेवः त्रिनेत्रधारी तेषां लिङ्गेभ्यः प्रादुरभवत्। भक्तजनपरिपालकः करुणासिन्धुः महादेवः, गजवेषधारिणं दैत्यं तिरस्कृत्य, त्रिशूलेन तं जघान। तस्य चर्मणा वसनं कृत्वा, स कृतिवासेश्वर इति प्रसिद्धः। तत्रैव मुनयः परां सिद्धिं प्राप्नुवन्, हे युधिष्ठिर। ते रुद्राः, विज्ञानाविज्ञानेश्वराः, शिवाश्च, तस्मिन्नेव देहे परां गतिं प्राप्नुवन्। कृतिवासेश्वरलिङ्गाश्रये सदा स्थिताः, कलियुगभीषिणः, धर्महीनजनाः अपि, तत्रैव मोक्षं लभन्ते। ये कृतिवासं प्राप्य स्वार्थं साधितवन्तः, ते तं न परित्यजन्ति; नात्र संशयः। अन्यत्र सहस्रजन्मन्यपि मोक्षः न सिध्यति। कृतिवाससमीपे एकजन्मनैव मोक्षः लभ्यते। एष स्थानं सर्वसिद्धानां निवासभूतमित्युच्यते। एष सर्वदैवतेन, महेशेन शम्भुना, गुह्यीकृतम्। सर्वयुगेषु वेदविद्भिः संयतैः ब्राह्मणैः अत्रैव वसन्ति। ते महात्मानं पूजयन्ति, शतरुद्रीयं पठन्ति, त्र्यम्बकं कृतिवासं सदा स्तुवन्ति, अन्तःस्थं स्थाणुं शिवं चिन्तयन्ति। सिद्धाः सदा गीतानि गायन्ति, वाराणस्यां वसन्ति ब्राह्मणाश्च; तेषु ये कृतिवासशरणं गच्छन्ति, ते मोक्षं लभन्ति। दुर्लभं ब्राह्मणकुले जन्म लब्ध्वा, तपस्विनः रुद्रं जपन्ति, महेशं मनसा चिन्तयन्ति। वाराणस्यां वसन्तः महर्षयः प्रभुं पूजयन्ति, यजन्ति, निष्कामयज्ञं कुर्वन्ति, रुद्रं स्तुवन्ति, शम्भुम् उपासते। नमः भवाय, योगधाम्ने, स्थाणवे गिरिशाय पुरातनाय शरणं प्रपद्ये। हृदि स्थितं रुद्रं स्मरामि; नानारूपं महादेवं वेद्मि। एवं श्रीपद्मपुराणे स्वर्गखण्डे चतुस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। नारद उवाच— तत्रान्यदपि श्रेष्ठं लिङ्गं, कपालधारिणं कपर्दीश्वराख्यं विद्यते। तत्र नियतेन विधिना स्नात्वा, पितृभ्यो दानं कृत्वा, हे राजन्, सर्वपापैः विमुच्यते, मोक्षं च भोगं च प्राप्नोति। तत्राप्यन्यः पुण्यक्षेत्रविशेषः पिशाचमोचनाख्यः प्रतिष्ठितः। तत्रैव विस्मयकरः देवो मोक्षदः पापनाशकश्च। कश्चन दैत्यः सिंहरूपधारी तत्र समुपजगाम। स एकाकिनीं हरिणीं कपर्दीश्वरस्य समीपे ग्रासयितुमिच्छन्। सा हरिणी, भीतहृदया, लिङ्गं पुनः पुनः परिक्रम्य, दुःखिता तीव्रं धावन्ती, व्याघ्रस्य वशे पतिता। स महाव्याघ्रः तीक्ष्णनखैः तां विदार्य, अन्यं निःशब्दस्थलं गतः, मुनीन् दृष्ट्वा। सा हरिणी कपर्दीश्वरस्य पुरतः मृत्युमुपगता। तदा दिव्यं तेजः आकाशे दृष्टम्, सूर्यसदृशं, त्रिनेत्रं नीलकण्ठं, शशिशेखरं महादेवं। स वृषारूढः, तैः पुरुषैः परिवृतः, दिव्याः सुराः पुष्पवृष्टिं सर्वतः कृतवन्तः। सा हरिणी तदा देवगणपत्नीभूता, ततः परं दृश्यते न। तदद्भुतं दृष्ट्वा देवा अप्यन्ये च स्तुतिपूर्वकं विस्मयं गताः। मात्रा तस्य महेशस्य परमं लिङ्गं स्मृत्वा, जटाधरं प्रभुं, शीघ्रं सर्वपापैः विमुच्यते। कामक्रोधादिदोषा, सर्वविघ्नानि च, वाराणस्यां वसतां जटाधरपूजनात् विनश्यन्ति। इति श्रीपद्ममहापुराणे स्वर्गखण्डे एतेषां श्लोकानां भावानुसारं कथा समाप्ता।