शृणु तत्त्वं, हे श्रेष्ठ वैश्य, अद्भुतं रहस्यं धर्मराजेन अनुमोदितं, यद् अमृतमयः फलः सर्वेषु लोकेषु वितरति। वैष्णवाः तु न यमं न यमलोकं न तत्र स्थितान् भीषणान् प्राणिनः पश्यन्ति—एषा सत्यम्, सत्यम् अहं वदामि। यमः स्वयम् पुनः पुनः उक्तवान्—“वैष्णवान् त्वं वर्जय; ते मम क्षेत्रे न सन्ति।” ये प्राणीः केशवम् एकवारं अपि स्मरन्ति, यद्यपि आकस्मिकम्, ते सर्वपापसमूहात् विमुक्ताः विष्णोः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। यः कश्चित् दुष्टाचारः, पापकर्मा वा, वा सत्कर्मनिष्ठः, विष्णुं यः सेवते, सदा त्वं तं वर्जय। यस्य गृहे वैष्णवः भुङ्क्ते, ये च वैष्णवैः सह संगच्छन्ति—ते अपि त्वया वर्जनीयाः, तद् संगात् दूषिताः सन्ति। एवं दण्डधारि देवः वैश्यान् सदा उपदिशति; अतः वैष्णवाः यमपुरीं न गच्छन्ति। हे श्रेष्ठ पुरुष, सर्वपापिनां जनानां नरकसागरं तरणाय अन्यः उपायः नास्ति—केवलं विष्णुभक्तिः एव। वैश्यः वैष्णवद्वेषिणं चाण्डालं अपि न पश्येत्; किन्तु वैष्णवः, सामाजिकवर्गात् बहिर्गतः अपि, त्रिलोकं शुद्धयति। केवलं भगवन्नामगुणकर्मगानं श्रवणेन, जनानां पापानि नश्यन्ति; अजामिलः अपि, मृत्युकाले “नारायण” इति उच्चार्य, मोक्षं प्राप्तवान्। ये जनाः, पितृवंशे वा मातृवंशे वा, दीर्घकालं नरके निमग्नाः, हर्षेण हरिं पूजयन्ति, तदा त्वरितं स्वर्गं यान्ति। ये विष्णुभक्तस्य सेवकाः, वा वैष्णवशेषभोजनं कुर्वन्ति, हे वैश्य, ते अपि यज्ञकर्तृणां शान्तिं प्राप्नुवन्ति। यः वैष्णवभोजनं यत्नेन याचति, सर्वपापपरिशुद्ध्यर्थं, तस्य तद् अभावेषु जलपानं कर्तव्यं। यः पुरुषः, मृत्युकाले, “गोविन्द” इति मन्त्रं उच्चारयति, स यमं न पश्यति; वयं अपि तं न पश्यामः। सम्पूर्णेन, ध्यानमुनिमात्रादिदेवतासहितेन, द्वादशाक्षरमन्त्रः दीक्षया सम्यक् जपनीयः। ये श्रेष्ठजनाः, अष्टाक्षरमन्त्रं जपन्ति, तान् दृष्ट्वा ब्राह्मणघातकः अपि शुद्धः भूत्वा विष्णुभक्तेषु प्रकाशितः भवति। शङ्खचक्रधारिणः भूत्वा ब्रह्मणि प्रवेश्य, ते जनाः विष्णुरूपेण वैष्णवलोके वसन्ति। हृदि, सूर्ये, जलमध्ये, प्रतिमायाम्, वा तीर्थे, यः हरिं विधिवत् पूजयति, स वैष्णवधाम प्राप्नोति। अथवा, मोक्षकामैः वासुदेवः सदा पूजनीयः—शालग्रामशिलायाम्, रत्ने, चक्रे, वा वज्रकीटकृतौ। एतद् विष्णुधाम, हे वैश्य, सर्वपापनाशकं, सर्वपुण्यप्रदं, सर्वेषां मोक्षदं च। यः हरिं चक्रे वा शालग्रामशिलायाम् पूजयति, तस्य प्रतिदिनं सहस्रराजसूययज्ञसमं फलम्। वेदान्ताः सदा नित्यं आनन्दमयं अव्ययम् एकं स्तुवन्ति; शालग्रामपूजया तस्य कृपा जनानां जायते। यथा महादारुषु अग्निः यज्ञस्थले प्रकटः भवति, तथा सर्वव्यापी हरिः शालग्रामशिलायाम् प्रकटः भवति। पापकर्मनिष्ठाः, अयोग्याः, वैश्याः च, शालग्रामपूजकाः यमलोकं न यान्ति। हरिः लक्ष्म्यां न तावत् रमते, न स्वधामे, यथा शालग्रामचक्रे सदा रमते। यः शालग्रामशिलायां हरिं पूजयति, स अग्निहोत्रं कृतवान्, भूमिं समुद्रैः दत्तवान् इति। हे वैश्य, शालग्रामोत्पन्नद्वादशशिलापूजनस्य पुण्यं तव कथयामि। एकदिनेन द्वादशशिलापूजनेन लब्धं पुण्यं, कोटिद्वादशलिङ्गपूजनं सुवर्णपद्मैः द्वादशवारं कृत्वा लब्धस्य तुल्यं। यः शतशालग्रामशिलाः भक्त्या पूजयति, स जीवित्वा हरिलोकस्य विश्वराजा भवति। अधमः अपि, कामक्रोधलोभसम्पूर्णः, शालग्रामपूजनात् हरिलोकं प्राप्नोति। यः हर्षेण शालग्रामे गोविन्दं पूजयति, स महाप्रलयं पर्यन्तं स्वर्गात् न पतति। न तीर्थं, न दानं, न यज्ञः, न विशेषसंकल्पः—शालग्रामपूजनात् पुरुषाः मोक्षं प्राप्नुवन्ति। पापिष्ठो वैश्यः अपि शालग्रामशिलां पूजयन् नरकं, योनिं, पशुभावं, कृमिजन्म वा न प्राप्नोति। यः दीक्षा, मन्त्रज्ञानं, विधिपूर्वकं हविः जानाति—गङ्गा, गोदावरी, रेवा, सर्वमुक्तिदायकनद्यः—एताः सर्वाः शालग्रामजलस्य मध्ये शुभरूपेण स्थिताः सन्ति, विविधैः नैवेद्यैः, पुष्पैः, धूपैः, दीपैः, लेपैः सह। यः कलियुगे भक्त्या गीतवाद्यस्तोत्रादिभिः शालग्रामशिलां पूजयति, स हजारकोटियुगपर्यन्तं हरिसन्निधौ रमते; कोटिलिङ्गदर्शनपूजनफलम्—तद् एव एकदिनेन शालग्रामपूजनेन लभ्यते, शालग्रामोत्पन्नलिङ्गस्य एकवारं पूजनेन अपि। न साङ्ख्यज्ञानरहिताः अपि केशवस्य शालग्रामरूपे मोक्षं प्राप्नुवन्ति। तत्र, यत्र शालग्रामशिलायां पितृश्राद्धं कुर्यात्, तत्र सर्वदेवाः, देवताः, यक्षाः, चतुर्दशलोकाः च सन्निहिताः सन्ति। एवं, हे वैश्यश्रेष्ठ, धर्मराजस्य अनुमतेन, विष्णुभक्तेः, शालग्रामपूजनस्य, भगवन्नामस्मरणस्य च, सर्वपापनाशकं, सर्वलोकमोक्षदं, परमं रहस्यं तव सम्यक् उपदिष्टम्।