ते नराः, ये दुःस्वप्नान् पश्यन्ति, दुष्टचिन्तनान्विताः सदा वा वन्ध्यान् भवन्ति, न तु नरकं गच्छन्ति, नापि पापयोनिषु जन्म लभन्ते। ये तु प्रातःस्नानेन शुद्धाः स्युस्तिलान्, तिलपात्रं, तिलमात्रं च विधिवत् ददति, हे श्रेष्ठपुरुष, तैः मृत्युपतये पृथिव्यां दत्तं स्यात्। तेन नरः कदापि नरकं न गच्छति; पृथिवीं, सुवर्णं, गाम्, षोडशदानानि च दत्त्वा, स्वर्गं गत्वा पुनः न प्रतिनिवर्तन्ति, हे सुश्रवण। शुभे तिथौ, ग्रहणे, अयनसंधौ वा, स्नानदानाभ्यां अपि किंचित् कृत्वा, दुःखं न प्राप्नोति; दातारः रौरवपथं न याति, न च धनहीनकुले जन्म लभन्ते। यो नरः सदा सत्यम् वदति, मौनवान्, प्रियवादिन्, क्रोधरहितः, सदाचारवान्, अल्पभाषी, अनसूयकश्च, सदा दानशीलः, सर्वभूतदया युक्तः, रहस्यरक्षकः, परगुणकथनपरः, अन्यस्य तृणमपि न गृह्णाति, मनसा अपि न चिन्तयति, स नरः, हे श्रेष्ठपुरुष, नरकयातनां न पश्यति। परनिन्दकः, पाषण्डी च पापिभ्यः अपि अधमः; स संसारान्तकपर्यन्तं नरके क्लिश्यते। कटुवादिनः नरकगामिनः इति निश्चितम्; पुनः दुःखस्थितिं लभते। कृतघ्नस्य तीर्थयात्रया, तपसा वा न प्रायश्चित्तम्; स दीर्घकालं घोरनरके तिष्ठति। यः पुरुषः पृथिव्यां तीर्थे स्नानं कुर्यात्, इन्द्रिय-आहारनियमयुक्तः, स यमलोकं न गच्छति। तीर्थे पापं न कुर्यात्, न च तत्र जीविकां लभेत; तत्र दानग्रहणं त्याज्यम्, धर्मविक्रयः अपि। तीर्थे कृतं पापं, दानग्रहणं च, कठिनं क्षन्तुम्; तानि नरकाय नयन्ति। गङ्गाजले एकवारं अपि स्नात्वा, गङ्गातनयाजलेन शुद्धः स्यात्; पापराशिं कृत्वापि नरकं न गच्छति। व्रतानि, दानानि, तपांसि, यज्ञानि, अन्यानि शुद्धिकर्माणि, गङ्गाजलस्य एका बिन्दुना तुल्यं न भवन्ति। योऽल्पतमोऽपि गङ्गां अन्येन तीर्थेन समं वदति, स रौरवनाम्नि भीषणे महाने नरके पतति, हे वैश्य। धर्मस्य सारः, जलबीजम्, वैकुण्ठपादपतितं यत् शुद्धगङ्गाजलं, महेशशिरसि धार्यते। सा गङ्गा निःसंशयं ब्रह्मैव—रूपरहितं, प्रकृतिपरं; किम् अन्यत् अस्य समं जगति स्यात्? यः कोऽपि शतयोजनदूरात् ‘गङ्गे गङ्गे’ इति जपति, स नरकं न गच्छति; तस्य समं किम्? अन्यत् किमपि नरकदातृं क्षिप्रं नाशयितुं न शक्यते। अतः, पुरुषाः गङ्गायाः जले स्नानं कर्तुं यत्नं कुर्वन्तु; दानत्यागी अपि, शक्तः सन्, द्विजो भवति, हे वैश्य, दीर्घकालं स्वर्गे तारा इव तिष्ठति। ये गाम् आपदः उद्धरन्ति, रोगिणः रक्षन्ति, गोशालायां म्रियन्ति वा, तारा इव दिवि तिष्ठन्ति; प्राणायामनिष्ठाः, यमलोकं न पश्यन्ति। पापकर्मणां अपि तैः कर्मभिः पातकं नश्यति; प्राणायामं षोडशवारं प्रतिदिनं कुर्वन्, ब्रह्महाऽपि प्रतिदिनं शुद्ध्यति। यानि सर्वाणि तपांसि, व्रतानि, नियमाः, सहस्रगवां दानम्, प्राणायामः तेषां समः। यो मासे मासे कुशजलकणं पिबति, संवत्सरात् अधिकं, प्राणायामः तस्य शतसंवत्सरसमः। यानि महापापानि, लघुपापानि वा, सर्वाणि प्राणायामेन क्षिप्रं विनश्यन्ति। यो परस्त्रीं मातृवत् पश्यति, स नरः, हे नरश्रेष्ठ, यमयातनां न गच्छति। यो परस्त्रीं मनसा अपि न इच्छति, स उभयोर्लोके भूमिम् धारयति। अतः धर्मसम्पन्नः सदा परस्त्रीसंगं वर्जयेत्; परस्त्रीसंगात् एकविंशतिर्नरकाः स्युः। यस्य चित्ते परस्त्रीषु लोभः न जायते, स देवलोकं गच्छति, न तु यमक्षेत्रम्। यो कोपकालेऽपि क्रोधेन न विजित्यते, स स्वर्गविजयी इव, भूमौ क्रोधरहितः। यो मातरं, पितरं, पुत्रं च देववत् पूजयति, वृद्धावस्थां प्रति नीत्वा, स यमलोकं न गच्छति। ये गुरुम् पितुः अपि अधिकं पूजयन्ति, हे विशांवर, ते ब्रह्मलोकस्य अतिथयः भवन्ति। स्त्रियः अपि धर्मरक्षणेन पुण्यवत्यः; धर्मभ्रष्टानां स्त्रीणां तु यमलोकः अतीव भीषणः। स्त्रियः सदा धर्मं रक्षेयुः, दुष्टसंगं वर्जयेयुः; धर्मेणैव, हे वैश्य, नारीणां परं स्वर्गं निश्चितम्। शूद्रस्य निषिद्धकर्मणां, अयुक्तयज्ञानां च, दुःखमयं स्थानं विधीयते, हे वैश्य, स नरकमार्गः। ये शास्त्रचिन्तकाः, वेदाध्ययननिष्ठाः, पुराणसंहितापारायणाः, स्मृतिव्याख्यातारः, धर्मबोधकाः, वेदान्तस्थिताः, तैः अयं लोकः ध्रियते। एते सर्वे, तादृशाध्ययनमहिम्ना पापरहिताः, ब्रह्मलोकं यान्ति, यत्र मोहः नास्ति। यो वेदशास्त्रसम्भूतविद्यां ददाति, अपि स्वयम् पूर्णं न जानाति, स संसारबन्धनं छिनत्ति—एवं वेदाः अपि स्तुवन्ति।