यदा सः नरकस्थः शस्त्रैः छिद्यते, मुद्गरैः ताड्यते, शिलायाम् अपि पिड्यते, दह्यमानैः अंगारैः तर्प्यते च, तदा तस्य दुःखं विषमं दृष्ट्वा, दूतस्य वचनानि श्रुत्वा, भ्रातृदुःखेन क्लिष्टः, सर्वाङ्गे रोमाञ्चितः, शोकग्रस्तः, विनीतः च अभवत्। ततः सः दिव्यदूतं सौम्यं वाक्यं मधुरं कुशलं च अब्रवीत्—"सज्जनानां मित्रता सप्तपदस्यापि सत्फलम् आवहति। अतः अस्माकं मित्रभावं विचार्य, त्वया मम साहाय्यम् कर्तव्यम्। तव सर्वज्ञत्वं मन्यमि, अतः त्वत्तः श्रोतुम् इच्छामि।" "कैर् कर्मभिः जनाः यमलोकं न पश्यन्ति, केन कर्मणा नरकं यान्ति—दया कृते एतत् मे वक्तुम् अर्हसि।" इति सः पप्रच्छ। तदा दिव्यदूतः उक्तवान्—"समीचीनम् पृष्टवान् त्वं, हे वणिक्; त्वं पापात् विमुक्तः। शुद्धहृदयस्य, उत्तमं हितं ज्ञानम् उत्पद्यते। अहम् सततं सेवायाम् व्यस्तः, परन्तु तव स्नेहात्, यथाशक्ति ते वक्ष्यामि। यः कः अपि जनः, कर्मणा, मनसा, वाचा च, कदाचित् कस्यापि जीवस्य हिंसां न कुर्यात्—सः यमलोकं न गच्छति। न वेदाध्ययनात्, न दानेन, न तपसा, न यज्ञेन, हिंसकः जीवः स्वर्गं न प्राप्नोति। अहिंसा एव परमं धर्मः, अहिंसा परमं तपः, अहिंसा परमं दानम्—इति ऋषयः सर्वदा वदन्ति। दयालवः जनाः, मच्छिका, सर्प, दंशकः, मानवः अपि, आत्मवत् पश्यन्ति। ते न दह्यमानाङ्गाराणि, न लौहमुष्टिप्रहारान्, न मृतजननारीणां व्यसनं, न दुःखं—एवं मृत्युलोकात् मोच्यन्ते। ये जलस्थले जीवांश् हिंसन्ति, स्वजीवनस्य पोषणाय, ते कालसूत्रं दुःखं च यान्ति। तत्र, श्वमांसभक्षः, पूयशोणितपायी, वसा-मज्जा-कर्दम-स्नातः, अधःमुखदंशकैः दष्टः। परस्परं खादन्तः, अन्धकारे हन्यन्तः, अनन्तकालं दुःखेन क्रोशन्तः तिष्ठन्ति। शतजन्मानि कृमिरूपेण गत्वा, दीर्घकालं स्थावरत्वं यान्ति; पश्चात्, क्रूराः शतपशुजन्मानि प्राप्नुवन्ति। अनन्तरं, अन्धः, एकाक्षः, कुब्जः, विकलः, दारिद्रः, अंगहीनः, जीवहिंसकः मानवः जायते। अतः, हे वैश्य, इह परत्र च, सुखकामः धर्मज्ञः, कर्मणा, मनसा, वाचा च, जीवहिंसां न कुर्यात्। ये जीवहिंसकाः, द्वयोः लोकेषु सुखं यान्ति; यत्र यत्र जीवहिंसा, तत्र तत्र निर्भयः। यथा नद्यः, सीध्वः, वक्राः च, समुद्रं यान्ति, सर्वे धर्माः अहिंसाम् एव गच्छन्ति। यः सर्वतीर्थेषु स्नातः, सर्वयज्ञेषु दीक्षितः, सर्वेभ्यः जीवेषु अभयदानं कृतवान्, हे विम्शांवर, सः एव। ये वैश्याः, शास्त्रविहितं धर्माधर्मं मिश्रं कर्तव्यम् अनुष्ठायन्ति, ते यमलोकं न यान्ति। ब्रह्मचारी, गृहस्थः, वनस्थः, यतिः—ये स्वधर्मनिष्ठाः, ते स्वर्गशिखरे वसन्ति। सर्वे पुरुषाः, यथानिर्दिष्टं कृतवन्तः, चतुर्वर्णाश्रमयुक्ताः, जितेन्द्रियाः, ब्रह्मलोकं प्राप्नुवन्ति। यः पूजादानसत्कर्मणि रमते, पञ्चयज्ञनिष्ठः, दयायुक्तः, सः यमलोकं न पश्यति। ये विषयत्यागिनः, वेदविदः, अग्निपूजननिष्ठाः ब्राह्मणाः, ते स्वर्गं यान्ति। ये निर्भयमुखाः, वीराः, शत्रुसंवृताः, युद्धे मृताः, तेषां मार्गः सूर्यः। ये वैश्याः, अनाथार्थे, स्त्रीद्विजार्थे, शरणागतत्राणाय, प्राणत्यागं कुर्वन्ति, ते स्वर्गात् न पतन्ति। ये वैश्याः, विकलाङ्ग, अन्ध, बाल, वृद्ध, रोगी, अनाथ, दरिद्र, सर्वदा पोषयन्ति, ते स्वर्गे रमन्ति। ये पुरुषाः, गोः कर्दमस्थां दृष्ट्वा, वा द्विजं रोगग्रस्तं उद्धरन्ति, तेषां लोकः अश्वमेधिनां इव। ये गोभ्यः तृणं ददाति, गोः सेवा कुर्वन्ति, गोः पीठारोपणं कुर्वन्ति, ते स्वर्गवासिनः। ये लघु खनं कृत्वा, गोः तृष्णा शमयन्ति, ते यमलोकं न दृष्ट्वा, स्वर्गमार्गं यान्ति। ये अग्निपूजा, देवपूजा, गुरुपूजा, द्विजपूजा नित्यं कुर्वन्ति, ते विद्वांसः स्वर्गं यान्ति। कूप, सरः, तडागेषु, पुण्यस्य सीमा नास्ति; यत्र यत्र जलपीतिः, स्थलगमनं, तत्र तत्र पुण्यवृद्धिः। यः सदा दानेन युक्तः, देवैः अपि प्रशंस्यते; यावद् जीवाः जलं पिबन्ति, तावद् तस्य पुण्यवृद्धिः। यथायोग्यं, हे नरश्रेष्ठ, धर्मयुक्तस्य स्वर्गः अक्षयः; जलं जीवस्य प्राणः, प्राणः अपि जले स्थितः। पापिनः अपि नित्यस्नानात् शुद्ध्यन्ति; प्रातःस्नानात् वैश्यस्य आन्तरबहिरपवित्रं मलं नश्यति। प्रातःस्नानात् पापमुक्तः नरः, नरकं न यान्ति; स्नानं विना भोजनकर्ता, सदा मलभक्षः। पितरः देवाः च स्नानरहितं वर्जयन्ति; स्नानरहितः पापी, स्नानरहितः अपवित्रः।