राजन्, मासे मासे सा देवी शाकान्नं सम्यक् प्रस्थापयन्ती, तपसा समृद्धाः, देवीभक्ता मुनयः तत्र समाययुः। सा भगवती शाकैः तान् अतिथीन् सत्कृत्य, भारतश्रेष्ठ, अतः शाकम्भरीति नाम्ना सा प्रसिद्धा जाता। शाकम्भरीं समुपेत्य, ब्रह्मचारी यः संयतः शुद्धचित्तः, त्रिरात्रं शाकमेव भुञ्जीत, स धर्मनिष्ठः स्मृतः। एवं सम्यग् द्वादशवर्षाणि शाकभोजनस्य फलं, भगवत्याः प्रसादेन स लभते, हे भारत। ततः स सुवर्णाख्यं तीर्थं, यत् त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धं, गन्तव्यम्, यत्र कदाचित् कृष्णः रुद्रं प्रीत्यर्थं पूजयामास। तत्र स कृष्णः, सुरैः अपि दुर्लभान् वरान् लब्ध्वा, तृप्तेन त्रिपुरघ्नेन संबोधितः, हे भारत। तत्र त्रिपुरारिणा उक्तं—"हे कृष्ण, त्वं लोके आत्मनः अपि प्रियतरः भविष्यसि, निःसंशयं तव मुखं विश्वरूपं भविष्यति।" तत्र वृषध्वजं समुपेत्य, पूजयित्वा, अश्वमेधस्य फलं लभते, गणेशस्य च प्रसादं प्राप्नोति, नृपश्रेष्ठ। ततः, यः पुरुषः धूमावत्याः समीपे त्रिरात्रं वसति, स निःसंशयं मनसि कामितं सर्वं प्राप्नोति। देव्याः दक्षिणे पार्श्वे, नरथवर्ताख्यं स्थानं, धर्मज्ञ, तत्र श्रद्धया संयतः पुरुषः गच्छेत्। महादेवस्य प्रसादेन, भारतश्रेष्ठ, तत्र प्रदक्षिणं कृत्वा, स परमं पदं प्राप्नोति। ततः, नारद उवाच—"अनन्तरं, राजन्, कलिन्द्याः श्रेष्ठतीर्थं गन्तव्यम्; तत्र स्नात्वा, नरः कदापि दुःखभाग् न भवति। यत् फलं पुष्करे, कुरुक्षेत्रे, ब्रह्मवर्ते, पृथूदके, अविमुक्ते, सुवर्णाख्ये वा लभ्यते, तत् एव फलं यमुनायां लभते, स्वर्गसौख्येषु मनः स्थितः। विशेषतः यमुनायां स्नानदानाभ्यां, दीर्घायुष्यम्, आरोग्यम्, श्रीः, सौन्दर्यम्, यौवनं, गुणाः च प्राप्यन्ते। येषां कामाः एवं सन्ति, तेषां यमुनाजलं कदापि न परित्याज्यम्; ये नरकदरिद्रयोः भीताः, ते अत्रैव। अतः, सर्वथा प्रयत्नपूर्वकं तत्र स्नातव्यम्—दारिद्र्यपापदुःखदुःश्चरितविनाशाय। यमुनाजलात् अन्यत् किञ्चित् नास्ति, युधिष्ठिर; श्रद्धया विना कर्मणां फलार्धमेव, किन्तु यमुनास्नानात् पूर्णं फलम्। काम्यः अकाम्यः वा राजा, यः यमुनाजले स्नाति, स दुःखं न अनुभवति, निहितेऽपि निहिते वा। यथा चन्द्रः शुक्लकृष्णपक्षयोः क्षीयते वर्धते च, तथा तत्र स्नानेन पापक्षयः पुण्यवृद्धिश्च। यथा समुद्रात् रत्नानि सहजं निष्पद्यन्ते, तथा तस्मात् स्नानात् दीर्घायुः, धनं, भार्याः, श्रीः च सम्पद्यन्ते। यथा कामधेनुः सर्वान् कामान् ददाति, चिन्तामणिश्च चिन्तितं पूरयति, तथा यमुनास्नानात् सर्वे प्रियकामाः सुलभ्यन्ते। कृतयुगे तपः श्रेष्ठम्, त्रेतायां यज्ञः, द्वापरे दानम्, किन्तु कलिन्दी सदा शुभा। सर्वेषां वर्णाश्रमाणां जनानां, राजन्, यमुनास्नानं धर्मवृष्टिवत् सदा प्रवहति। अस्मिन्भारतवर्षे, कर्मभूमौ, ये जनाः कलिन्द्यां न स्नाताः, तेषां जन्म निष्फलमिति स्मृतम्। यथा नभसि राज्यं नास्ति, कृष्णपक्षे ज्योतिः नास्ति, तथा यमुनास्नानं विना शुभकर्मणां दीप्तिः नास्ति। हरिः व्रतैः, दानैः, तपोभिः न तुष्यति यथा केवलं तत्र स्नानेन; एवं केशवः तुष्यति। सूर्यतेजसा तुल्यं किञ्चित् नास्ति; एवं यज्ञकृतानि कर्माणि यमुनास्नानस्य तुल्यं न भवन्ति। वासुदेवनन्दनाय, सर्वपापहराय, स्वर्गलाभाय, कलिन्द्यां स्नातव्यम्। शरीरस्य रक्षणे किम् अर्थ्यम्, यदि तद् स्थूलं, पुष्टं चापि, अस्थिरं, यमुनास्नानरहितं च। शरीरं हि अस्थिपञ्जरः, स्नायुभिः बद्धम्, मांसशोणितलेपनम्, त्वगाच्छन्नम्, दुर्गन्धि, मूत्रपुरीषपूरितम्। जरा, शोक, व्यसन्, व्याधिभिः पीडितम्, रोगालयम्, अस्थिरम्, रजोगुणप्रधानम्, सर्वदोषनिलयम्। परपीडनरतं, पापिष्ठम्, दुःखपीडितम्, द्वेष्यं, मत्सरं, लोलुपं, कटुकं, क्रूरम्, कृतघ्नम्, क्षणभंगुरम्। कठोरम्, दुर्निग्राह्यम्, दुष्टम्, त्रिदोषदूषितम्, अशुचि, दुर्गन्धि, त्रिविधतापमोहितम्। स्वभावतः अधर्मनिष्ठम्, शतकामावृतम्, महाकामक्रोधलोभयुक्तम्, नरकद्वारस्थितम्। कृमिमलपूरितम्, भस्मादिगामि—एवं शरीरं यमुनास्नानरहितं निष्फलमिति। यथा जलबुद्बुदाः, पक्षिषु अण्डानि च, तथा ये यमुनास्नानविहीनाः, ते केवलं मरणाय जाताः। विष्णुभक्तिहीनः ब्राह्मणः नष्टः, यथा श्राद्धविनष्टः ब्राह्मणः; ब्रह्मनिष्ठाहीनः क्षत्रियः नष्टः, कुलं चाचरणेन नश्यति। धर्मः कपटेन नश्यति, तपः क्रोधेन, ज्ञानं च स्थैर्याभावेन, शास्त्राध्ययनं प्रमादेन नश्यति। स्त्री परपुरुषभक्त्या नश्यति, ब्रह्मचारी स्त्रीसंगेन; हवनं अनग्निना, नित्यपूजा अनुष्ठानविरहात् नश्यति। एवं राजन्, शाकम्भरीदेव्याः महात्म्यं, सुवर्णतीर्थस्य माहात्म्यं, यमुनास्नानस्य च पुण्यफलानि श्रुत्वा, श्रद्धया संयतः, धर्ममार्गे स्थितः, सर्वकामान् प्राप्नोति, पापान् विनाशयति, चिरायुः, श्रीः, सौभाग्यं च लभते इति।