राजन्, त्र्यहं उपोष्य समः भवति स तीर्थभक्तः, इन्द्रपथं प्राप्नोति। दिवा-निशं उपोषणेन स्वर्गलोके कीर्तिं लभते, एकरात्रोपोषणस्य फलम् अपि पुरुषः प्राप्नोति। संयतः सत्यवादी च स ब्रह्मलोके पूज्यते; एवं त्रैलोक्यविख्यातं तीर्थं गन्तव्यं, हे राजन्। यत्र सूर्यस्य महात्मनः तपोवनं, तेजोमयं तत्र स्नात्वा सवितुः पूजनं कार्यम्। सूर्यलोकं स प्राप्नोति, स्वकुलं चोद्धरति; सोमतीर्थे स्नात्वा, कुरुषु श्रेष्ठ, तीर्थभक्तः सोमलोकं प्राप्नोति, अत्र संशयः नास्ति। ततः धर्मज्ञ, दधीचतीर्थं गन्तव्यं, यत्र सर्वपावनं पुण्यं तीर्थं, लोके विख्यातम्। यत्र सरस्वतः तपो निधिः सिद्धिं प्राप, तत्र स्नात्वा वाजपेयस्य फलम् आप्नोति, सरस्वत्याः बुद्धिं च लभते, अत्र संशयो नास्ति। ततः कन्याश्रमं गत्वा, ब्रह्मचर्ये स्थितः, त्र्यहं उपोष्य, उपवासे रतः स शतं दिव्यानां कन्याः प्राप्नोति, ब्रह्मलोकं च गच्छति। ततः समीपस्थं तीर्थं गन्तव्यं, यत्र ब्रह्मा देवाः ऋषयश्च महापुण्याः मासे मासे समायान्ति। रवेः राहुणा ग्रस्ते स्नानं कृत्वा, महतीं शाश्वतीं शताश्वमेधस्य फलं लभते। सर्वाणि भूम्यां तीर्थानि, व्योम्नि विचरन्ति, पुण्यकूपाः, ब्राह्मणाः, पुण्यस्थानानि—एतानि सर्वाणि, हे राजन्, अमावास्यायां मासे मासे संगच्छन्ति। तीर्थसमागमात् तीर्थयात्रा पृथिव्यां प्रसिद्धा, तत्र स्नात्वा पीत्वा च स्वर्गलोके पूज्यते। एवम् अमावास्यायां सूर्यस्य राहुणा ग्रस्ते पितृकर्म कृत्वा, तस्य यत् पुण्यं, तच्छृणु। तस्मिन्नवेले स्नाने पितृकर्म च कृत्वा, सहस्रश्वमेधस्य फलं लभते। यदपि पापं स्त्रीणां वा पुरुषाणां वा, स्नानेनैव सर्वं नश्यति, अत्र संशयः नास्ति। स पद्मवर्णेन यानेन ब्रह्मलोकं गच्छति, तत्र नाम्ना नमस्कृत्य द्वारपालं मचकृकं प्राप्नोति। तत्र, हे भरतश्रेष्ठ, गङ्गातडागः पुण्यतीर्थं अस्ति, तत्र स्नातव्यं, धर्मविद्भिः शिष्यानां च। तत्र राजसूयाश्वमेधयोः फलं लभते, नैमिषं भूमौ पुण्यं, व्योम्नि पुष्करं च। कुरुक्षेत्रं त्रैलोक्यादधिकं, तत्र वातेन उड्यमानं रजः अपि पापिनः परमां गतिं नयति, सरस्वत्याः दक्षिणे उत्तरस्यां च। ये कुरुक्षेत्रे वसन्ति, ते स्वर्गे वसन्ति; अहं कुरुक्षेत्रं गमिष्यामि, तत्र वत्स्यामि। तत्रैकं शब्दमपि उच्चार्य, स्वर्गे पूज्यते; वेदैः ज्ञातं कुरुक्षेत्रं, ब्राह्मणर्षिभिः सेवितं पुण्यं च। ये तत्र वसन्ति, हे राजन्, ते शोचनीयाः न स्युः; तारण्डकरण्डकयोः मध्ये, रामतडागमचकृकयोः मध्ये, एतत् कुरुक्षेत्रस्य समन्तपञ्चकं, पितामहस्योत्तरे वेदीति प्रसिद्धम्। नारद उवाच—ततः धर्मज्ञ, प्राचीनं धर्मतीर्थं गन्तव्यं, यत्र धर्मः महाभागः परमं तपः आचरत्। तेन तत् तीर्थं पावनं कृतं, स्वनाम्ना च चिह्नितं; तत्र स्नात्वा, धर्मपरायणः पुरुषः पुण्यं लभते। सप्तमे पि पीढ्यां कुलं शुद्ध्यति, अत्र निःसंशयं। ततः उत्तमं कालापवनं गन्तव्यं, तत्र महाक्लेशेन गत्वा, समाधिना स्नात्वा, अग्निष्टोमस्य फलं लभते, विष्णुलोकं च गच्छति। ततः, हे राजन्, सौगन्धिकवनं गन्तव्यं, यत्र ब्रह्मादयः देवाः, महातपस्विनः ऋषयः वसन्ति। सिद्धाः, चारणाः, गन्धर्वाः, किन्नराः, महोरगाश्च तत्र सन्ति; तस्मिन्वने प्रविश्य एव सर्वपापेभ्यः विमुच्यते। ततः, हे राजन्, सा नदी प्लक्षादेवी नाम, सरस्वतीति प्रसिद्धा, तत्र वालुकाजले स्नात्वा, पितृदेवताभ्यां पूजां कृत्वा, अश्वमेधस्य फलं लभते। तत्र ईशानाध्युषितं नाम तीर्थं, दुष्प्राप्यं, यत्र वालुकास्थानेषु षड्गुणं पुण्यं भवति, अत्र निःसंशयम्। तत्र सहस्रकपिलयज्ञस्य च वाजिमेधस्य च फलं लभते, स्नानमात्रेण, एतद्वृद्धैः दृष्टम्। तत्र शतकुम्भां सुगन्धितां च पञ्चयज्ञांश्च प्राप्य, पुरुषः स्वर्गलोके पूज्यते। तत्र त्रिशूलपत्रं नाम दुष्प्राप्यं तीर्थं, तत्र स्नात्वा, पितृदेवताभ्यां पूजनं कर्तव्यम्। देहत्यागे गाणपत्यं पदं प्राप्नोति, अत्र संशयः नास्ति; ततः राजगृहं गन्तव्यं, यत्र देवीश्च दुर्लभं निवासं। सा शाकम्भरीति त्रैलोक्ये प्रसिद्धा; सहस्रं दिव्यानां वर्षाणां सा शाकैः एव जीविता बभूव, हे भारत।