नृपते, सप्तमं कुलं अपि सः शुद्ध्यति, नात्र संशयः। ततः, त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धं पुण्यस्थानं गन्तव्यम्। तत् स्थानं पृथूदकं नाम, कार्तिकेयस्य तु तत्, नृपश्रेष्ठ। तत्र पितृदेवताभक्त्या स्नानं कर्तव्यम्। यद्यद् अशुभं कर्म, स्त्रीणा वा पुंसां वा, ज्ञात्वा वा अज्ञात्वा वा, मानुषबुद्ध्या कृतं भवेत्, तत् सर्वं तत्र स्नानमात्रेण नश्यति, भारतवंशोद्भव। अत्र अश्वमेधस्य फलमवाप्नोति, स्वर्गं च लभते। कुरुक्षेत्रं पुण्यं स्मृतम्, तस्मात् कुरुक्षेत्रात् सरस्वती, सरस्वत्याः पुण्येषु स्थानेषु पृथूदकं श्रेष्ठतमं। सर्वेषां पुण्यस्थानानां मध्ये, यः पृथूदके उत्तमे देहमुत्सृजति, जपपरायणः, स पुनर्जन्म न लभते। एतत् सनत्कुमारेण च महात्मना व्यासेन च गीतं, वेदेषु च प्रतिष्ठितं, नृपश्रेष्ठ, पृथूदकं सम्प्राप्तव्यम्। न पृथूदकात् पुण्यतरं तीर्थं विद्यते, नृपश्रेष्ठ; एतत् विशुद्धं, पावनं, पुण्यं, नात्र संशयः। पापिनोऽपि तत्र स्नानेन स्वर्गं गच्छन्ति; एवं मनीषिणः पृथूदकं विषये वदन्ति, नरश्रेष्ठ। तत्रापि मधुस्रव नाम पुण्यस्थानं, भारतश्रेष्ठ; तत्र स्नानेन सहस्रगवां दानस्य फलमवाप्नोति नरः, नृप। ततः, नरश्रेष्ठ, सरस्वत्याः अरुणायाश्च संगमे देवीस्थानं यथाक्रमं गन्तव्यम्। त्रिरात्रं उपोष्य स्नात्वा, ब्रह्महत्यापापात् विमुक्तः भवति, अग्निष्टोमातिरात्रयोः च फलमवाप्नोति। सप्तमं कुलं अपि सः शुद्ध्यति, नात्र संशयः; तत्रापि अवकीर्णं नाम पुण्यस्थानं, कुरुवंशश्रेष्ठ। पुरा ब्राह्मणानां कृपया तृणैः निर्मितम्; नियमैः, दीक्षया, उपोषणेन वा द्विजः पुण्यं प्राप्नोति। संशयो नास्ति, मन्त्रैः सहितः ब्राह्मणः पूर्णः; अपि तु मन्त्ररहितः अपि स्नात्वा, नरश्रेष्ठ, यदि सः नियमाराधितः ब्राह्मणः, यथा पुरातनकाले दृष्टम्, यदि चतुर्षु समुद्रेषु तृणैः संयोजितेषु, तदा स्नानेन सः कदाचित् न पापकृत् भवति; चतुर्गुणितं सहस्रगवां दानस्य फलमवाप्नोति। ततः, नृप, शतसहस्रकं नाम पुण्यस्थानं गन्तव्यम्; तत्रैव द्वे प्रसिद्धे तीर्थे सः साहस्रके। उभयोः स्नानेन सहस्रगवां दानस्य पुण्यं प्राप्नोति; यद् दानं उपोषणं वा तत्र कृतं, तत् सहस्रगुणं भवति। ततः, नृप, उत्तमं रेणुकातीर्थं गन्तव्यम्; तत्र पितृदेवताभक्त्या स्नानं कर्तव्यम्। सर्वपापविनिर्मुक्तचित्तः, अग्निष्टोमस्य फलमवाप्नोति; विमोचनं स्पृष्ट्वा, क्रोधं जित्वा, इन्द्रियाणि च निगृह्य— सः सर्वदानपापात् विमुक्तः भवति; ततः पञ्चवटं प्रति ब्रह्मचारिणा इन्द्रियनिग्रहयुक्तेन गन्तव्यम्। महत् पुण्यसम्पन्नः, सः दिव्यलोके पूज्यते; यत्र योगिनां प्रभुः स्थाणुः, वृषध्वजः स्वयमेव निवसति। तं देवानां प्रभुं सम्पूज्य, केवलं गमनमात्रेण सिद्धिं लभते; तत्रैव तैजसं वारुणं च तीर्थं स्वतेजसा विभाति। यत्र ब्रह्मणा चान्यैश्च देवैः, तपोधनैः ऋषिभिश्च, गुहः सेनापतित्वेन अभिषिक्तः। तैजसस्य पूर्वे कुरुतीर्थं, कुरुषु श्रेष्ठ; कुरुतीर्थे स्नात्वा ब्रह्मचारी, इन्द्रियनिग्रहयुक्तः, सर्वपापविनिर्मुक्तचित्तः, रुद्रलोकं प्राप्नोति; ततः स्वर्गद्वारं प्रति गन्तव्यम्, यमेनात्मसंयमेन, मिताहारः च। सः अग्निष्टोमस्य फलमाप्नोति, ब्रह्मलोकं च गच्छति; ततः, नृप, तीर्थभक्तः अनरकं प्रति प्रस्थितव्यः। तत्र, नृप, स्नानेन पुरुषः कदापि पापकृत् न भवति; तत्र ब्रह्मा स्वयमेव सदा देवैः सह पूज्यते। नरशार्दूल, सः तत्र नारायणभक्तैः सह वसति; तत्रैव, नृप, रुद्रस्यापि सन्निधिः पुण्यस्थले। ताम् देवीम् उपगम्य, कदापि पापकृत् न भवति; तत्रैव, महाबाहो, विश्वेश्वरः उमापतिः स्थितः। महादेवं सम्प्राप्य, सर्वपापात् विमुच्यते; नारायणं पद्मनाभं शत्रुनाशनं सम्प्राप्य— तेजस्वी, महाबाहो, विष्णुलोकं गच्छति; सर्वदेवतातीर्थेषु स्नात्वा, नराधिप। सर्वदुःखविनिर्मुक्तः, सः सदा शिवप्रियः प्रकाशते; ततः, नृप, तीर्थभक्तः अस्थिपुरं प्रति गन्तव्यम्। पावनं तीर्थं सम्प्राप्य, पितृदेवताभ्यां तर्पणं दद्यात्; अग्निष्टोमस्य फलमवाप्नोति, भारतवंशोद्भव। तत्र, भारतश्रेष्ठ, गङ्गातडागः कूपश्च; तस्मिन् कूपे त्रिकोटि तीर्थानि कीर्तितानि। तत्र स्नात्वा, नृप, पुरुषः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति; नदीस्नानेन महेश्वरं पूजयेत्। सः परमं मार्गं प्राप्नोति, कुलं च उद्धरति; ततः स्थाणुवटं गन्तव्यम्, त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धम्। तत्र स्नात्वा, रात्रिं वासं कृत्वा, रुद्रलोकं प्राप्नोति; ततः बदरीवनं वसिष्ठाश्रमं च गन्तव्यम्।