ततः स प्रार्थनामन्त्रं उच्चारयामास—"देवेश, मम वंशे जातानां राज्ञां ये च भविष्यन्ति पुरुषाः, तान्सर्वान् संसारसागरात् उद्धर।" अहं च पापसिन्धौ निमग्नः, व्याधिभिः जलगतैः इव पीडितः, जीवभिः क्लिश्यमानः, महतीं विपत्तिं प्राप्तः। हे विश्वेश, शेषशयिन्, त्वं मां हस्तेन आधारं दत्त्वा रक्ष; अस्य व्रतस्य प्रभावेन, देवेश, भोगं च मोक्षं च ददातु। एवं देवमुपास्त्य यथाविधि विसर्ज्य, सर्वान् द्रव्यादीन् गुरवे समर्पयेत्। ततो विप्रान् दानैः तुष्ट्वा विसृज्य, आत्मानं मयि समाहित्य, बन्धुभिः सह भोजनं कुर्वीत। योऽपि दरिद्रः स्यात्, यदि चतुर्दश्यां व्रतम् आचरति, स सप्तजन्मार्जितपापात् मुच्यते—नात्र संशयः। यः श्रद्धया पापनाशनं व्रतं शृणोति, स ब्रह्महत्या-पापात् केवलं श्रवणेन मुक्तो भवति। यः एतत् शुद्धं परमं गुह्यं शिक्षां पठति, स सर्वान् कामान् लभते, व्रतस्य फलं च प्राप्नोति। यः सम्यग्यथाकालं मध्याह्ने येन केनापि उपायेन लीलावत्याः मुनिना च सह एतत् आचरति, श्रीनृसिंहस्य प्रसादेन परमभक्त्या पूजयति, स नित्यमुक्तिम् आप्नोति। यः तत्र पुण्यस्थले श्रीनृसिंहं पूजयति, स तस्य प्रसादेन सदा कामान् प्राप्नोति। श्रीनृसिंह, महाकाय, मृत्युना दुर्निवार्य, भैरवेश, हरिदुःखविनाशक, बालरूपधारिन्, तुभ्यं नमः। श्रीनृसिंहाय बालरूपिणे, बालवपुषे नमः। सर्वव्यापिने, आनन्दरूपाय, स्वस्वरूपप्रकाशकाय, सर्वात्मने, विश्वनाथाय, शब्दात्मने नमः। सूर्यमण्डलस्थिताय, करुणासिन्धवे, चतुर्विंशत्तत्त्वस्वरूपिणे, कालरुद्राग्निरूपिणे च नमः। एकविष्वरूपाय, नृसिंहरूपाय, वीरभद्रविजयिने, तं शिरसि धारयित्वा तिष्ठते, तस्मै नमः। द्वादश सूर्यस्य दीप्तचक्राणि तत्र सन्ति, तत्रैव विशेषतः पुण्या सिन्धुनदी रम्या पुण्यशीला। तस्या: समीपे रम्यं नगरं तिष्ठति, मौलिस्तानाख्यं, यं देवा: निर्मितवन्तः इति कीर्त्यते। तत्र हारीतो महात्मा निवसति, लीलावती च तत्रैव निःसंशयम्। तत्र सिन्धुनदीतीरे प्रतिध्वनिः जायते; कलियुगे तु, तत्र म्लेच्छाः पापकर्माणः वसिष्यन्ति। बहवः तत्र निवत्स्यन्ति—नात्र संशयः; यथा नृसिंहजन्मनि अद्भुतः शब्दः उत्पन्नः। यः 'नृसिंह! नृसिंह!' इति उच्चैः घोषयति, तादृश एव प्रतिध्वनि: उत्पद्यते। ब्रह्महन्, सुवर्णस्तेयिन्, सुरापः, गुरुपत्न्यभिगामी वा—ये सिन्धुनद्यां विशेषतः स्नानं कुर्वन्ति, ते श्रीनृसिंहस्य प्रसादेन निःसंशयं मुक्ताः। ये तत्र दशरात्रं वसन्ति, ते पुण्यकर्मिणः ज्ञेयाः; मम वचनं न मिथ्या। कलियुगे तत्र ये वसन्ति, द्विजसन्तानाः अपि यदि स्यु: तान् म्लेच्छान् वेदबहिष्कृतान् देवश्रेष्ठैः विज्ञेयाः, यद्यपि ते विदेशिनः इव दृश्यन्ते; तत्र मांसं भक्षयन्ति, सुरां च पिबन्ति। अतः ते धर्महीनाः, पापिष्ठाः—नात्र संशयः; यथा सन्ध्याविहीनाः ब्राह्मणाः वेदबाह्याः, एवं ते अपि। तस्मिन्नगरे, सुरेश्वरि, पश्चिमदिकि एकं परमं विस्तीर्णं पुण्यस्थलं अस्ति—नृसिंहानामकम्; तस्य श्रवणमात्रेण नरः पापात् मुक्तो भवति—निःसंशयम्। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे पंचपंचाशत्सहस्रसंख्याविभागे एकशतचतुरसप्ततितमेऽध्याये 'नृसिंहसम्भववर्णनं' नामाध्यायः। श्रीभगवानुवाच—एवं पूर्वकथितं श्रेष्ठं प्रारम्भकथां श्रोतुं, इदानीं त्वं, इन्दिरे, अन्येषां अध्यायानां माहात्म्यं शृणु। दक्षिणदिशि पुरन्दराख्यं नगरं आसीत्, यं परम्पराविदः जानन्ति; तत्र देवशर्मा नामकः पुरुषः प्रसिद्धः। स आगतान् अतिथीन् यथाविधि सत्कुर्वन्, वेदविद्यायाम् निपुणः, अनेकयज्ञकर्ता, तपस्विभ्यः सदा प्रियः आसीत्। स दीर्घकालं देवतान् हव्यैः तर्पयामास, तथापि स धर्मात्मा परमशान्तिं न प्राप। स उत्तमं श्रेयः इच्छन्, सत्यनिष्ठान् तपस्विनः, विविधैः सत्कारैः प्रतिदिनं सेवाम् अकरोत्। एवं तस्य प्रवृत्ते काले, कश्चित् निष्क्रियः पूर्वं भूमौ प्रादुर्भूतः। स अनुभवविरक्तः, नासाग्रनिरिक्षकः, मनः प्रसन्नः, आनन्दरूपं परब्रह्म समाधिना चिन्तयन् आसीत्। स देवशर्मा तं समीपं गत्वा पादौ गृहीत्वा, श्रद्धया अतिथिसत्कारं कृत्वा, तं तृप्तं तपस्विनं पृष्टवान्—स्वस्य निर्वाणावस्थां ज्ञातुम्। तेन तस्मै तस्मिन्प्राचीने नगरे मित्रवान् आत्मज्ञः, अजपालस्य गुरु: इति उक्तम्। स तस्य पादौ स्पृष्ट्वा तद्वरे नगरं प्रविश्य, तस्य उत्तरदिग्भागे विशालं वनं दृष्टवान्। तद्वनं पुष्पैः समीरितैः शोभितम्, सुरभिगन्धयुक्तम्, मदोन्मत्तभृङ्गनिनादैः दिशः पूरितम्।