एषा या करुणोदयाख्या स्तुतिः दिव्या सिद्धिदायिनी च, यः कश्चिद् भक्त्या पठति, तस्मै शिवः तुष्टो भवति, यथा भृगवे तुष्टः स अभवत्। तदा ईश्वरः भृगुम् उवाच— “सन्तुष्टोऽस्मि ते ब्राह्मण श्रेष्ठ। यं काङ्क्षसि वरं, तं वृणीष्व; उमया सह देवः तवाभीष्टं वरं दास्यति।” भृगुस्तु प्रहृष्टः प्रणम्य प्राह— “यदि देव तुष्टोऽसि, यदि मयि वरदानं कर्तुम् इच्छसि, तर्हि रुद्रस्य वेदिर्भवतु—एवमेव त्वया मम इच्छया दत्तव्यम्।” ईश्वरः प्रत्युवाच— “एवं भवतु, ब्राह्मणश्रेष्ठ। सा वेदिः कोपस्थानं भविष्यति, तत्र पितरः पुत्रैः सहैकवाक्यता न भविष्यन्ति।” तस्मात् प्रभृति ब्रह्मादयः सर्वे देवाः किंनरैः सह, तस्मिन् भृगुतिर्थे महेश्वरं सम्पूजयन्ति, यत्र सः परमेश्वरः तुष्टः स्यात्। तस्मिन्न् पुण्ये स्थले केवलदर्शनमात्रेण पापात् विमुच्यते; तत्र प्राणिनः स्वेच्छया वा परेच्छया वा म्रियन्ते। तत्र गन्तव्यं स्थानं गूढतमं गन्तव्यं, यत् क्षेत्रं महत् सर्वपापप्रणाशनम्। ये तत्र स्नानं कुर्वन्ति, ते स्वर्गं यान्ति; ये तत्र म्रियन्ते, ते पुनर्जन्म न प्राप्नुवन्ति। तस्मिन् काले तत्र पादत्राणं छत्रं अन्नं सुवर्णं च दातव्यम्। यद् यद् अन्नं यथाशक्ति दत्तं, तत् दातारं अक्षयम्; तत्र सूर्यग्रहणे स्वेच्छया दत्तं दानम् अक्षयं भवति। पुण्यस्थले स्नानानन्तरं दत्तं दानं दातारं अक्षयं करोति; चन्द्रसूर्यग्रहणयोः वृषस्य मोक्षणं च परमं श्रेयस्करम्। विष्णोः मायया मोहिताः मूढाः जनाः, न वेदन्ति तत्र नर्मदायां स्थितं दिव्यं वृषस्थलं। यः कश्चिद् भृगुतिर्थस्य माहात्म्यं एकवारं अपि शृणोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः रुद्रलोकं याति। ततः, राजन्, उत्तमं गौतमेश्वरं गन्तव्यम्; तत्र स्नात्वा उपवासं कृत्वा, सः ब्रह्मलोकं स्वर्णरथेन गच्छति, पापविनिर्मुक्तः पश्चात् वृषशुद्धं स्थानं याति। नर्मदायां स्थितं तत् क्षेत्रं सर्वपातकनाशनं; तत्र स्नानात् ब्रह्महत्यापि नश्यति। यः तत्र प्राणांजिहाति, सः चतुर्भुजः त्रिनेत्रः रुद्रसमबलः भवति। सः दशसहस्रकल्पपर्यन्तं रुद्रतुल्यबलः तिष्ठति; ततः चिरात् पृथिव्याः एकाधिपः भवति। ततः, राजन्, उत्तमं एरण्डितीर्थं गन्तव्यम्; यत् फलम् प्रयागे दृष्टं, यत् मार्कण्डेयेन उक्तं, तत् फलम् तत्र स्नानमात्रेण लभ्यते, विशेषतः भाद्रपदशुक्लाष्टम्यां। तत्रैकं रात्रौ उपोष्य स्नात्वा, यमदूतैः न बाध्यते, इन्द्रलोकं प्राप्नोति। ततः, राजन्, यत्र जनार्दनः सिद्धः, हिरण्यद्वीपाख्यं सर्वपापनाशनं स्थानं गन्तव्यम्। तत्र स्नात्वा, जनः धनवान् रूपवान् च भवति; ततः, राजन्, महत् कनखलतीर्थं गन्तव्यम्। तत्र, राजन्, गरुडः तपः अकरोत्; तत्र प्रसिद्धा योगिनी वर्तते या सर्वलोकेषु कीर्तिता। सा योगिभिः सह क्रीडति, शिवेन सह नृत्यति; तत्र स्नानात् रुद्रलोके पूज्यते। ततः, राजेन्द्र, परमं ईशतीर्थं प्राप्य, तत्र ईशः मुक्तः भूत्वा उर्ध्वं याति, न संशयः। अनन्तरं, राजन्, यत्र जनार्दनः सिद्धः, यः वराहरूपं परमात्मानं धारयति, तत्र गन्तव्यम्। वराहतीर्थे विशेषतः द्वादश्यां स्नात्वा, विष्णुलोकं याति, न नरकं गच्छति। ततः, राजन्, परमं सोमतीर्थं गन्तव्यम्; विशेषतः पौर्णमास्यां तत्र स्नानं कर्तव्यम्। ईशानं प्रणम्य, तत्र बली तुष्टः; तत्र दिव्या हरिश्चन्द्रपुरी व्योम्नि दृश्यते। यदा चक्रध्वजः आरोहति, नागपुरी सुप्तवती, तदा रुरुकः शीघ्रगामिनी नर्मदा तस्यां सेवते। तत्र विष्णुः शंकराय तत्र वासाय उक्तवान्; द्वीपेश्वरे स्नात्वा बहु सुवर्णं लभते। ततः, राजन्, संगमे रुद्रकन्यां गन्तव्यम्; तत्र स्नानमात्रेण देवीसद्म प्राप्यते। ततः सर्वैः देवैः पूजितं देवतीर्थं गन्तव्यम्; तत्र स्नानात् देवैः सह आनन्दः लभ्यते। ततः, राजन्, परमं शिखितीर्थं गन्तव्यम्; तत्र यद्दत्तं शतकोटिगुणितं भवति। अमावास्यायां स्नातव्यम्; एकस्मै ब्राह्मणाय भोजनं दत्त्वा, शतकोटिब्राह्मणभोजनफलम् लभ्यते। भृगुतीर्थे, राजन्, कोटिसंख्या तीर्थानि संस्थितानि; कामेन वा अकामेन वा स्नानं कर्तव्यम्। अश्वमेधस्यम् फलम् प्राप्य, देवैः सह मोदते; तत्र भृगुः ऋषिसत्तमः सिद्धिं प्राप्तवान्, तेन महात्मना शंकरः अपि अवतीर्णः। नारद उवाच— ततः, राजन्, उत्तमं विहागेश्वरं गन्तव्यम्; तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापात् विमुच्यते। ततः, राजन्, परमं नर्मदेश्वरं गन्तव्यम्; तत्र स्नात्वा स्वर्गलोके पूज्यते। अनन्तरं अश्वतीर्थे स्नात्वा, सः भाग्यवान्, मनोहरः, भोगसम्पन्नः च भवति।