श्रीलक्ष्मीप्रियाय श्रीनृसिंहाय विविधशर्करादिभिः नैवेद्यैः सम्पूजनं कृत्वा, भक्तः स्वपापविनाशाय प्रार्थयति। ततः नैवेद्यमन्त्रेण—"हे नृसिंह, हे अच्युत, देवानां प्रभो, तव शुभजन्मदिने सर्वान् भोगान् त्यक्त्वा व्रतम् उपोष्यामि" इति संकल्पः क्रियते। एवं सम्पूज्य, "प्रसन्नो भव भगवन्, जन्मपापं विनाशय" इति प्रार्थयित्वा, रात्रौ गीतवाद्यनिनादेन जागरणं कर्तव्यम्। तत्र पुराणपारायणं, विशेषतः श्रीनृसिंहचरितस्य श्रवणं नित्यं विधेयम्। प्रातः काले स्नानं कृत्वा, पूर्वोक्तविधिना मां सम्पूज्य, शान्तचित्तः साक्षात् मम सन्निधौ वैष्णवश्राद्धं विधायेत्। ततः दातव्यदानि, ये भविष्यन्ति, तानि यथार्हं द्विजातिभ्यः, सुपात्रेभ्यश्च, उभयलोकविजयकाङ्क्षया दातव्यानि। सहस्रमानं सुवर्णमूर्तिं दत्वा मां तुष्टिं यच्छति; गाः, भूमिः, सुवर्णं च द्विजाय दातव्यम्। शय्या, शयनचादरैः सह, सप्तधान्यानि च दातव्यानि; अन्यानि च दानानि शक्त्यनुसारं दातव्यानि। फलाकाङ्क्षया वित्ते कृपणता न कर्तव्या; पश्चात् ब्राह्मणान् भोजयित्वा, तेषां यथायोग्यं दक्षिणां दद्यात्। येऽपि धनहीनाः, तेऽपि यथाशक्ति सर्वं सम्पादयन्तु; सर्वेषां वर्णानां मम व्रते अधिकारः, विशेषतः भक्तानां मम प्रियाणां तु नित्यं कर्तव्यम्। अनन्तरं प्रार्थनामन्त्रः उच्चार्यते—"हे देवेश, मम वंशे जाता राजानः, भविष्यन्ति च ये नराः, तान् संसारदुःखसागरात् उद्धर।" स्वपापसिन्धौ निमग्नस्य, व्याधिभिः सलिलवत् सञ्चरद्भिः क्लिश्यमानस्य, जीवैः पीड्यमानस्य, महतीं आपदं प्राप्तस्य मम—"हे विश्वनाथ, शेषशायिन्, हस्तं दत्त्वा मां उद्धर; अस्य व्रतस्य प्रभावेन, भोगं मोक्षं च देहि" इति भगवतः प्रार्थना क्रियते। एवं सम्पूज्य, भगवतं सम्यक् विसर्ज्य, सर्वाणि दानानि गुरवे समर्पयेत्। ब्राह्मणान् सन्तोष्य दक्षिणाभिः विसृज्य, पश्चात् मम ध्यानपरायणः बान्धवैः सहितः भोजनं कुर्यात्। यः कश्चित् दरिद्रोऽपि, यदि चतुर्दश्यां व्रतम् आचरति, स सप्तजन्मार्जितपापात् विमुक्तो भवति—अत्र न संशयः। यः भक्त्या एतद्व्रतं शृणोति, स ब्रह्महत्यापापात् केवलश्रवणेन विमुच्यते। यः पुनः एतद् विशुद्धं परमं गुह्यं शास्त्रं नित्यं पठति, स सर्वाभीष्टफलम् एवं व्रतस्य फलम् अवाप्नोति। यः कश्चन एतत् सम्यक् समये, मध्याह्ने, यथाशक्ति, लीलावत्याः ऋषेः च सहितः, श्रीनृसिंहकृपया सम्पादयति, स परमभक्त्या पूजयन् नित्यमुक्तिं लभते। यः तत्र पुण्यक्षेत्रे श्रीनृसिंहं पूजयति, स श्रीनृसिंहकृपया सर्वाभीष्टफलम् अवाप्नोति। श्रीनृसिंहः महाकायः, मृत्युना अप्यदुरापः, भैरवेश्वरः, हरिव्यथानाशकः, बालरूपधारी, तस्मै नमः। सर्वव्यापिने, आनन्दमूर्तये, स्वस्वरूपप्रकाशिने, सर्वात्मने, विश्वेशाय, शब्दसाराय च नमः। सूर्यमण्डलनिवासिने, करुणासिन्धवे, चतुर्विंशत्तत्त्वस्वरूपाय, कालरुद्राग्निरूपिणे च नमः। विश्वरूपाय, नरसिंहारूपधारिणे, वीरभद्रविजयिने, तस्य ललाटे धारकाय च नमः। द्वादश तेजस्विनः सूर्यचक्राणि तत्र यथाविधि दृश्यन्ते; तत्र विशेषतः पुण्या सिन्धुनदी शोभना विराजते। तस्याः समीपे, सुरनिर्मिता, मौलिस्तानाख्या नगरी प्रसिद्धा। तत्र महात्मा हारितः निवसति; लीलावती अपि तत्रैव निःसंशयम्। सिन्धुनदीतीरे प्रतिध्वनिः जायते; कलेः आगमे तु, म्लेच्छाः पापकर्माणः तत्र वासं करिष्यन्ति। तत्र बहवः निवत्स्यन्ति—न संशयः; यथा नृसिंहजन्मनि अद्भुतः शब्दः उत्पन्नः। यः कश्चित् "नृसिंह! नृसिंह!" इति उच्चैः घोषयति, तत्रैव प्रतिध्वनिः जायते। ब्रह्महन्ता, सुवर्णस्तेयी, सुरापानकर्ता, गुरुपत्न्युपगामी वा, ये विशेषतः सिन्धुनद्यां स्नानं कुर्वन्ति, ते श्रीनृसिंहकृपया निःसंशयं विमुच्यन्ति। ये तत्र दशरात्रं वसन्ति, तान् पुण्यकर्मिणः विज्ञेयाः; मम वचनं न मिथ्या। कलेः युगे, ये तत्र वसन्ति, द्विजवंशोद्भवाः अपि, वेदबहिष्कृताः, पतितत्वेन गण्यन्ते, म्लेच्छरूपेण, मांसभक्षिणः, सुरापानशीलाः च। अतः ते अधार्मिकाः, महापापिनः; यथा सन्ध्याविहीनः ब्राह्मणः वेदबहिष्कृतः, तथैव ते अपि। तत्र नगरे, हे देवी, पश्चिमदिशि, एकं परमं महत् पुण्यक्षेत्रं "नृसिंह" इति प्रसिद्धं; तस्य श्रवणमात्रेण पापात् मुक्तिर् अवश्यं भवति—न संशयः। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे पंचपञ्चाशत्सहस्रसंख्यायां संहितायां, एकशते चतुर्सप्ततितमेऽध्याये "नृसिंहसर्ग" नामकः अध्यायः समाप्तः। अनन्तरं श्रीभगवानुवाच—"एवं किल शुभोद्भवकथाः श्रुताः; अधुना, हे इन्दिरे, अन्येषां अध्यायानां माहात्म्यं शृणु। दक्षिणदिशि पुरन्दरा नाम पुरी आसीत्, या परम्परापरिपालकैः प्रसिद्धा; तत्र देवशर्मा नामकः पुरुषः कीर्तिमान् आसीत्।