राजन्, श्रद्धया युक्तः पुरुषः शुद्धभावेन स्नानं कुर्यात्, उपवासे च स्थित्वा भक्त्या युक्तः भवेत्। ततः एकं ब्राह्मणं सत्कृत्य भोजयेदिति स्मृतम्, तेनैव कोटिब्राह्मणभोजनस्य फलमवाप्यते। यदा च भक्तिपूर्वकं एरण्डीसंगमे स्नानं करोति, तदा महान् पुण्यलाभः स्यात्। शंखं शिरसि स्थापयित्वा, नर्मदाजलयुतं सलिलं गात्रेषु निषेच्य, सर्वपापैः विमुक्तो भवति। तस्मिन्न् पवित्रस्थले यः कश्चन प्रदक्षिणां करोति, स भूमण्डलं सप्तद्वीपयुक्तं प्रदक्षिणीकृत्य इव गण्यते। ततः सुवर्णतिलैः स्नात्वा सुवर्णदानं कृत्वा, सः रुद्रलोकमभिगम्य सुवर्णरथमारूढः पूज्यते। कालक्रमेण स्वर्गात् पतित्वा, स राजा बलसम्पन्नः भूत्वा, राजेन्द्र, इक्षुसंगमं प्रति गन्तव्यम्। तत्र त्रैलोक्यविख्याते दिव्ये स्थले शिवः सन्निहितः, तत्र स्नानं कृत्वा, पुरुषः गणाधिपत्यं प्राप्नोति। ततः स्कन्दतीर्थं प्रति गच्छेत्, यः सर्वपापनाशकः, तत्र केवलस्नानमात्रेण जन्मार्जितपापं नश्यति। ततः अङ्गिरसः तीर्थे स्नात्वा, सहस्रगवदानस्य फलं प्राप्य, रुद्रलोके पूज्यते। ततो लङ्गलतीर्थं प्रति गत्वा, तत्र स्नानं कृत्वा सर्वपापैः विमुच्यते। सप्तजन्मकृतपापानां नाशे सन्देहो नास्ति; ततः वटेश्वरं परमं तीर्थं प्रति गच्छेत्। तत्र स्नात्वा सहस्रगवदानस्य पुण्यं लभते; ततः संगमेश्वरं प्रति गत्वा, सर्वपापनाशनं तत्र स्नानं कुर्यात्। तत्र स्नानं कृत्वा, राजा राज्यं प्राप्नोति, सन्देहो नास्ति। भद्रतीर्थमुपेत्य यः कश्चन दानं ददाति, तस्य पुण्यस्य कोटिगुणितं फलं स्यात्; स्त्री च तत्र स्नात्वा गौरीसमाः भूत्वा, इन्द्रपत्नी भवति, असन्दिग्धम्। ततः अङ्गारेश्वरं प्रति गत्वा स्नानं कुर्यात्, तत्र स्नानमात्रेण रुद्रलोके पूज्यते। अङ्गारकचतुर्थ्यां तत्र स्नात्वा, मुरारेश्च शासनं पालयन्, कालं यावत् अक्षयसुखभाग्भवति; अयोनीसंगमे स्नात्वा, योनिगृहं न पश्यति। पाण्डवेश्वरं प्रति गत्वा स्नानं कृत्वा, कालपर्यन्तम् अक्षयसुखं भुञ्जानः, न देवैः न दानवैः हन्यते। ततः विष्णुलोकं गत्वा, क्रीडारससमन्वितः, महाभोगं भुक्त्वा, नराणां मध्ये राजा जायते। कंबोटिकेश्वरं प्रति गत्वा स्नानं कुर्यात्; उत्तरायणसमये यद्यत् इच्छति, तत् सर्वं लभते। ततः चन्द्रभागां प्रति गत्वा स्नानं कुर्यात्; तत्र स्नात्वा सोमलोकवासी पूज्यते। ततः, राजन्, प्रसिद्धं इन्द्रतीर्थं प्रति गन्तव्यम्, यत् इन्द्रेण पूजितं देवैः अपि वन्द्यते। तत्र स्नानं कृत्वा, सुवर्णदानं वा नीलवर्णसदृशं वृषभं मोचयेद् यः, तस्य वृषभस्य रोमसंख्यया, तावत्सन्ततौ सहस्रवर्षाणि हरपुरीवासी भवति। पुनः स्वर्गात् पतित्वा, सः महाबलसम्पन्नः राजा, श्वेताश्वसहस्रयुक्तः, तस्य पुण्येन भवति। तत् तीर्थबलात् नराधिपः स्यात्; ततः परमं ब्रह्मवर्तं प्रति गच्छेत्। तत्र स्नानं कृत्वा, पितृदेवताभ्यः तर्पणं दद्यात्; रात्रौ उपोष्य, विधिवत् पिण्डदानं कुर्यात्। यदा सूर्यः कन्याराशिं प्रविशति, तत्रार्जितं पुण्यमक्षयं भवति; ततः श्रेष्ठं कपिलतीर्थं प्रति गच्छेत्। तत्र स्नात्वा, कपिलां गाम् दद्यात्, सः सर्वभूमिदानफलमवाप्नोति। नर्मदेश्वरः परमं तीर्थम्—तस्य तुल्यं न कदापि जातम्, न भविष्यति; तत्र स्नात्वा अश्वमेधस्य फलं लभते। तत्र चक्रवर्ती भूमौ जायते, सर्वलक्षणैः युक्तः, सर्वरोगविनिर्मुक्तः। नर्मदायाः उत्तरतीरे परमसुन्दरं तीर्थं, आदित्यस्य रमणीयं निवासं, भगवता पावितम्। तत्र स्नात्वा, शक्त्यानुसारं दानं दत्त्वा, तस्य तीर्थस्य प्रभावेन यद्दत्तं तदक्षयम्। ये दरिद्राः, रोगपीडिताः, पापकर्माणः, सर्वे पापैः विमुक्ताः सूर्यलोकं गच्छन्ति। माघमासे शुक्लसप्तम्यां, यः स्वनिवासे स्थित्वा, जितेन्द्रियः, संयमी, सः न कदापि अन्धः, रोगी, बधिरो वा जायते; सदा सौभाग्यवान्, सुन्दरः, स्त्रीणां प्रियः भवति। एतत् पुण्यतीर्थं महर्षिः मार्कण्डेयः कथितवान्; ये तत्र गच्छन्ति, ते कदापि न विप्रलभ्यन्ते—नात्र संशयः। ततः मासेश्वरं प्रति गत्वा स्नानं कुर्यात्; तत्र स्नात्वा स्वर्गलोकं प्राप्नोति। चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं सर्वेषु लोकेषु रमते; ततः नगेन्द्रस्य तपोवने स्थित्वा उपविशति। तत्र स्नात्वा, विशुद्धचित्तः, संयतः, नागकन्याभिः सह अनन्तक्रीडां करोति, राजेन्द्र।