तदा कामार्थी कामं प्राप्नोति, राज्यमिच्छन् परं राज्यमवाप्नोति, दीर्घायुषः कामयमानः शिवतुल्यं दीर्घायुः प्राप्नोति। स्त्रीणां च विधवात्वनाशनं, पुत्रान्, सौभाग्यं, धनधान्यं, दुःखनाशनं च तद्व्रतम् ददाति। स्त्री वा पुरुषो वा यः एतत् परमं व्रतम् आचरति, तस्मै सुखं, भोगमोक्षफलानि च ददामि। किं बहुना कथ्यते, प्रिय, नाहं तस्य व्रतस्य फलं वर्णयितुं शक्तः, नापि शङ्करः। ततः प्रह्लादः उवाच—भगवन्, तव प्रसादात् एतत् परमं व्रतं श्रुतं मया; त्वत्सम्बन्धिन्या भक्त्या अहं तस्य फलं श्रोतुम् इच्छामि। अद्य तस्य व्रतस्य परमं विधानम् श्रोतुम् इच्छामि—भगवन्, केन मासे, के दिवसे च तत् कर्तव्यम् इति। भगवन्, त्वं विस्तारतः इदानीं कथय, केन विधिना, प्रभो, सम्पूर्णं फलं लभ्यते इति। नृसिंहः उवाच—प्रह्लाद, वत्स, शुभं ते अस्तु; श्रुणु सावधानः व्रतम्। वैशाखस्य शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां तत् कर्तव्यम्। शृणु पुत्र, मम प्रादुर्भावस्य कारणं तुष्टिकरं; भक्तानां सुखदं मम उत्पत्तिं शृणु। पश्चिमदिशि, अन्यकारणात्, अत्र मम किरीटकं क्षेत्रं समुत्पन्नम्, पवित्रं पापनाशनं च। तस्मिन्नेव क्षेत्रे वेदविद्या-निष्ठः, हरित इति विख्यातः, ब्राह्मणः ज्ञानध्यानरतः बभूव। तस्य भार्या परमसती, सदा पतिसंनता, लीलावती नाम, पतिव्रता सदा। तौ उभौ दीर्घकालं महत् तपः कृतवन्तौ, एकविंशतिः युगानि तत्र व्यतीतानि, न संशयः। ततः तस्मिन्नेव क्षेत्रे दिव्यं दर्शनं दृष्टवन्तौ। नृसिंहः उवाच—यत् इच्छसि वरं, ब्राह्मण, तदवश्यम् ददामि। तदा यत् याचितवन्तौ, तत् अहं वररूपेण दत्तवान्। पुत्रो मम सदृशः त्वत्समक्षं जातु—एवं तदा उक्तवान्, वत्स। अहं तव पुत्रः न संशयः। अहं विश्वकर्मा एव, परमात्मा, सर्वातीतः। न गर्भे वत्स्यामि, नित्यः हि अहम्। हरितः उवाच—एवं अस्तु न संशयः। तस्मात् काले अहं तस्मिन्क्षेत्रे भक्तानां कृते स्थितवान्। यः कश्चित् अत्र आगच्छति, भक्तश्रेष्ठः, मम दर्शनं याचते, तस्य सर्वविघ्नान् अहं निरंतरं नाशयामि। अतः ये नरश्रेष्ठाः विधिनिषेधपूर्वकं व्रतमाचरन्ति, तेषां न किञ्चन भीः। विशेषतः मम बालरूपं ध्यानपूर्वकं तैः सह यः रात्रौ पूजां करोति, स नारायणत्वं प्राप्नोति। चतुर्भुजं, महादंष्ट्रं, कालस्वरूपं, दुर्निरीक्ष्यम्, दशकोटिसूर्यसदृशं, दशकोटियमानामपि दुर्लभं, सिंहमुखं नराङ्गसंयुक्तं रूपं मम। सदा श्रीनृसिंहं कालस्वरूपं पूजयेत्। यः एतद्विशेषतः जानाति, मम स्थानं प्राप्नोति। व्रतं शुद्धं, परं, श्रेयस्करं, महद्; अन्ते भक्तानां मोक्षं ददाति न संशयः। तस्य आचरणेन सहस्रद्वादशीफलम् लभ्यते; विशेषतः शनिवासरे स्वातिनक्षत्रयोगे मम व्रतं कृतं। सिद्धियोगे, वैश्यकरणे, सर्वेषु योगेषु च, तस्य योगसंयोगे दशकोटिपापक्षयः भवति। यत्रकत्रापि योगे मम दिनं पापनाशनम्; यः मम दिनं जानन् उल्लङ्घयति, स पापी भवति। यः एतत् व्रतं न करोति, स यावत् चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः, तावत् नरकं यान्ति; किंतु मम दिनागमने, वत्स, दन्तधावनानन्तरं, मम सन्निधौ, दृढव्रतधारणायुक्तः भक्तः इन्द्रियनिग्रही—अद्य व्रतं ते स्थापयिष्यामि; त्वं विघ्नरहितं संपादय। व्रती पापकथादिषु न प्रवर्तेत; ततः मध्याह्ने, नदीषु वा शुद्धजले वा स्नानं कुर्यात्। गृहे, देवकुण्डे, रम्ये सरसि वा, पण्डितः वेदमन्त्रैः स्नायात्। भूमिना, गोमये, आमलकफलेन, तिलैः च, विधिवत् स्नानं कृत्वा, सर्वपापक्षयम् आप्नुयात्। शुद्धवस्त्रं धारयित्वा, नित्यकर्म आरभेत; ततः गृहं लिपित्वा, शुभं अष्टदलमण्डलं कुर्यात्। तत्र ताम्रयन्त्रैः भूषितं घटं स्थापयित्वा, तस्योपरी रुधिरधान्यपूर्णं पात्रं निधायेत्। तत्र सुवर्णमय्या मम प्रतिमां लक्ष्म्या सहितां स्थापयेत्; सुवर्णेन कौशलात् निर्माय, पञ्चामृतैः अभिषिञ्चेत्। ततः, लोभशून्यं शास्त्रपारगं विप्रगुरुं आहूय, अग्रे स्थाप्य, देवतां पूजयेत्। तत्र पुष्पगुच्छैः विभूषितं मण्डपं निर्माय, ऋतुपुष्पैः विधिवत् मां पूजयेत्। षोडशोपचारैः, मन्त्रैः, नियमैः, विशेषतः पुराणमन्त्रैः मां पूजयेत्। चन्दनं कर्पूरयुतं, गाढकुङ्कुमं, ऋतुपुष्पाणि, तुलसीदलानि च, यः श्रीनृसिंहाय समर्पयति, स मुक्तिम् अवाप्नोति—न संशयः। सदा कृष्णागुरुधूपं, हरिप्रियं, समर्पयेत्। हरये गुरवे च, सर्वकामार्थसिद्धये, दीपं महान्तं निर्माय, अज्ञानतमोनाशकं, घंटानिनादयुक्तया महानीरांजनां कुर्यात्। एवं श्रीनृसिंहव्रतस्य माहात्म्यं, विधानं च, प्रह्लादाय भगवता नृसिंहेन स्नेहपूर्वकं सम्यक् प्रतिपादितम्।