शिवः पार्वत्यै उवाच — शृणु, देवी, त्रैलोक्येषु दुर्लभं व्रतम् वक्ष्यामि। यस्य श्रवणेन ब्रह्महत्या-आदिकं महापापं मनुष्याः विमुच्यन्ति। भक्तानां सुखार्थं स्वयम् प्रकाशमानस्य प्रादुर्भावः अभवत्; तिथिरूपेण वा मासरूपेण वा पुण्यदायकः स प्रकटितः। तस्य नामस्य उच्चारणेन, देवी, शाश्वतं मोक्षं लभ्यते; स एव परं ब्रह्म, सर्वकारणानां कारणम्। स सर्वात्मा, विश्वरूपः, सर्वेश्वरः, पुण्यः; द्वादशादित्याः यस्य बलात् धृताः, महात्मना नरसिंहेन; भक्तानां शान्त्यर्थं स स्पष्टं प्रादुर्भूतः। ततः पार्वती शिवं जगत्पतिं प्रार्थयन्ती उवाच — देवश्रेष्ठ, अनन्ता अवताराः त्वया कथिताः; तस्मात्, भगवन्, नारसिंहाख्यं परं धाम वद, यस्य ज्ञानमात्रेण सुखलोकः लभ्यते। शिवः पुनः उवाच — हिरण्यकशिपुं हत्वा, देवदेवः, जगद्गुरुः, प्रह्लादं गोदग्धं कृत्वा सुखेन स्थित्वा इदं वचनं उवाच। प्रह्लादः, बुद्धिमत्तमः, पितुः श्रेष्ठतमः हन्ता। प्रह्लादः विष्णुं नरसिंहं नमस्कृत्य उवाच — अद्भुतरूप नारसिंह, भगवन्, तुभ्यं नमः। अहं तव भक्तः, देवश्रेष्ठ, सत्यम् पृच्छामि। भगवन्, मम भक्तिः तव विविधरूपेण उत्पन्ना; कथय, प्रभो, किम् कारणम् मम प्रियत्वस्य। नरसिंहः उवाच — महामते, कारणम् भक्तेः तथा प्रियत्वस्य शृणु, पुत्र, एकाग्रचित्तः। पूर्वजन्मनि त्वं ब्राह्मणस्य पुत्रः नासीत्, न च अध्ययनं कृतवान्; वासुदेवः नाम्ना, अत्यन्तकामात्मा, वेश्यासुतः अभवः। तस्मिन्नेव जीवने, त्वं किंचित् पुण्यं न कृतवान्; मधु-घृतस्य सेवनम्, वेश्यासंयोगे उत्सुकः अभवः। मम व्रतबलात्, त्वयि भक्तिः उत्पन्ना, पापरहित। प्रह्लादः पुनः पृच्छति — देवदेव, विस्तरेण कथय, कस्य पुत्रः, किम् व्रतम् इति। वेश्यासंयोगे स्थितः, यथा तद्व्रतम् कृतवान्; तव करुणया सर्वं कथय। नरसिंहः उवाच — पूर्वं ब्रह्मणा सृष्ट्यर्थं परं व्रतं कृतम्; तस्य व्रतस्य प्रभावेन सर्वाणि चराचराणि सृष्टानि। त्रिपुरविनाशाय भगवता व्रतम् कृतम्; तस्य व्रतबलात् त्रिपुरः पतितः। अन्यैः देवैः, ऋषिभिः, राजर्षिभिः अपि तद्व्रतम् कृतम्। तस्य व्रतस्य प्रभावेन सर्वे सिद्धिम् प्राप्ताः; स्वर्गे, मम कृपया, तव प्रियं बहु भोगः लभ्यते। तान् भोगान् उपभूय, मयि लयं यान्ति; प्रह्लाद, मयि प्रविश। धर्मार्थं तव अवतरणम् मम शरीरात् पृथक्। ते पुनः न प्रतिनिवर्तन्ति, महाकल्पशतं अपि; दरिद्रः कुबेरसम्पदं लभते। इच्छया सुखम् इच्छति, सुखम् लभते; राज्येच्छया, परमं राज्यं लभते; दीर्घायुष्येच्छया, शिवसमायुः लभते। स्त्रीणां व्रतबलात् अविधवा-लाभः, पुत्रः, सौभाग्यं, धनं, धान्यं, दुःखनाशः च। स्त्री वा पुरुषः वा, यः एतत् व्रतम् आचरति, तस्मै सुखम्, भोगमोक्षफलम् ददामि। किम् विस्तरेण वदामि, प्रिय; मम व्रतस्य फलम् वर्णयितुं न शक्यं, न शंकरः अपि। प्रह्लादः उवाच — भगवन्, तव कृपया एतत् परं व्रतम् श्रुतम्; तव भक्तिः कारणम्, व्रतस्य फलम् श्रोतुम् इच्छामि। अधुनैव व्रतस्य परं विधिं श्रोतुम् इच्छामि — भगवन्, कस्य मासे, केन दिने, कर्तव्यम्? देव, विस्तरेण वद, केन विधिना, प्रभो, सम्पूर्णं फलम् लभ्यते? नरसिंहः उवाच — प्रह्लाद, प्रिय, शुभं ते अस्तु; व्रतं श्रुणु। वैशाखस्य शुक्लपक्षे चतुर्दशीदिने कर्तव्यम्। तव तुष्ट्यर्थं मम प्रादुर्भावः शृणु; भक्तानां सुखदायकं मम उत्पत्तिं शृणु। पश्चिमदिशि, अन्यकारणात्, मुकुटस्थलम् अभवत्; तत् तीर्थं पुण्यं, पापनाशनम्। तत्र क्षेत्रे, हरितः नाम्ना, वेदविद्, ज्ञानध्याननिष्ठः, प्रसिद्धः ब्राह्मणः आसीत्। तस्य पत्नी, लीलावती नाम्ना, अतिसाध्वी, पतिसंनता, सदा धर्मपरायणा आसीत्। तौ दीर्घकालं महातपः कृतवन्तौ, पुत्र; एकविंशति युगानि तत्र व्यतीतानि। तत्र क्षेत्रे, दिव्यं दर्शनम् प्राप्तवन्तौ। नरसिंहः उवाच — यत् इच्छसि वरं, ब्राह्मण, तद् ददामि। तौ यत् याचितवन्तौ, तद् दत्तम् मम वररूपेण। तव तुल्यः पुत्रः साक्षात् भवतु — इति तदा उक्तवान्, पुत्र; अहं तव पुत्रः, न संशयः। अहं विश्वकर्मा, परमात्मा, सर्वातीतः; गर्भे न वसामि, नित्यः अस्मि। हरितः उक्तवान् — तथास्तु, न संशयः। तस्मात् तत्र क्षेत्रे भक्तानां हिताय स्थितः। यः भक्तश्रेष्ठः तत्र आगच्छति, मम दर्शनम् इच्छति, तस्य विघ्नान् अहं सततम् नाशयामि। एतस्मात् कारणात्, यः पुरुषश्रेष्ठः विधिवत् व्रतम् आचरति, तस्य भयम् न अस्ति। विशेषतः मम बालरूपेण तौ सह ध्यानं कृत्वा, यः रात्रौ पूजां करोति, स नारायणः भवति।