यद् यत् त्वया पृष्टं, विप्रश्रेष्ठ, तत् सर्वं ते प्रकाशितम्। भूम्या च जलस्य च सम्प्रयोगेन सर्वा बाह्यशुचिर्नश्यति। गुरुः पुण्यतीर्थरूपः, स पूर्वजन्मकृतपापं नाशयति; स एव परमं चरं तीर्थं संसारसागरतरणे साधनं कथ्यते। एवं बुद्धिमान् शुकः महात्मनं च्यवनं प्रति तत्त्वं प्रकाश्य तुष्णीं बभूव, इति श्रीविष्णुना उक्तम्। तत् सर्वं चरं परमं तीर्थं ते निगदितम्। वरं वृणीष्व, यद् यद् मनसि ते, तद् अस्तु शुभमस्तु। तदा वेनः उवाच—नाहं राज्यं कामये, न चान्यदपि किञ्चन; देहस्थ एव तव शरीरे गन्तुमिच्छामि, हे जनार्दन। यदि त्वं मम वरं दातुमिच्छसि, तदा तमेव गृह्णामि। विष्णुस्तु उवाच—अश्वमेधं च राजसूयं च यजस्व, हे नृप। गावो भूमिः सुवर्णं च जलं च दातव्यं, हे विप्र; दानात् ब्रह्महत्यााद्यपि घोरं पापं नश्यति। चतुर्विधाः पुरुषार्थाः निःसंशयं दानात् सिध्यन्ति; तस्मात् मयि दानं कारय, हे नृप। येन भावेन मयि ददाति, तेनैव भावेन तस्य तद् फलम् अहं करोमि। मुनिसङ्गेन दर्शनस्पर्शनाभ्यां तव पापसमुच्चयः नश्यति; यज्ञानन्तरं त्वं मम शरीरे गमिष्यसि, न संशयः। एवं वेनं प्रति हरिः उक्त्वा अन्तर्धानं गतः। एवं भूतपूर्वे, पद्मपुराणे भूमिखण्डे, वेनचरिते, गुरूतीर्थमाहात्म्यसमाप्तिवर्णने, च्यवनोपाख्यानान्ते, अयं त्रयोविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः। सूत उवाच—हरौ अन्तर्धाने, वेनः महाबुद्धिः चिन्तामग्नः बभूव—क्व गतः स देवाधिदेवः? स राजा, महोत्साहेन हृष्टः, चिन्तयित्वा प्रियवाक्यैः पृथुं पुत्रं श्रेष्ठं नृपं आहूय, तं महात्मानं प्रहृष्टः उवाच—त्वया, पुत्र, अहं लोके महत् पापात् उद्धृतः। मम वंशः, हे पृथो, तव गुणैः समुन्नतः जातः; मम दोषैः पतितः सन्, तव पुण्यैः प्रकाशितः। अहं अश्वमेधं यजिष्यामि, बहूनि दानानि दास्यामि; अद्य तव प्रसादेन सशरीरः विष्णुलोकं गमिष्यामि। तस्मात्, सामग्र्यः सज्जय, हे महाभाग, वेदविद्भिः ब्राह्मणैः सह यजनं कुरु। एवं पृथुः, पितुः महात्मनः वेनस्य आज्ञया, सस्मितं प्रत्युवाच—राज्यं पालय, हे महाराज; यथाकामं भुङ्क्ष्व; दिव्यैः मानुषैः च यज्ञैः जनार्दनं पूजय। एवं उक्त्वा, स पितरं ज्ञाननिष्ठं प्रणम्य, भूमिपालः धनुष्मान् बाणैः सहितः, महाप्रयत्नेन स्थितः। स सर्वान् सेनान्यः आज्ञापयामास—मम आज्ञां पृथिव्यां विज्ञापयन्तु—त्रिविधेन कश्चिदपि पापं न कुर्यात्। यः वेनस्य आज्ञां लङ्घयित्वा पापं करिष्यति, स निःसंशयं वध्यः; एष निश्चितम्। केवलं दानं दातव्यं, यज्ञैः जनार्दनः पूजनीयः; सर्वे जनाः, निरसूया, समाधिना यज्ञं कुर्वन्तु। एवं निर्दिश्य, वेनपुत्रः राज्यं मन्त्रिभ्यः न्यस्य, हे विप्रगण, वनं तपस्यैः जगाम। सर्वदोषान् परित्यज्य, इन्द्रियाणि विषयात् निगृह्य, शतवर्षपर्यन्तं निराहारः स्थितः। तस्य तपसा तुष्टः ब्रह्मा पृथुं उवाच—किमर्थं तपः तपस्यसि? कारणं वद। पृथुः उवाच—मम पिता वेनः, धीमान्, यशस्वी; यस्यां भूमौ पापं करोति, स नराधमः। जनार्दनः स्वयमेव तस्य शिरः छिनत्तु, हरिः च अदृश्यचक्रेण दण्डदाता भवतु। ये मनसा, वाचा, कर्मणा पापं कर्तुमिच्छन्ति, तेषां शिरांसि पक्कफलवत् भूमौ पतन्तु। एष एव मम वरः भवतु, हे देवाधिदेव, यत् पितरं जनानां दोषैः न लिप्येत। तस्मात् एतत् कुरु, यदि वरं दातुमिच्छसि; एष मे परमोऽभिलाषः, त्वां नमामि, हे चतुर्मुख। ब्रह्मा उवाच—एवं भवतु, हे महाभाग; तव पिता विष्णुना च त्वया च शुद्धः। एवमुक्त्वा ब्रह्मा वरं दत्त्वा जगाम; पृथुः च पुनः राज्यकर्मणि प्रवृत्तः। वेनपुत्रस्य राज्ये, हे विप्रश्रेष्ठ, कश्चिदपि पापं न चकार; ये त्रिविधेन पापं चिन्तयन्ति, तेषां शिरः चक्रवत् छिद्यते स्म; तस्मात् कालात् पापं कश्चिदपि न अकरोत्। एष वेनपुत्रस्य महात्मनः शासनम्; सर्वे लोकाः तस्य आचरणं अनुवर्तन्त। सर्वकर्मसु प्रवृत्ताः, दानभोगाभ्यां समृद्धाः, राज्ञः प्रसादेन सर्वसौख्येन समृद्धाः। एवं भूमिखण्डे वेनचरिते, श्रीपद्मपुराणे चतुर्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। सूत उवाच—एवं वेनस्य आज्ञां सम्पूर्णं प्राप्य, धर्मिष्ठः पृथुः, नृपसूनुः, सर्वा यज्ञसामग्र्यः सज्जयामास।