ततः ब्रह्मा अग्निं आह्वयित्वा अवदत् – “हे जातवेदः, शक्रस्य ब्रह्महत्या-पापस्य चतुर्थांशं स्वीकुरु।” तदा अग्निः प्राञ्जलिरुवाच – “भगवन्, ब्रह्महत्या-पापात् मम मोक्षस्य कारणं किम्? एतत् तत्त्वेन ज्ञातुमिच्छामि, मान्यः असि।” ब्रह्मा प्रत्युवाच – “यः त्वां ज्वलन्तं संप्राप्तः, सः तव उपयोगं बीजेषु, औषधिषु, तिलेषु, फलेषु, मूलेषु, यूपेषु, कुशेषु च न करिष्यति।” तस्मिन्नेव क्षणे, सः त्वां परित्यज्य तत्र स्थास्यति; “हे हविप्रवाहिन्, ब्रह्महत्या-जन्यं मनसः तापं त्यज।” तदा हविःभोजकः तद् आदेशं स्वीकृत्य, भगवत् पितामहः यथेष्टं फलम् अलभत्। अनन्तरं ब्रह्मा वृक्षान्, ओषधीन्, तृणानि च आह्वयित्वा, तेषां समक्षं तद् विषयं दिव्यायै देव्यै प्राह। ततः वृक्षाः, ओषधयः, तृणानि च, ब्रह्मा-निर्देशं प्राप्य, अग्निवत् कष्टं अनुभवन्तः, ब्रह्माणम् अभ्यधुः – “हे पितामह, ब्रह्महत्या-पापः अस्माकं स्वभावतः स्थितः; अतः पुनः न हन्तव्याः स्मः।” “वयं अग्निं, शीतं, वात-समीरितं वर्षं, छेदनं, विदारणं च सदा सहामः।” ब्रह्मा अवदत् – “यः जनः मोहात् कारणं विना छेदयति वा विदारयति, तस्य एव पापं गच्छेत्।” ततः महादेवः उक्तवान् – “यथा महात्मभिः उक्तं, वृक्षाः, ओषधयः, तृणानि च ब्रह्माणं पूजयित्वा यथागतं निर्जग्मुः।” तदनन्तरं, ब्रह्मा अप्सरसः आह्वयित्वा, लोकानां स्वामी, मधुरं सांत्वनवत् वचनं दिव्याभ्यः प्राह। “एषा ब्रह्महत्या-पापः, हे सुन्दर्यः, वृत्रात् आगता; तस्य चतुर्थांशं भवत्यः स्वीकुरुत।“ अप्सरसः ऊचुः – “भगवन्, आदेशेन स्वीकर्तुं निश्चिताः स्मः; परन्तु मोक्षस्य कालः चिन्तनीयः।” पितामहः अवदत् – “यो जनः स्त्रीणां रजस्वला-काले संसर्गं कुर्यात्, तस्मात् शीघ्रं तया परित्यज्यते; मनसः तापः शान्तो भवतु।” महादेवः अवदत् – “एवं भवतु,” अप्सरसः हर्षितमनसः प्रत्युवाचुः। ताः स्वस्थानं गत्वा, पर्वतसुता सहिताः सुखं रमन्ते स्म। पुनः ब्रह्मा जलानि आह्वयित्वा, तानि समागतानि। सर्वाः जलाः पितामहं प्रणम्य, अपरिमित-शक्तिं देवी, ब्रह्माणं अभ्यधुः – “भगवन्, आदेशेन आगच्छामः; विधेयम् आदेशय।” ब्रह्मा अवदत् – “एषा घोर ब्रह्महत्या, वृत्रात् उत्पन्ना, इन्द्रं प्राप्ता; तस्य चतुर्थांशं स्वीकुरुत।” जलानि ऊचुः – “एवं भवतु, भगवन्; आदेशेन स्वीकुरुमः; मोक्षस्य उपायः चिन्त्यः।” “त्वं इन्द्रः सर्वलोकानां परमाश्रयः; अन्यः कः अनुग्रहं दास्येत्, दुःखात् मोचयेत्?” ब्रह्मा अवदत् – “यो जनः मोहात् अल्पबुद्धिः, तव मध्ये कफं, मूत्रं, पुरीषं विसृजति, तत्र शीघ्रं गत्वा स्थित्वा मोक्षं लभेत; सत्यम् उक्तवान्।” महादेवः अवदत् – “ततः, देवाज्ञया ब्रह्महत्या-पापात् विमुक्तः इन्द्रः परमं हर्षं अलभत्।” एवं प्राचीनकाले इन्द्रः ब्रह्महत्या-पापेन पीडितः, तत्र पुण्ये स्थले तपः कृत्वा, शुद्धात्मा स्वर्गं गतः। अश्वमेधं कृत्वा, पापमुक्तः अभवत्; एवं तस्मिन् पुण्ये स्थले वार्त्रघ्नी, हे पर्वतसुते। एवं श्रीपद्ममहापुराणस्य उत्तरखण्डे वार्त्रघ्नी-माहात्म्यं नाम षड्षष्टोत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। पुनः महेशः अवदत् – ततः दिव्या वार्त्रघ्नी नदी संगमात् वरुणस्य गृहम्, समुद्रं, भद्रया सह प्रविष्टा। समुद्रः तस्याः स्नेहं कामयमानः, तया सह स्नेहपूर्वकं संयोगं कृतवान्। भद्रा, या पूर्वं तस्याः सहचरी, सा नदी श्रीरूपेण सहाय्यं कृत्वा तत्र मार्गं अवलम्ब्य स्थितवती। तयोः संयोगः शुभः, समुद्रस्य उत्तरतीरे; तत्र पुण्यस्थले, यः स्नानं कृत्वा शुद्धं जलं ददाति—वराहं नमस्कृत्य, वरुणलोकं प्राप्नोति; तेन मार्गेण, भगवन् विष्णुः समुद्रं प्रविष्टवान्। सर्वदानवान्, देवद्वेषिणः, विजित्य, यज्ञवराहः, मकरगृहं व्याकुल्य, तत्र दीर्घकालं क्रीडित्वा, पङ्कात् निर्गतः। तदा पार्वती पप्रच्छ – “भगवन्, यज्ञवराहस्य मेघस्थले प्रवेशः, पङ्कात् निर्गमनम् विस्तरेण कथय।” महादेवः अवदत् – “पुरा वराहहरिः पृथिव्यां क्रीडितवान्; सर्वं शृणु, हे पर्वतसुते। सः भगवन्, यः साक्षात् वराहरूपं धृत्वा, देवकार्यसिद्ध्यर्थं तद्रूपं स्वीकृतवान्। देवीं पृथिवीं उद्धृत्य, पङ्कात् निर्गतः; तत्र वराहनाम्ना महान् तीर्थः उत्पन्नः, हे सुन्दरी। यः तत्र स्नानं कुर्यात्, निःसन्देहं मोक्षं लभेत्; तत्र पितृणां मोक्षार्थं श्राद्धं कर्तव्यम्; विमुक्तः, तैः सह महान् सुखलोकं प्राप्नोति।” एवं श्रीपद्ममहापुराणस्य उत्तरखण्डे वराहतीर्थं नाम एकोनसप्ततितमः अध्यायः समाप्तः।