ब्रह्महत्या-भयेन संतप्तः शक्रः कमलं आश्रित्य तत्र बहून् वर्षान् निलीनः स्थितवान्। तत्र तं ब्रह्महत्या गृहित्वा स्थिरं कृतवती; शक्रः तस्याः पाशाद् विमोचनाय यत्नं चकार, किन्तु महादेवि, तां ब्रह्महत्यां न शक्नोत् प्रत्याहर्तुं, तस्याः गृहीतः स देवेश्वरः तत्रैव स्थिरः अभवत्। तदा स शक्रः ब्रह्मणम् उपसंगम्य, नमस्कृत्य, तं ब्रह्महत्या-गृहीतम् आत्मानं ज्ञात्वा, पितामहम् उपससाद। ब्रह्मा अपि तं देवश्रेष्ठस्य विषयं विचिन्त्य, तस्याः समीपं आगता तां ब्रह्महत्यां संबोधितवान्। सा ब्रह्महत्याः उवाच— "भगवन्, तव समीपं आगता अस्मि; यत् कर्तव्यम्, तत् निर्दिश।" तदा पितामहः सौम्यया वाचा तस्यै संक्षिप्तं सत्यम् उक्तवान्— "देवपतिं विमोचय; किं ते अद्य करवानि? किं ते मनसि?" तदा सा ब्रह्महत्याः उवाच— "तव वचनेन शक्रात् गमिष्यामि; किं मे वासस्थानम्, तद् प्रदत्तव्यं।" तदा महादेवः 'एवं अस्तु' इति प्रतिज्ञाय, ब्रह्मणा सह तस्यै प्रतिज्ञां कृतवान्। पश्चात् ब्रह्मा शक्रस्य ब्रह्महत्या-निवारणाय उपायं चिन्तितवान्। ततः वह्निं आहूय ब्रह्मा उवाच— "हे जातवेदः, शक्रस्य ब्रह्महत्यायाः चतुर्थांशं गृहाण।" अग्निः पृच्छति— "किं मे विमोचनस्य कारणम्?" ब्रह्मा उवाच— "यः त्वां ज्वलन्तं सन्नुपैति, स तव उपयोगं बीज-ओषधि-तिल-फल-मूल-समिध्-कुशेषु न करिष्यति। तदा स त्वां परित्यज्य तत्रैव स्थास्यति; तव ब्रह्महत्या-जन्यं तापं त्यज।" तदा वह्निः तं आदेशं गृहित्वा पितामहस्य कामं पूरितवान्। पुनः, वृक्ष-ओषधि-तृणानि आहूय, ब्रह्मा तां ब्रह्महत्यां प्रति उक्तवान्। वृक्षाः, ओषधयः, तृणानि अपि अग्निवत् संतप्ताः ब्रह्माणं ऊचुः— "हे पितामह, अस्माकं स्वभावतः ब्रह्महत्या वर्तते; अतः पुनः न हन्याव। वयं अग्नि-शीत-वात-प्रवाहित-वृष्टि-छेदन-भेदनानि सहामहे।" ब्रह्मा उवाच— "यदि कश्चित् मोहात् हेतुविना छिनत्ति वा भिनत्ति, तदा तं पापं तस्य गच्छेत्।" ततः वृक्ष-ओषधि-तृणानि ब्रह्माणं पूजयित्वा यथागतं प्रययुः। अनन्तरं, ब्रह्मा अप्सरः आहूय, सौम्यया वाचा ताः सान्त्वयन् उवाच— "एषा ब्रह्महत्या वृत्रात् आगता; तस्याः चतुर्थांशं गृह्णीत।" अप्सरः ऊचुः— "आज्ञया गृहीष्यामः, किंतु विमोचनस्य समयः निश्चितव्यः।" पितामहः उवाच— "यः स्त्रीणां रजस्वलाकाले संगच्छते, सा शीघ्रं तस्मात् गच्छति; तेन युष्माकं तापः नश्यतु।" अप्सरः 'एवं अस्तु' इति प्रत्युवाचुः, हृष्टमनसः स्वस्थानानि गताः, पर्वततनयया सह रममाणाः। पुनः, पितामहः अपः चिन्तितवान्, ताः च समागताः, प्रणम्य ब्रह्माणं ऊचुः— "भगवन्, आगताः स्म, आदेशं कुरु।" ब्रह्मा उवाच— "एषा घोरा ब्रह्महत्या वृत्रात् इन्द्रं प्राप्ता; तस्याः चतुर्थांशं गृह्णीत।" आपः ऊचुः— "एवं भवतु; विमोचनस्य उपायं चिन्त्यताम्।" युष्माकं शरणं इन्द्रः एव; कोऽन्यः त्रातुं शक्नुयात्?" ब्रह्मा उवाच— "यः मोहात् अल्पबुद्धिः सन् तुषार-शकृत्-मूत्रं युष्मासु विसृजति, स तत्रैव स्थित्वा विमोच्यते।" एवं देवाज्ञया ब्रह्महत्या-विमुक्तः इन्द्रः परमं हृष्टः अभवत्। प्राचीनकाले ब्रह्महत्यया संतप्तः इन्द्रः अस्मिन्पुण्यस्थले तपोव्रतेन शुद्धात्मा स्वर्गं गतवान्। पश्चात् अश्वमेधं कृत्वा पापात् विमुक्तः अभवत्। एवं अस्मिन्पुण्यस्थले वार्त्रघ्नी, हे पार्वती, कीर्तिता। एवं श्रीपद्ममहापुराणे उत्तरखण्डे 'वार्त्रघ्नीमाहात्म्य' नाम षट्षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः महेशः कथयति— अनन्तरं दिव्या वार्त्रघ्नी नदी संगमात् वरुणस्यालयं समुद्रं भद्रया सह प्रविष्टा। तां समुद्रः स्नेहेन अभिगम्य, स्नेहयुक्तः तया सह संयोगं चकार।