दत्तात्रेयेण मम दत्तः स वैष्णववंशसमुत्पन्नः श्रेष्ठः पुत्रः, यो दानवानां विनाशकः, प्रजापालकः, महाबलश्च भविष्यति। इति राज्ञा इन्दुमत्यै महाराज्ञ्यै उक्त्वा, पुत्रागमनस्य महोत्सवं तेन कृतवान्। स राजा परमप्रमोदेन पूर्णः, पुनरपि विष्णुं स्मरामास। स हि सर्वगुणसम्पन्नः, देवगणैः सहितः, आनन्दरूपः, एकमेव सत्यम्, दुःखनाशकः, नराणां सुखदायकः, सच्चैव मुक्तिदः वैष्णवानां तत्रैव। एवं भूमिखण्डे, वेनकथायां, गुरुतीरथमाहात्म्ये, च्यवनोपाख्याने, नहुषस्य चरिते, श्रीपद्मपुराणे षोडशोत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततोऽनन्तरं, कुञ्जलः उवाच—नहुषः स्वया प्रियतमा सरमभया च, इन्द्रस्य दिव्येन रथेन सह, वरप्रदानं प्राप्त्वा, नागाह्वयाख्यां पुरीं प्राप। सा पुरी सर्वतोद्योता, शुभलक्षणैः शोभिता, रम्यप्रासादैः भूषिता। सुवर्णतोरणैः, पताकाभिः, नानावाद्यनिनादैः, सूतमागधचारणसंकीर्णा, सा नगरी शोभते स्म। तत्र देवसदृशाः पुण्यपुरुषाः, दिव्यरूपयुवतयः, गजेन्द्राश्वरथैश्च शोभिता। नानाशुभध्वनिभिः, वेदघोषैः, गीतवाद्यवीणावेणुनिनादैः पूरिता। स नहुषः तां परमशोभनां पुरीं प्रविश्य, ब्राह्मणैः वैदिकमङ्गलशब्दैः सत्कृतः। स वीरः पितरौ दृष्ट्वा, पुण्यकामौ मातरं पितरं च, महाप्रीत्या पितुः पादयोः प्रणम्य, अशोकसुन्दरी सा सुरूपा, भक्त्या भावेन च पुनः पुनः तयोः पादयोः निपत्य प्रणम्य। ततः रम्भापि प्रणम्य, स्नेहं दर्शयामास। स्वगुरवे चाभिवाद्य, नृपश्रेष्ठः स नहुषः मातरं पितरं च कुशलं पप्रच्छ। ततः स तेन प्रकारेण पृष्टः, प्रमोदस्फारितशरीरः, आयुः उवाच—"अद्य हि सर्वरोगाः नष्टाः, दुःखशोकौ च गतौ; त्वां दृष्ट्वा, पुत्र, लोकोऽपि परितोषं प्राप्नोति।" "त्वमेव महतेजाः जातः, अहं कृतार्थः जातः, कुलोत्थानं कृतवानस्मि, अहमपि समुन्नतः।" इति। इन्दुमती अपि उवाच—"यथा पूर्णचन्द्रप्रभया सागरः वर्धते, तथैव तव दर्शनात् अहं वर्धिता। अहं स्फुरामि, प्रमुदिता, प्रमोदसंप्लुता; तव दर्शनात्, विप्र, अहं भाग्यवती जाता, सम्मानदायक।" एवमुक्त्वा, सा पुत्रं परिष्वज्य, शिरसि घ्राणं कृत्वा, स्नेहवशात् गोवत्सवत् तं लालयामास। धर्मात्मिका सा देवी इन्दुमती, दिव्यरूपेण आगतम् पुत्रं नहुषं आशीर्भिः पूजयामास। ततः सूतः उवाच—तदा धर्मात्मा नहुषः मातरं इन्दुमतीं प्रति स्वस्यापहरणकथां कथयामास। स्वपत्नीसमुत्पत्तिं आगमनं च, ख्यातं हुन्देन सह युद्धं, तस्य च पराजयं, सर्वं संक्षेपतः स्वयमेव अकथयत्। एवं पितरौ पुत्रस्य वीर्यं श्रुत्वा, तयोः हर्षो महान् अभवत्, हृदयेन तुष्टौ। ततः नहुषः इन्द्रधनुषा रथेन च, सप्तद्वीपाम् पृथिवीं नगरीश्च विजित्य, पितरं सम्प्रति सम्पूर्णरत्नसमृद्धां पृथिवीं दत्त्वा, दानधर्मशिष्टैः सदा तं तुष्टिं प्रापयामास। स पितरं राजसूयाद्यैः महायज्ञैः, दानव्रतानुष्ठानैः च कारयामास। पुत्रेण दानकीर्तियज्ञमङ्गलैः पितरौ सम्पूर्णसिद्धौ कृतौ। ततः देवाः नागाह्वयाख्यायां पुरीं समागत्य, शत्रुनिग्रहणक्षमं महात्मानं नहुषं अभिषिच्य, मुनिभिः सिद्धैः च, तेन नरेन्द्रेण दीर्घायुषा संयुक्तः, शिवदुहितृसा सह राज्यमभिषिक्तः। ततः स्वपत्नीं स्वशरीरं च सहित्य, कीर्तिमान् राजा आयुः स्वर्गं जगाम, देवैः सिद्धैः च पूजितः। इन्द्रपदं परित्यज्य, ब्रह्मलोकं पुनः गत्वा, ततो रुद्रलोकं, मुनिदेवैः पूजितः। स्वकृत्येन, पुत्रतेजसा च, स राजा हरिलोकं गतः, धर्मेण तत्र स्थितः। धन्य, धर्मशीलैः नरैः एव एवं परमपुण्यं सम्पादनीयम्; अन्यकर्मणां दुःखदायिनां किमर्थम्? यथा धर्मात्मा नहुषः जातः, पितृणामुद्धर्ता, कुलस्य पोषकः, ज्ञानविज्ञाने च निपुणः। एष राजा यथाचरितः, सर्वं तव कथितम्; किं अन्यत् कथयामि? वद, पुत्र, कपिञ्जल। यः कश्चन पुमान् आयोः पुत्रस्य एतत् पुण्यं पावनं चरितं शृणोति, स भोगान् भुक्त्वा विष्णोः पदं प्राप्नोति। एवं भूमिखण्डे, गुरुतीरथमाहात्म्ये, च्यवनोपाख्याने, नहुषचरिते, श्रीपद्मपुराणे सप्तदशोत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः कपिञ्जलः उवाच—एकदा गङ्गामुखे, हे पितः, काचित् कुलवती स्त्री रुदती स्थितासीत्; तस्या नेत्राभ्यां अश्रुबिन्दवः महाजले पतन्ति स्म।