तेजसा परिवृतं द्वितीयमिव सूर्यं नहुषं दृष्ट्वा, सारथिः तदा तमुवाच। ततः सर्वे दानवाः तं श्रेष्ठैः शरैः अभ्यवर्षयन्। ते खड्गपाशशूलशक्तिपरश्वधादिभिः महात्मानं नहुषं समरे सम्यग्युध्यन्त। उत्साहिताः पर्वतस्थमेघनिनादसदृशं रवं कुर्वन्तः, तस्य वीर्यं दृष्ट्वा बलवान् आयोः पुत्रः धनुराददे, तदिन्द्रायुधोपमं, सशब्दं चकार; तस्य धनुषः स्वरः वज्रनिर्घातसदृशः आसीत्। नहुषेण, हे ब्राह्मणाः, भीषणः शब्दः कृतः, येन दानवाः भयाकुलिताः; तेन महानिनादेन कम्पिताः दानवाः। तेषां हृदयानि शोकग्रस्तानि, साहसं च भग्नं महायुद्धे। एवं भूमिखण्डे पद्मपुराणस्य चतुर्दशोत्तरशततमोऽध्यायः समाप्तः, वेनकथा, गुरुतीर्थमाहात्म्य, च्यवनचरित, नहुषोपाख्यानं च अत्र निरूपितम्। ततः कुंजलः उवाच—तदा स महानुभावः राजा, उत्तानं धनुः आदाय, रणभूमौ अग्रतः प्रस्थितः, राजलक्ष्म्या दीप्तिमान्, यथा कालः क्रुद्धः सर्वलोकविनाशकाङ्क्षी, एवं दानवान् संहारयितुमिच्छन्। स तेजसा सूर्यसमप्रभैः महास्त्रजालैः दानवान् घातयामास; यथा वायुः वृक्षान् समूलं नयति, तथा स राजा दानवान् विनाशयामास। यथा स्वबलवीर्येण वायुः दिव्यघनसमूहं विचालयति, तथा स राजा तीक्ष्णैः शरैः दर्पितान् असुरान् विनाशयामास। न तेषां कश्चन दानवः तस्य महात्मनः शरवर्षं सहितुं शशाक; केचित् निहताः, केचित् शीघ्रं पलायिताः, केचित् महायुद्धे नष्टाः। एवं तं कुमारं दृष्ट्वा, दुष्टचित्तः हुंडः, क्रुद्धः, महाबलपराक्रमी, महादानवविनाशकः, कोपितः अभवत्। स स्थिरः, उपगम्य, एवं वचनमब्रवीत्—"तिष्ठ तिष्ठ! अद्य त्वां, आयोः पुत्र, यमालयं नयिष्यामि।" तं प्रति नहुषः उवाच—"अत्राहं युद्धे तिष्ठामि; पश्य, त्वां हन्तुमागतः। हनिष्यामि त्वां, दुरात्मन् दानव।" इति उक्त्वा, धनुः शरांश्च आदाय, अग्निज्वालोपमान्, छत्रेण चिरं धृतमूर्ध्नि, स युद्धे दीप्तिमान् बभौ। स इन्द्रस्य दिव्यसारथिं मातलिं सम्बोधितवान्—"मम रथं अद्य हुंडस्य समीपं नय।" इति वीरस्य वचनेन प्रेरितः मातलिः शीघ्रगामी तान् अश्वान् प्रेरयामास, येषां वेगः महावायोः समः। तदा ते अश्वाः नभसि हंसवद्विहायसा ययुः, शशिसदृशच्छत्रेण, पताकाभिरलंकृतरथे। आकाशमण्डलं प्राप्त्वा, यथा सूर्यः प्रकाशते, तथा आयोः पुत्रः युद्धे तेजसा वीर्येण च बभौ। तदा हुंडः स्वेन तेजसा दीप्तिमान्, रथे स्थितः, सर्वायुधधारी, वीरव्रतधारी च, स्थिरः अभवत्। तयोः वीरयोः संग्रामः देवतानां विस्मयं जनयामास; तस्मिन्काले मुनयः भीममुद्वेगजनकं युद्धं दृष्ट्वा। हुंडेन तीक्ष्णैः शरैः, गृध्रपक्षयुक्तैः, शिलाग्रैः, तं राजानं बाह्वोर्मध्ये विदारितम्। पञ्चभिः शरैः बाहौ विदारितः, कोपितः राजा, तैः शरैः विदारितः अपि, अधिकं बभौ। रक्तरश्मिभिः उदितसूर्यवत्, रक्तलिप्तगात्रः, स्वर्णशरैः भूषितः, स राजा दिव्ये दिवि सूर्यवत् बभौ। तस्य दानवस्य वीर्यं दृष्ट्वा, राजा वचनमुवाच—"तिष्ठ तिष्ठ क्षणमेकं, दानव! पुनः मम वेगं पश्य।" इति उक्त्वा, दशभिः शरैः तं दानवं समरे विव्याध। तस्य मुखे ललाटे च तेन आहतः, महाबलः स रथे मूर्च्छितः पतितः, देवैः दिव्यदृष्ट्या दृष्टः। तदा देवगन्धर्वसिद्धैः महानन्दनिनादः अभवत्; शंखान् वादयन्तः, "जय जय राजन्!" इति उच्चैरुवाचुः। स निनादः, देवैः कृतः, हुंडस्य कर्णे प्रविवेश, स मूर्च्छितः शयानः। तं श्रुत्वा, स धनुः विषधराभमेकं शरं च आदाय, "तिष्ठ तिष्ठ समरे! नाहं मृतः, न त्वया निहतः!" इति उवाच। एवं उक्त्वा, पुनः उत्थाय, चपलः, एकविंशत्याः शरैः नहुषं पुनः विव्याध। एकेन शरेण मुष्टिमध्ये, चतुर्भिः बाहुमध्ये, चतुर्भिः महाश्वान्, एकेन छत्रं च विव्याध। पञ्चभिः मातलिं, सप्तभिः रथपृष्ठं, त्रिभिः मयूरपक्षयुक्तैः पताकास्थानं विव्याध। तस्य शरधारणे, लक्ष्ये, विसर्जने च कौशलं दृष्ट्वा, देवाः तस्य दानवस्य चपलतायां विस्मयं प्राप्नुवन्। राजा तस्य दानवश्रेष्ठस्य पराक्रमं दृष्ट्वा उवाच—"त्वं वीरः, विज्ञानसम्पन्नः, स्थिरः, युद्धे च विद्वान्।" इति उक्त्वा, राजा धनुः संधाय, शीघ्रकर्मा, दशभिः शरैः तम् विव्याध। त्रिभिः शरैः पताकां छित्त्वा, सा भूमौ पतिता; चतुर्भिः अश्वान् अपातयत्। एकेन शीघ्रशरेण छत्रं छित्त्वा, दशभिः शरैः सारथिं यमालयं निनाय। दशभिः शरैः कङ्कटं छित्त्वा, दानवराजं सर्वाङ्गेषु त्रिंशता शरैः विव्याध। तस्य अश्वाः हताः, रथः विनष्टः, धनुः हस्ते, स धनुर्धरः शीघ्रं प्रधाव्य, तीक्ष्णैः शरैः वर्षंवर्षन् अग्रे प्रस्थितः।