एषा स्त्रीरत्नं, हे विद्वन्, सर्वथा पुण्येन निर्मिता, अशोकसुन्दरी नाम्ना, तव हेतोः तपस्यां स्थित्वा विराजते। सा तीव्रं तपः कृतवती, सदा त्वां इच्छति; एतद् ज्ञात्वा, हे भाग्यशालिन्, ताम् इच्छन्तीं त्वं स्वीकुरु। त्वं विना, हे सुन्दर, अन्यं पुरुषं न सा इच्छति; नहुषः, तस्याः वचनं श्रुत्वा, तद् दृढं मनसि स्थापयामास। ततः प्रत्युत्तरं दत्तवान्—“मम वचनानि शृणु, हे रम्भे; यत् सर्वं पूर्वं त्वया उक्तं, अहं तद् जानामि। पूर्वं महात्मना वसिष्ठेन मम उक्तं; सर्वं ज्ञातवान् अस्मि, तस्याः तपः परमं। शृणु कारणं, हे सौम्ये, यः सुखं आगमिष्यति—हुण्डासुरं विना हत्वा, अहं तां उत्तमां स्त्रीं न गमिष्यामि। सर्वं अहं जानामि, यथा युक्तं कृतं; तव जन्म मम हेतोः, यत् तपः कृतं। न संशयः, त्वं मम पत्नी, विधिना निर्मिता; मम हेतोः, दृढं तपः कृतवती। अतः, सुपापेन तपस्विना तव अपहरणं जातम्; जन्मगृहात्, तेन दुष्टेन दैत्येन। हे देवि, बाल्ये मम, पितृमातृहीनस्य, तस्मात् अहं हुण्डं दुष्टं दैत्यं हनिष्यामि। पश्चात्, तव वसिष्ठाश्रमं नयिष्यामि। इदानीं, शुभे रम्भे, मम प्रियार्थं वद।” एवं तेन विसृष्टा, रम्भा शीघ्रं पुनः गता, सर्वं अशोकसुन्दरीं देवीं उक्तवती। द्विजश्रेष्ठ, रम्भा ततः संक्षिप्तं सर्वं उक्तवती; अशोकसुन्दरी, तस्याः सुभाषितं श्रुत्वा, नहुषस्य शूरस्य हर्षेण पूर्णा, तदा तत्र प्रियया रम्भया सह स्थित्वा। सदा सा इच्छति—“मम पतिः किम् वीर्यं धारयति, अहं द्रष्टुम् इच्छामि।” एवं नहुषस्याख्यानं, च्यवनकथायाम्, गुरुतीरथमाहात्म्ये, वेनप्रकरणे, भूपृथिवीखण्डे, श्रीपद्मपुराणे, एकशतत्रयोदशोऽध्यायः समाप्तः। ततः, कुञ्जलः उवाच—सर्वे दानवाः, हुण्डस्य अनुचराः, नहुषरम्भयोः संवादं यथाश्रुतं हुण्डाय निवेदयामासुः। तैः सर्वं सुसंवादितं दैत्याधिपाय हुण्डाय उक्तम्। तद् श्रुत्वा, सः कोपितः, दूतं प्रति इदं अब्रवीत्—“गच्छ, वीर, मम आज्ञया, तं पुरुषं ज्ञात्वा आगच्छ, यः शिवपुत्र्या सह संवादं करोति।” स्वामिनः आज्ञां श्रुत्वा, शीघ्रः दानवः नहुषं एकाकिनं दृष्ट्वा, वीरं प्रति इदं अब्रवीत्। सः सभायां तिष्ठति, भीषणः, दिव्यरथेन, सारथिना, अश्वैः, धनुषा, दिव्यबाणैः च सज्जितः। “कस्य, किमर्थं, केन बलं त्वं प्रेषितः? अद्य रम्भया सह, शिवपुत्र्या सह तिष्ठसि। सर्वं स्पष्टं वद, यत्र मम पुरतः। कथं त्वं हुण्डं देवहतं न भीष्यसि? सर्वं वद, जीवितुम् इच्छसि चेत्; शीघ्रं गच्छ, न स्थासि; दानवाधिपः असहिष्णुः।” नहुषः उवाच—“सप्तद्वीपाधिपः महाबली राजा मम पिता; अहं तस्य पुत्रः, सर्वदैत्यनाशकः। नहुषः नाम्ना प्रसिद्धः, देवब्राह्मणपूजकः; बाल्ये हुण्डेन तव स्वामिना अपहृतः। एषा कन्या, शिवपुत्री, अपि दैत्येन एकदा अपहृता; तदा सा हुण्डनाशाय घोरं तपः करोति। अहं, यः पूर्वं बाल्ये तव द्वारा जन्मगृहात् अपहृतः, दासीहस्ते दत्तः, ततो दुष्टपाकशाले। इदानीं शृणु—अहं अद्य दुष्टं हुण्डासुरं हन्तुम् आगतः। अन्यान् उग्रदानवान् अपि यमालयं नयिष्यामि; मां एवं जानहि, हे पापिष्ठ, एवं दैत्याय वद।” एवं महात्मनः नहुषस्य वचनं श्रुत्वा, सः दुष्टहृदयः हुण्डं प्रति गत्वा तस्य वचांसि निवेदयामास। तद् शीघ्रं तस्य मुखात् श्रुत्वा, दैत्याधिपः कोपितः—“किं सः दुष्टपाकशाली दासीसहितं न हत्वा? सः इदानीं बलं प्राप्तः, यं रोगवत् उपेक्षितवान्; इदानीं तं शिवपुत्र्या सह हनिष्यामि। आयोः दुष्टपुत्रं युद्धे शिलाग्रबाणैः हनिष्यामि।” इति चिन्तयित्वा, सारथिं प्रति अब्रवीत्—“रथं शुभैः अश्वैः योजय; सेनापतिं आह्वय; सेना सज्जीकरोतु; वीरगजाः स्थापय; अश्वान् रथारूढान्, ध्वजिनः, छत्रधारिणः, व्यजनधारिणः च सज्जीकरोतु। शीघ्रं चतुर्विधं सेनाम् आज्ञापय।” हुण्डस्य अनुचराः तत् श्रुत्वा शीघ्रं कार्यं कृतवन्तः। सेनापतिः सर्वं यथायोग्यं कृतवान्; महती चतुर्विध्या सेनया सः परिवृतः। सः नहुषं युद्धे धनुषबाणधारिणं, इन्द्ररथारूढं, सर्वशस्त्रधारिणां श्रेष्ठं, गत्वा समागच्छत्। वीरं युद्धे उत्क्रान्तं दृष्ट्वा, देवासुरैः दुर्गमं, महाबलाः देवाः दिव्ययानैः आकाशे तं युद्धं पश्यन्ति।