सर्वेभ्यः निवेद्य, स दारुणः पिशाचः "सः भग्नः, विशाललोचने!" इति मन्यते, शुभे। ततः स दुष्टात्मा तत्रतः निर्गतः। तव पतिः पुण्यस्यैव परिपाकेन, पूर्वजन्मार्जितेन, जीवति, यशस्विनी। पुण्यबलात् एव, येषां आयुः निश्चितम्, तेषां नाशं संहरन्ति न विनाशकारिणः, स्वार्जितस्य नाशेच्छा नास्ति। ये तु दुष्टबुद्धयः, महापापिनः, परबलापहर्तारः, ते प्रतिदिनं स्वकीर्तिनाशाय यतन्ते। विषशस्त्रादिभिः उपायैः तं धर्मात्मानं हन्तुं प्रयत्नन्ते, सः तु स्वपुण्यरक्षितः। तादृशाः पापिनः, यथा तन्त्रिकादयः, मन्त्रबन्धनादिभिः विविधैः उपायैः महापापिनं बलछलेन पीडयन्ति। पूर्वजन्मार्जितपुण्यस्य प्रभावेन, महापुण्यं धर्मात्मानं रक्षति। तस्मात्, पापिनां उपायाः—यन्त्राणि, मन्त्राः, शस्त्राणि, अग्निः, विषं, बन्धनानि—धर्मिष्ठेषु निष्फलानि भवन्ति। महात्मा सः दिव्यपुण्यरक्षितः सुरक्षितः, ये च तस्य हिंसां कुर्वन्ति, ते भस्मसात्क्रियन्ते; पुण्यभाज् सः न हन्यते। देवगणाः तस्य वीरस्य जीवितं पुत्रं च रक्षन्ति, यथा तपोविभवाः पुण्यसमुच्चयस्य रक्षां कुर्वन्ति। एवं सत्येन, तपसा, पुण्येन, दमेन, नियमेन च, वीरः नहुषः, बलिनां श्रेष्ठः, रक्षितः। अतः, दुःखं न कुरु, व्यर्थशोकं मा कृथाः; धर्मात्मा सः वने अपि मातापितृविरहितः जीवति। स एकाकी तपोवने वसन्, वेदवेदाङ्गवित्, धनुर्वेदविद्यायाः पारगः, सुरक्षितः। यथा चन्द्रमाः स्वतेजसा प्रकाशते, तथैव सः स्वगुणैः विराजते, सुमध्यमे। सः विद्यासंपद्भिः, महापुण्येन, तपसा, कीर्त्या च, शत्रुनाशकः, शत्रुघ्नः, देवप्रियः, विराजते। दैत्यराजं हुंडं हत्वा, सः त्वां प्रति वक्ष्यति; त्वया सह भार्यया चैकच्छत्राधिपः भविष्यति। सः महायोगी भविष्यति, स्वर्गे इन्द्रवत्; अतः, सुभगे, इन्द्रसमः पुत्रः त्वया लभ्यते। तव पुत्रः ययातिः नाम, धर्मात्मा, प्रजापालनरतः, जनिष्यते; शतं कन्याः अपि, सौन्दर्यदानशीलगुणयुक्ताः, तव भविष्यन्ति। एतेषां कन्यानां पुण्येन, महाबाहो, सः इन्द्रलोकं प्राप्स्यति; नहुषः पुण्यशाली इन्द्रपदं भोग्यते, देवी। ययातिः नाम पुत्रः, धर्मात्मा, सर्वभूतानुकम्पकः, प्रजापालकः, तव भविष्यति। तस्य पुत्राः चत्वारः भविष्यन्ति, महाबलपराक्रमसम्पन्नाः, धनुर्वेदे च निपुणाः। प्रथमः तुर्वुः, द्वितीयः पुरुः, तृतीयः उरुः, चतुर्थः वीर्यसम्पन्नः यदुः, इति। एवं ते पुत्राः महावीर्यवन्तः, तेजस्विनः, महाबलिनः, सर्वतेजःसम्पन्नाः, महात्मानः भविष्यन्ति। यदोरपि पुत्राः सिंहविक्रमान्विताः, वीर्यवन्तः; तेषां नामानि शृणु, शुभे, यथाऽहम् उच्चारयामि। भोजः, भीमकः, अन्धकः, कुंजरः च; वृक्ष्णिः धर्मात्मा सत्यस्य आधारः भविष्यति। षष्ठः श्रुतसेनः, सप्तमः श्रुतधारः; कालदंष्ट्रः महाबलः, युद्धे कालमपि जयति, सः महाबलः। यदुपुत्राः, रूपेण, वीर्येण, यदवाः इति प्रसिद्धाः भविष्यन्ति; तेषां पुत्रपौत्राः सहस्रशः भविष्यन्ति। एवं, देवी, नहुषस्य वंशः तव भविष्यति; शोकं त्यक्त्वा, हर्षेण गच्छ। तव पतिः प्राज्ञः, शुभानने, पुनरागमिष्यति; दैत्यं हुंडं हत्वा, त्वां विवाहयिष्यति। शोकजन्याः अश्रवः, दग्धाः, तस्याः नेत्रेभ्यः पतन्ति; तदा सः मानदः सौम्येन अशोकसुन्दरीमश्रूणि अपोहति। सः तव दुःखं निवारयिष्यति, स्ववंशं चोद्धरिष्यति; पितरं सन्तोषयन्, प्रजापालकः भविष्यति। एषा कथा, शुभे, देवतानां मया कथिता; शोकं दुःखं च त्यक्त्वा, सुखं प्रति प्रवर्तस्व। अशोकसुन्दरी उवाच—"कदा मम पतिः पुनरागमिष्यति, यदि देवैः निश्चितम्? धर्मज्ञ! सत्यमुक्त्वा, मम हर्षं वर्धय।" विद्वर उवाच—"शिघ्रमेव पतिं द्रक्ष्यसि, शृणु सुन्दरी!" इत्युक्त्वा, गन्धर्वः देवलोकं जगाम। तत्र अशोकसुन्दरी तपोव्रतेन स्थित्वा, कामं क्रोधं लोभं च त्यक्त्वा, शिवात्मजे, तपः अचरत्। एवं पद्मपुराणे भूमिखण्डे वेनकथायां गुरुतीरथमाहात्म्ये च्यवनोपाख्याने नहुषचरिते एकोनशततमोऽध्यायः समाप्तः। कुञ्जल उवाच—सर्वान् मुनीन् विशेषतः वसिष्ठं तपोनिधिं, सम्यक् अभ्यनुज्ञाय, नहुषः निर्गमनोत्सुकः दैत्यसंयुगे प्रवृत्तः। तदा सर्वे मुनयः वसिष्ठाद्याः तपस्विनः, तं महाबलिनं नहुषपुत्रं आशीर्भिः अनुगृह्णन्ति। दिवि सर्वे देवाः हृष्टाः दुन्दुभीन् नादयन्तः पुष्पवृष्टिं नहुषस्य शिरसि कृत्वा तुष्टाः। तदा सहस्राक्षः इन्द्रः देवैः सहितः समागत्य, तस्मै दिव्यास्त्राणि दिव्यशस्त्राणि च आदित्यतेजसा ददौ।