देवतासु वरदा पार्वती, महादेवः एवमुवाच—दक्षिणभागे मम स्थानं, देवेश्वरि, यत्र विद्वांसः मूर्तिं स्थापयन्ति। तत्र नित्यं पूजा यः करोति, स धर्मं, अर्थं, कामं, मोक्षं च पृथिव्यां प्राप्नोति। यः लोकनाथं धूपैः, दीपैः, खाद्यैः, चन्दनादिभिः पूजयति, तस्य दुःखं न भवति—एतत् सत्यम्, सत्यम्, सुन्दरी। एवं धारेश्वरस्य माहात्म्यं समाप्तम्। ततः महादेवः पुनः उवाच—दुग्धेश्वरस्य समीपे पिप्पलादाख्यं पुण्यतीर्थं प्रसिद्धं पृथिव्यां। तत्र पूर्वं ऋषिः मातुः आज्ञया तपः कृत्वा पिप्पलादाख्यं क्रित्यां सुष्टुतां अग्निसमां उत्पादितवान्। स महात्मा दधीचिः पितरं ऋणात् मोक्तुम् इच्छन्, स्नानपानात् ब्राह्मणहत्या पापात् विमुक्तः भवति। साब्रमतीतीरे पिप्पलाद भगवान् गुह्यः अस्ति; तत्र स्नानात् मोक्षयोग्यता लभ्यते। तत्र पिप्पलवृक्षाणि यथाविधि स्थापनीयानि; तेन कर्मबंधनात् मुच्यते। पार्वती पृष्टवती—कस्मात् क्रित्या उत्पन्ना? का तस्याः पूर्वं कृतिः? केन पुत्रेण पितरं ऋणात् मोक्तुं नीताऽभवत्? महादेवः प्रत्युवाच—दधीचिः श्रेष्ठः तपस्यै तत्र आगतः; स महातपस्वी, परमात्मा, तत्र महत्तपः कृतवान्। तत्र असुरः कोलः विघ्नाय आगतः; स बहून् विघ्नान् कृतवान्। तं दृष्ट्वा काहोदः, सुतः, यज्ञं विनाशाय आचारितवान्। तया क्रित्यया असुरः कोलः हतः; तत्र महापुण्यतीर्थं उत्पन्नम्, यत् कलियुगे गुप्तं भवति। एवं पिप्पलादतीर्थस्य माहात्म्यं समाप्तम्। ततः महादेवः उवाच—भूतालयं पुण्यतीर्थं गच्छेत्, यत्र वटवृक्षः स्थितः, पूर्वे चन्दनवृक्षः। कृष्णाष्टम्यां उपवास्य स्नानं कृत्वा, काले तिलदानं कृत्वा, मृत्युः पश्चात् भूतत्वं न भवति। तत्र तिलयुक्तं कुम्भं पितृभ्यः दत्त्वा, पितरः भूतत्वात् विमुच्यन्ते। तत्र स्नानं कृत्वा, विशेषतः चतुर्दशीष्ठम्यां शुद्धवारेण, भूतत्वात् विमुक्तिः लभ्यते। भूतालये स्नानात् वटवृक्षदर्शनात्, भूतनाथस्य प्रसादात्, भूतभीतिर्न भवति। एवं भूतनाथतीर्थं। ततः घटेश्वराख्यं पुण्यतीर्थं, स्नानदर्शनात् मोक्षः निश्चितः। यत्र आभ्रमती नदी प्रवहति, तत्र महाघटः; तत्र महादेवदर्शनात् मोक्षः। यः तत्र प्लक्षवृक्षं पूजयति, सर्वकामाः मनसा प्राप्नोति। एवं घटेश्वरतीर्थम्। ततः भक्त्या वैद्यनाथाख्यं पुण्यस्थलं गच्छेत्; तत्र स्नानपूजनेन शिवभक्त्या। तत्र पितृपूजया सर्वयज्ञफलम्, देवदत्तं जयः, पापक्षयः, शिवदर्शनात् सर्वकामाः सिध्यन्ति। ततः महादेवः उवाच—गिरिकन्यायाः, वार्त्रघ्नी, इन्द्रस्य च यत्र संगमः अभवत्, तत्र गच्छेत्। तत्र स्नानं संयतचित्तैः कृतं, अश्वमेधदशगुणं फलम्। तत्र पितृकार्ये तिलपिण्डदानात् सप्तपूर्वसप्तापरपितृवंशः शुद्धः। संगमे स्नानपूजया गणाधिपस्य सम्मानात् विघ्नान् न प्राप्नोति, सम्पदः न ह्रियन्ते। पार्वती पृष्टवती—कस्य कृत्याय इन्द्रः स्वर्गात् अत्र आगतः? वार्त्रघ्न्याः नदीनाम्ना किं? ब्रह्मनादिते पुरन्दरस्मिन नगरे, यः तां नित्यं पूजयति, तस्य संगमं कथय। महादेवः उवाच—एष प्रश्नः पूर्वं भूमौ उद्भूतः; तत्र युधिष्ठिरः राजा धर्मज्ञः, भीष्मं धर्मज्ञं पृष्टवान्। भीष्मस्य वचनं वदामि। दशसहस्रवर्षाणि दशशतानि, वार्त्रस्य वासवस्य च युद्धम् अभवत्। तदनन्तरं, भग्नः शक्रः वार्त्रेण संधिं कृतवान्; युद्धं परित्यज्य मम शरणं आगतवान्। वार्त्रघ्न्याः संगमे शंकरं तुष्टवान्; तत्र अहं दिवि प्रकटितवान्, तस्य दर्शनं दत्तवान्। मम शरीरात् यत् भस्म कश्यपीतीरे पतितम्, तत्र भस्मगात्रलिङ्गं स्थापितम्। भूतनाथः, भस्मगात्रः, ब्रह्मणा स्थापितः; तस्य दर्शनात् ब्राह्मणहत्या पापात् विमुक्तिः। युगादौ श्राद्धकर्मणः सर्वपापविमुक्तिः। ततः अहं इन्द्रेण तुष्टः अभवम्। एवं पुण्यतीर्थानां माहात्म्यं, पूजास्नानादिना, पुण्यफलप्राप्तिः, पापक्षयः, मोक्षः च, शिवस्य प्रसादात् सम्पूर्णः।