सा दानवी सौम्यवचः अशोकसुन्दरीं प्रति उवाच—“काऽसि त्वं, सुभगे? कस्य कन्या अस्मिन्वने तपोवनस्थले स्थितासि?” पुनः स्नेहपूर्वकं पृच्छन्ती—“कस्मात्, कन्ये, त्वं कष्टं तपः कुर्वसि, यत् कामं शोषयति? किं निमित्तं त्वमेतद् दुष्करं व्रतम् आरब्धवती? आख्याहि, भाग्यवति, कारणं तवास्य महत तपसः।” एवं दानव्या शुभवचांसि श्रुत्वा, सा अशोकसुन्दरी मायया गुप्ता, कामेन पीडिता, शीघ्रं प्रत्युवाच। सा दुःखिता स्वकथां प्रारभ्य, आद्यन्तं सर्वं स्वतपसः कारणं च निवेदयामास। सा च, सख्यभावेन, तस्याः पापदुष्टदानव्याः मायाम् अजानन्ती, सर्वं विश्वास्य साकं व्याहरत्। हुण्ड उवाच—“देवि, त्वं पतिसंयुक्ता, धर्मनिष्ठा, उत्तमशीलसम्पन्ना, सती महापतिव्रता च। अहम् अपि, भाग्यवति, पतिसंयुक्ता, पतिव्रतव्रते स्थिता; पतिसुखार्थं महत्तपः करोमि, सती चास्मि। मम पतिः तेन दुष्टहुण्डेन हतः; तस्य विनाशाय अहम् एतत् तीव्रं महत्तपः करोमि। स्वच्छे, मम तपोवनं गच्छ; अहं गङ्गातटे वसामि।” एवं सुभाषितैः सखीव शब्दैः सा प्रलोभिता। हुण्डेन सख्यवेषेण शिवानन्दिनी मूढा, महत्या मोहवशेन, शीघ्रं नीत्वा स्वगृहं प्रापिता। तत्र दिव्यं अनुपमं वैभवं युक्तं स्थलम् अस्ति, यत् मेरुशिखरे स्थितं, वैडूर्याख्यां पुरीं श्रेष्ठां। तत्र कान्चनाख्या शुभा पुरी, सर्वगुणैः समन्विता, उच्चैः प्रासादैः संकुला, शिखरध्वजचामरैः भूषिता। विविधवृक्षसमाकीर्णा, घनसमानवनैः, सरोवरकूपतडागनदीनां जलाशयैः संयुता। महारत्नदीप्त्या शोभिता, सुवर्णबद्धप्राकारैः, सर्वसौख्यसमृद्ध्या पूर्णा, दानवाधिपतेः प्रदेशः सः। तत्र सा शोभनाङ्गी अशोकसुन्दरी तां रम्यां पुरीं दृष्ट्वा पप्रच्छ—“सखे, एषा पुरी कस्य देवस्य?” स तु प्रत्युवाच—“भाग्यवति, एषा तव पूर्वदृष्टस्य दानवराजस्य निवासभूमिः; अहं स एव प्रमुखो दानवः। मम मायया त्वं नीतासि, शुभे; इति उक्त्वा, कनकप्रासादं प्रति तां निनाय।” सः कैलासशिखरप्रतीम्नि, नानाविमानमण्डिते, तां शोभनाङ्गीं शय्यायां संस्थाप्य, कामदाहेन पीडितः। पुनः दैत्यपतिः, कामबाणपीडितः, स्वस्वरूपं धारयित्वा, अञ्जलिं कृत्वा, अशोकसुन्दरीं प्रति उवाच—“विशाललोचने, यत् यत् इच्छसि, सर्वं दास्यामि; त्वं कामार्तेन मया सेविता भव।” श्रीदेव्युवाच—“दानवराज, त्वया माम् अपि न शक्यते चालयितुं; नापि मनसा मोहः संभवति। त्वादृशैः पातकिनः, देवैः, नीचदानवैः वा, अहं दुर्लभा—न संशयः। पुनः पुनः एवं मा वद।” सा स्कन्दभगिनी, महत्तपसा युता, कोपाग्निना दीप्तमाना, तं दानवं नाशयितुम् इच्छन्ती, कालजिह्वेव ससर्प। तदा देवी तं पापदनवं पुनरुवाच—“घोरं पापकर्म कृतं त्वया, स्वविनाशायैव। स्वकुलविनाशाय, स्वबन्धूनां नाशाय, त्वं दीप्तां क्रिष्णवर्तिं ज्वालां गृहं नीतवती। यथा पापपक्षी दुःखसम्बन्धी गृहम् आगत्य तस्य नाशं करोति, तथा द्विजः तस्य सर्वजनधनकुटुम्बनाशं इच्छति। एवं त्वया स्वगृहे मया प्रविष्टया, तव पुत्रधनधान्यवंशविनाशः साध्यते। तव प्राणाः, कुलं, धनं, धान्यं, पुत्रपौत्रादिकं सर्वं नाशयित्वा, अहं निःसंशयं गमिष्यामि।” “यथा त्वया अहं तपस्यन्त्याः पतिदेवकाम्यया, आयोः पुत्रं नहुषं मोहयित्वा, अनयेन नीतास्मि, तथा मम पतिः त्वां नाशयिष्यति। एष उपायः देवेन पूर्वं मम निमित्तं कृतः। लोके यं श्लोकं बुद्धिमन्तः पठन्ति, सः सत्यः—‘दृश्यमानमपि लोके न बुध्यन्ते मूढचेतसः।’ केन, कुत्र, किमर्थं वक्तव्यं, कुतः सुखदुःखादिकं जायते, स एव तत्र अनुभवति—नात्र संशयः। भूमौ स्वकर्मणः फलं भोक्तव्यं; परदारगमनात् त्वं नरकं यास्यसि। अतिशितं तीक्ष्णं खड्गं दण्डाय उद्धृतं, अङ्गुलाग्रस्पर्शनमात्रेणापि दुःखं जनयति—माम् एवं विद्धि।” “कः प्रमत्तवीर्यः सिंहस्य क्रुद्धस्य गर्जतः मुखात् केशं छिनत्ति? कः जीवन्नीलफणिनं ग्रहीतुं इच्छति? स एव कालदिष्टः। त्वं मोहितः, कालमोहवशात्, कालेन प्रेषितः; तस्माद् एषा दुष्टबुद्धिरुत्पन्ना—न पश्यसि किम्? आयोः पुत्रं विना, कोऽन्यः केवलं मम रूपदर्शनात् मृत्युम् आप्नोति, अपरः प्राणान् त्यजति?” एवमुक्त्वा तं देवी, गङ्गातटं गता, शोकेन संतप्यमाना, दुःखार्ता, धैर्ययुक्ता, संयमेन सह स्थितवती।