दैत्यानां मध्ये अहं प्रमुखः अस्मि। देवेषु, मर्त्यलोके, तपस्याम्, कीर्तौ, वंशे वा, मम तुल्यः राक्षसः नास्ति। अन्येषु लोकेषु, नागेषु, वित्ते, भोगेषु च, हे विशाललोचने, तव दर्शनमात्रेण कामबाणैः आहतः अस्मि। तव शरणं प्राप्तः अस्मि; कृपया प्रसन्नं वदनं दर्शयित्वा मम जीवनमिव प्रिया पत्नीरूपेण आत्मनः प्रियतमा भव। अशोकसुन्दरी तदा उवाच—शृणु, यथाऽहम् अस्मिन् सम्बन्धे सम्पूर्णं कारणं विस्तरं कथयामि। अस्मिन् लोके स्त्रीः सद्भूतवर्णस्य पुरुषस्य नियता। तथैव, पतिः सद्गुणयुक्तायाः स्त्रियाः नियतः। एषा लोके मार्गः, हे हुण्ड, यथायोग्यं शृणु। तत्र कारणं अस्ति, येन अहं सत्पत्नीरूपेण भविष्यामि, हे दैत्यराज, सम्यक् शृणु। कालसमये वृक्षराजात् अहं जाताऽस्मि, शिवस्य सारं सम्पूर्णं प्राप्य, पार्वत्याः गर्भे धृता। देवी-देवयोः अनुमतौ मम पतिः सृष्टः भविष्यति—महामुनिः, धर्मात्मा, सोमवंशसम्भूतः। स विजयी, विजयीषु वीर्ये समः, अग्निवत् दीप्तिमान्, सर्वज्ञः, सत्यवादी, दाने वैश्रवणसमः। यज्ञकर्ता, दानपतिः, कामदेवसदृशः सुन्दरः, नहुषः नाम्ना, धर्मिष्ठः, गुणनिधिः। देवी-देवयोः प्रदत्तः, स मम सुप्रसिद्धः पतिः भविष्यति। तस्मात् अहं गुणसम्पन्नं, सुन्दरं पुत्रं लप्स्ये। शिवकृपया ययातिं प्राप्स्यामि, जनसमाजे प्रियं, इन्द्र-उपेन्द्रयोः समं, युद्धे शूरम्। अहं पतिसंयुक्ता, हे वीर, अन्यस्य पत्न्यः न अस्मि। तस्मात्, हे हुण्ड, मोहं परित्यज्य गच्छ। तदा हुण्डः स्मितपूर्वकं अशोकसुन्दरीं प्रति उवाच—"यदुक्तं त्वया, न उचितं; देवी-देवयोः वचनं अपि न उचितम्। नहुषः नाम्ना धर्मात्मा सोमवंशे जन्म लप्स्यति; त्वं तस्मात् ज्येष्ठा, स कनिष्ठः, अतः तव योग्यता नास्ति। कनिष्ठा स्त्रीः प्रशस्यते, कनिष्ठः पुरुषः न प्रशस्यते। कदा, हे शुभे, स पुरुषः तव पतिः भविष्यति? यौवनं, कौमार्यं च शीघ्रं गच्छति; यौवनबलात् स्त्रियः सदा पुरुषेषु प्रियाः। हे शुभवर्णे, स्त्रियः यौवनेन पुरुषेषु प्रियत्वं लप्स्यन्ति; यौवनं स्त्रीणां महान् आधारः। तेन ताः मनःसारिणि सुखे भोगे रमन्ते। कदा तव पुत्रः योग्यः भविष्यति, हे शुभे? शृणु। यौवनं अधुनैव अस्ति, किन्तु शीघ्रं व्यर्थं भविष्यति। गर्भधारणं, बाल्यं, कौमार्यं च चिन्तय। कदा स यौवनसम्पन्नः तव योग्यः भविष्यति? यौवनबलात् मधुरसुखं पिब। मया सह सुखे रमस्व, हे विशाललोचने।" हुण्डस्य वचनं श्रुत्वा, शिवकन्या पुनः भयसमन्विता दानवराजं प्रति उवाच—"यदा अष्टाविंशे द्वापरे युगे आगमिष्यति, तदा वसुदेवस्य धर्मात्मा पुत्रः बलः, शेषावतारः, रेवतायाः दिव्यपुत्रीं पत्नीं करिष्यति। सा अपि कृतयुगे महोदया जाताऽस्मि; त्रयाणां युगानां मित्या बलात् ज्येष्ठा। रेवती, बलस्य प्रियतमा, तस्य प्रिया जाताऽस्मि; भविष्ये द्वापरे सा तत्र भविष्यति। मायावती, गन्धर्वकन्या, पूर्वं जाता; शम्भरः दानवश्रेष्ठः तां हृत्वा बन्धितवान्। तस्य पतिः माधवस्य वीर्यवान् पुत्रः, प्रद्युम्नः नाम, वीराणां प्रभुः, यादवेशस्य प्रीतिः। तत्र युगे, यथा पूर्वजैः व्यासादिभिः महोदया, बुद्धिमन्तः, धर्मिष्ठैः दृष्टम्, तथा भविष्यति। एवं, हे दैत्य, देवीदत्तं वचनं तदा मम हिमवती-जगन्मातुः मुखेन दृष्टम्। त्वं तु लोभकामनया दुष्टं भाषसे, अधर्मे प्रवृत्तः, वेदहीनः। यद् दैवेन निश्चितं, शुभं वा अशुभं वा, पूर्वकर्मानुसारं उत्पद्यते। यदि देवब्राह्मणमुखे यद् उत्तमं कथ्यते, सत्यम्, तदा घटते; अन्यथा न। मम भाग्येन, नहुषस्य च, एवं ज्ञातम्; तयोः योगं चिन्तयित्वा, देवी-शिवयोः वचनं उक्तम्। एवं ज्ञात्वा, शान्तिं प्राप्नुहि; मोहं मनसि स्थितं त्यज। नूनं, हे दैत्य, मम मनः न कम्पयितुं शक्यः। अहं पतिसंयुक्ता, मनसि दृढा; को मां कम्पयितुं शक्नोति? महाशापेन त्वां दग्ध्वा, गच्छ, महासुर।" एवं वचनं श्रुत्वा, बलवान् दानवः हुण्डः स्वयम् चिन्तयामास—"कथं एषा स्त्री मम पत्न्यः भविष्यति?" तदनन्तरं, कुटिलः हुण्डः मायया अदृश्यः अभवत्; ततः शीघ्रं तं देशं परित्यज्य, अन्यस्मिन दिने, अन्धकारमायां सृजितवान्। दानवः अद्भुतमायारूपं धृत्वा, स्त्रीरूपेण अवतरत्; मायया कन्या अभवत्, हे प्रिय। सा मायया निर्मिता, सुन्दरी कन्या तत्र आगत्य, भवन्नन्दिन्याः निवासे क्रीडया रममाणा स्थितवती।