गिरिजया तस्मिन्नेव दिव्ये कल्पवृक्षेण, सुष्ठु रूपसम्पन्ना, सर्वगुणशालिनी च स्त्री प्राप्ता—या लोकमोहाय, मकरध्वजस्य साहाय्यार्थं, उपविष्टा बभूव। सा काञ्चनसदृशरूपा, सर्वगुणसम्पन्ना, क्रीडानिधिः, आनन्दसिद्धिस्वरूपिणी, पद्मलोचनाभरणा, पद्ममुखी, पद्महस्ता च आसीत्। तस्या दीप्तिः विशुद्धा, प्रकाशमयी क्रीडा, सुकुमारकुन्तला, दीर्घा, सुरम्यपुष्पैः अलङ्कृता च। तस्याः केशाः सुदृढगुच्छैः बद्धाः, परमसुन्दरी सा, केशपथे मुक्तामालया शोभिता, यथा वृक्षेषु मालाः शोभन्ते। केशमूले तिलकं सुदेव्याः, यथोक्तं, दैत्यगुरुप्रभया दीप्तमानम्; ललाटे च कस्तूरीगन्धः, पद्मप्रभा च स्फुटं विकसति। तिलकस्य प्रभया स्वर्गलोके तस्या रूपशोभा प्रकटिता; केशेषु मुक्तासु च ललाटे च सा सौन्दर्यं वर्धयति। यथा रम्यः शशी स्वदीप्त्या विभाति, तथा सा रमणीयविलासैः प्रकाशते; पूर्णचन्द्रवत् चन्द्रकान्त्या आवृता सा दीप्तिमती दृश्यते। तस्याः मुखमपि तथैव, सौन्दर्यं प्रज्ञां च लोकाय वहति; दोषयुक्तः क्षीणशशांकः अप्यस्ति, किन्तु तस्या दीप्तिः नित्यं पूर्णा। तस्या मुखमपि नित्यं पूर्णं, प्रमुदितं, कलङ्करहितं; स्वस्यैव पद्मस्य गन्धविकासं दृष्ट्वा, सा न तत्रानन्दमविन्दत्। सा पद्ममुखी, सर्वगुणसम्पन्ना, मम भावनया निर्मिता; स्वगन्धं पश्य, यतो विश्वस्य वातः तस्या मुखात् पद्माय सुगन्धिं वहति। सहसा लज्जया आविष्टा, सा नित्यं जलसमीपे स्थितवती; ये तु प्रमत्तचित्ताः, ते वदन्ति—रतिक्रिडायाः निधिः सागरकलासु निहितः इति। तस्या मुखं, दन्तरत्नैः हास्यैः च शोभितम्, रक्तफलसदृशरागेण ओष्ठयोः शोभायुक्तम्। तस्या भ्रुवौ सुन्दरौ, नासिका सुक्ष्मा, कर्णौ रत्नैः अलङ्कृतौ, कपोलौ सुवर्णकान्त्या स्पृष्टौ दीप्तिमन्तौ। ग्रीवायाम् अत्र त्रयः रेखाः सुशोभिताः, याः लक्ष्मीलक्षणस्नेहार्थाः। तस्या स्तनौ सुगठितौ, दृढौ, पूर्णौ, वर्तुलौ च, कामपात्राभिषेकाय कृतौ। तस्या स्कन्धौ महाशोभनौ, समौ, सौम्यौ; भुजौ वर्तुलौ, स्निग्धौ, सुवर्णसदृशौ, शुभलक्षणचिह्नितौ। तस्या हस्तौ सुशिल्पितौ, पद्मवर्णौ, शीतलसुखौ, दिव्यलक्षणयुक्तौ, पद्मस्वस्तिकचिह्नाभूषितौ। तस्या अङ्गुल्यः समाः, पद्मैः संयुक्ताः, नखैः भूषिताः; तस्या नखाः तीक्ष्णाः, जलबिन्दुसदृशाः। अङ्गसमुत्थिता वर्णः पद्मगर्भसदृशः; पद्मगन्धः सर्वाङ्गेषु व्याप्यते, सा पद्मवत् दीप्तिमती शोभते। सर्वमङ्गललक्षणयुक्ता, पार्वती तत्र परमसुन्दरी; तस्या पादौ रक्तपद्मसदृशौ, अतिसुकुमारौ, परमसुन्दरौ। तस्या पादाङ्गुलिनखाः मणिप्रभया शोभमानाः, शास्त्रेषु यथोक्तं, अङ्गेषु दृश्यन्ते। सा सर्वाभरणैः—हारैः, कङ्कणैः, नूपुरैः—विभूषिता, मेखला, काञ्ची, रत्नमणिनिनादयुक्ता च शोभते। नीलाम्बरैः भूषिता, सा परमसौन्दर्यं प्राप्तवती; दिव्येन रक्तवस्त्रेण च सुसज्जिता, गुणसम्पन्ना। पार्वत्या सृष्टिचिन्तया महद्गुणं दत्तम्; सा कल्पवृक्षात् सन्तोषं प्राप्य, शंकरं प्रति वाक्यमब्रवीत्—"भगवन्, यथा त्वया वर्णितं, तथा अहं वृक्षं दृष्टवती; यथा यः सङ्कल्पः, तथा रूपदर्शनम्।" सूत उवाच—तदा सा सर्वाङ्गसुन्दरी तयोः समीपं गत्वा, भक्त्या पादयोः प्रणम्य, सान्त्वनियुक्तं मधुरं वाक्यं व्याजहार—"भगवन्, किमर्थं त्वया मम सृष्टिः कृता? किं हेतोः, मातः, मम प्रयोजनं ब्रूहि।" श्रीदेव्युवाच—"वृक्षस्य कौतूहलात् मया पृष्टं; भद्रे, त्वं तु त्वरितं फलं—सौन्दर्यं श्रीं च—लब्धवती।" "त्वं लोके अशोकसुन्दरी इति प्रसिद्धा भविष्यसि; सर्वमङ्गलसम्पन्ना, मम कन्या एव, न संशयः। यथा इन्द्रः सोमवंशेषु प्रसिद्धः, तथा नहुषः राजा तव पतिः भविष्यति।" एवं वरं दत्त्वा गिरिजा शंकरसहितं कैलासं पर्वतं प्रति, परमस्मितानन्देन गता। एवं च्यवनचरिते, गुरुतीर्थमाहात्म्ये, वेनाख्याने, भूमिखण्डे श्रीपद्मपुराणे द्व्यधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। कुञ्जल उवाच—ततः अशोकसुन्दरी नाम्ना सा कन्या जाताभवत्, सर्वस्त्रीषु श्रेष्ठा; सा पुण्ये नन्दने रममाणा, सर्वाभिलषितगुणसम्पन्ना। सा सुन्दरस्मितयुक्ताभिः कन्याभिः परिवृता, गीतनृत्यकुशलाभिः, सर्वान् भोगान् देववत् अन्वभूत्। तत्र विप्रचित्तेः पुत्रः हुंडः नाम, क्रूरस्वभावः, स्वेच्छाचार्य, महाकामसमन्वितः, नन्दनवनं प्रविवेश। स अशोकसुन्दरीं सर्वाभरणभूषितां दृष्ट्वा, कामबाणैः ताडितः अभवत्। स तां उवाच—"काऽसि शुभे? कस्याऽसि? किं निमित्तं त्वं अस्मिन उत्तमवने आगता?" अशोकसुन्दरी उवाच—"शिवस्य कन्या अहम्, पुण्यशीला; शृणु। कार्तिकेयस्य भगिन्यहम्, मम माता अपि कुलपवित्रा। बाल्ये क्रीडया अत्र नन्दनवनं प्राप्तवती; त्वं कः, किं मां पृच्छसि?" हुंड उवाच—"अहं विप्रचित्तेः पुत्रः, गुणलक्षणसम्पन्नः; हुंड इति नाम्ना विख्यातः, बलवीर्यशौर्यगर्वितः।" एवं सा परमसुन्दरी अशोकसुन्दरी कल्पवृक्षात् उत्पन्ना, सर्वलक्षणसम्पन्ना, नन्दनवने रममाणा, दैत्यपुत्रेण हुंडेन साक्षात् दृष्टा, तेन च संवादः कृतः।