हृषीकेशं सर्वदुःखनाशकं सर्वशुभदायकं ध्यायित्वा नमस्कृत्य, हरये स्तोत्रं घोषितम्। तत् वासुदेवाख्यं स्तोत्रं सर्वशुभप्रदं, मोक्षद्वारं उद्घाटयति, सुखदं, शान्तिदं, संपत्तिवर्धनं च। सर्वकामप्रदं, ज्ञानदं, प्रज्ञावर्धनं च, वासुदेवस्य स्तोत्रं विज्वलाय प्रकाशितम्। वासुदेवाख्यं स्तोत्रं अनन्तं पुण्यवर्धनं च, पक्षिसाम्राज्ञि विज्वलः तद् सर्वं पितरं प्राप्य शास्त्रं प्राप्नोत्। ततः पितरं पृच्छ्य, राजा तत्र गन्तुं सज्जः अभवत्; विज्वलः, ज्ञाननिष्ठः, तत्र गन्तुं निश्चितवान्। धर्मात्मा कुञ्जलः, शुभकार्ये प्रवृत्तः, पुत्रं प्राह। कुञ्जलः उवाच—"पुत्र, तस्य राज्ञः महापापं शृणु। तत्र गत्वा त्वमेव स्तोत्रं पठ, सुबाहुः अपि शृणातु। यावद् एतत् उत्तमं स्तोत्रं शृणोति, तावत् ज्ञानपूरितः भवति; श्रीवासुदेवकृपया न संशयः, परममङ्गलं प्राप्यते, यथा मया उक्तम्।" गुरुं सम्यक् अभिवाद्य, विज्वलः शीघ्रगामी, आनन्दवनं प्राप्य, वृक्षच्छायां आश्रित्य, सुखेन उपविष्टः, राजा दिव्यरथेन पुनः आगतम् अपश्यत्। "कदा सुबाहुः प्रियया सह अत्र आगच्छेत्? कदा अहं तं स्तोत्रेण पापात् विमोचयामि?" इति चिन्तयन्, तत्रैव दिव्यरथः आगतः, घंटाजालैः भूषितः, मृदंगध्वनिभिः पूर्णः, वीणावाद्यपणवसहितः। गन्धर्वगीतैः निनादितः, अप्सरःसहितः, सर्वभोगयुक्तः, तत्र अन्नपानरहितः। राजा सुबाहुः प्रियया सह तस्मिन् रथे स्थितः, रथात् अवतर्य, प्रियया सह तस्थौ। ततः तीक्ष्णं शस्त्रं गृहित्वा, शवं छेदितुं आरभ्य, तस्मिन्नेव क्षणे, दीप्तिमान् स्वरूपः आह्वयन्—"नरशार्दूल, देवोपम, क्रूरं कर्म कर्तुम् आरभ्यसे; एतादृशं दुष्टैः अपि न कर्तुं शक्यते। नरशार्दूल, किम् एष धर्मविपर्ययः? प्रमादात् पापं कर्म, सर्वदा लोकैः निन्द्यते। वेदाचारहीनः, किम् एतत् कर्तुम् आरभ्यसे? सर्वं कारणं यथावत् कथय।" एवं विज्वलस्य महात्मनः उक्तं श्रुत्वा, राजा प्रियया संवादम् आरभ्य उवाच—"प्रिय, शतवर्षाणि पापकर्मणः दुःखम् अहं भुक्त्वा, कदापि न कश्चित् इदं यथा एषः वदति, तथेव उक्तवान्। प्रिय, तृष्णया कष्टं हृदयम् उद्विग्नम्, इच्छावर्धितम्, अधुनैव मनसि शान्तिः उत्पन्ना। यदा एतानि शान्तिकराणि वचनानि श्रुतानि, तदा हृदये हर्षः उत्पन्नः, सुन्दरास्मिते। कः एषः? देवः वा, गन्धर्वः वा, इन्द्रः वा भविष्यति? मुनिना पूर्वं उक्तानि वचनानि सत्यानि स्युः।" प्रियया उक्तम् श्रुत्वा, धर्मपत्नी पुनः राजानम् उवाच—"नाथ, यथावत् उक्तम्; एषः अद्भुतः। यथा तव, प्रिय, तथा मम अपि हृदये। कः एष पक्षिरूपधारी, हिताय प्रश्नं करोति?" इति उक्त्वा, राजा, अञ्जलिं कृत्वा, पक्षिणम् उवाच—"सुबाहुः उवाच—'स्वागतं ते, बुद्धिमन्, पक्षिरूपधारिन्। पत्नीया सह, द्वयोः पद्मपादयोः नमः। तव कृपया पुण्यं लभेम।' "त्वं, भवाङ्क, पक्षिरूपेण पुण्यं कथयसि; यत् पूर्वशरीरे कृतं, उत्तम, शुभं वा, अशुभं वा, तद् अत्रैव अनुभवति; यत् स्वस्य आचारः, तद् तस्य पुरतः कथ्यते। यथा कुञ्जलः पितरं श्रुतवान्, तथा त्वं स्वकथां कथय, भवाङ्क, मम वद।" तदा पक्षिश्रेष्ठः सुबाहुम् प्रत्युवाच—"विज्वलः उवाच—मम पिता कुञ्जलः, शुकवंशसम्भूतः। अहं विज्वलः, तृतीयः पुत्रः; न देवः, न गन्धर्वः, न सिद्धः, महाबाहो। अहं सर्वदा कर्माणि निरीक्षे, भीषणानि; किञ्चित् कालं, महाकर्माणि, साहसयुक्तानि, त्वं करिष्यसि, राजन्; तद् इदानीं कथय।" सुबाहुः उवाच—"यत् ब्राह्मणैः पूर्वं वासुदेवाख्यं उक्तम्, तद् अहं शृणोमि, सौभाग्यवत्, यदा स्वमार्गं प्राप्नोमि; यत् साधुना मुनिना आत्मनिग्रहयुक्तेन उक्तम्। तदा पापात् विमुक्तिः, न संशयः।" विज्वलः उवाच—"तव हेतोः, पितरं पृच्छ्य, तेन यत् उक्तम्, तत् अहं शाश्वतं वक्ष्यामि; शृणु, उत्तम। 'ॐ—श्रीवासुदेवाख्यस्य स्तोत्रस्य ऋषिः नारदः, छन्दः अनुष्टुप्, ॐ देवता। पापनाशनाय चतुर्वर्गसिद्धये जपः। मन्त्रः—"ॐ नमो भगवते वासुदेवाय"। वेदज्ञं पुण्यं परमं वेदगृहं नमामि; ज्ञानधारिणं, सत्यान्वितं, प्रणवम् नमामि। प्रणवम् नमामि, अनाश्रयं, निराकारं, प्रकाशमानं, महाश्रियं; निर्गुणं, गुणसंयुक्तं, परमम्।' इति विज्वलः, धर्मात्मा, सुबाहुं तस्य प्रियया सह, श्रीवासुदेवस्तुतिं उपदिशत्, तयोः पुण्यं, शान्तिं, मोक्षद्वारं च उद्घाटयन्।