शुद्धाः पुरुषाः ये कर्मणा मनसा वाचा च अन्यस्य पत्न्यां न रमन्ते, धर्मे स्थिता भवन्ति, त एव स्वर्गं गच्छन्ति। ये च निन्दितानि कर्माणि न कुर्वन्ति, विधिनिर्दिष्टं यथाशक्ति कुर्वन्ति, त एव स्वर्गलाभाय पात्राः। एवं, हे राजन्, सर्वं सत्यम् उक्तं मया—कर्मानुसारं दुःखं च सुखं च प्राप्यते। यः पुरुषः अन्येषां विपरीतं आचरति, स घोरं नरकं गच्छति; यः सर्वदा अनुकूलं आचरति, तस्य सुखं मोक्षः च समीपस्थौ। एवं गुरुतीर्थस्य माहात्म्यं च्यवनस्य कथा च भूमिखण्डे पद्मपुराणे वेनचरिते षण्णवतितमः अध्यायः समाप्तः। सप्तनवतितमः अध्यायः आरभ्यते। कुञ्जलः उवाच—ऋषेः उक्तानि श्रुत्वा, राजा तं ऋषिं धर्माधर्मस्य सर्वं प्रवृत्तिं पृष्टवान्। सुभाहुः उवाच—धर्मं करिष्यामि, पुण्यकर्माणि करिष्यामि, द्विजश्रेष्ठ, वासुदेवं विश्वस्य कारणं भक्त्या पूजयिष्यामि, ऋषे। हवनं जपं च कृत्वा, मधुसूदनं पूजनीयम्; यज्ञं तपः च कृत्वा, स राजा विष्णुलोकं प्राप्तवान्। सर्वकामैः सम्मानितः, शीघ्रं सुखं प्राप्तवान्; परंतु तस्मिन महति लोके स्थित्वा, देवाधिदेवं न पश्यति। तस्य तीव्रः क्षुधा उत्पन्ना, प्रबलः तृष्णा च तं पीडयति; तौ दुःखं जनयतः। राजा प्रियया सह क्षुधातृष्णया पीडितः, हृषीकेशं न पश्यति, महद्व्यथया अभिभूतः। सूतः उवाच—एवं राजा प्रियया सह दुःखितः, क्षुधया तीव्रं क्लिष्टः, अत्यन्तं व्यग्रः अभवत्। सर्वत्र शीघ्रं गच्छन्, भूमिपतिः भूषणैः विभूषितः, वस्त्रैः चन्दनलेपनैः सुसज्जितः। पुष्पमालाभिः, हारैः, कुण्डलैः, कङ्कणैः अलङ्कृतः, रत्नदीप्तिभिः अंगानि शोभमानः, स राजा प्रवृत्तः। दुःखेन परिवृतः, स्तुतिभिः प्रशंसितः, शोकदुःखेन अभिभूतः, प्रियायै वाक्यं उवाच। "त्वया सह विष्णुलोकं प्राप्तवान्, सुन्दरि; ऋषिभिः स्तुतः, दिव्यरथे स्थितः, शोभने। केन कर्मणा मे तीव्रः क्षुधा उत्पन्ना? विष्णुलोकं प्राप्त्वा, मधुसूदनं न पश्यामि। का कारणं, सौम्ये, यत् महाफलम् न उपभुज्यते? अथवा स्वकर्मणैव एष दुःखं जायते?" सा तस्य वचनं श्रुत्वा, राजानं प्रत्युवाच। पत्नी उवाच—"सत्यं उक्तं त्वया, राजन्; धर्मस्य फलं न दृश्यते। वेदेषु, शास्त्रेषु, पुराणेषु, ये ब्राह्मणाः पाठयन्ति—।" "इह दुःखं शोकं च निवार्य, सर्वदोषैः विमुक्तः भवति, पुण्यविष्णुनाम्ना उच्चारणेन।" "ये पुण्यात्मानः, भाग्यवन्तः, जनार्दनं चिन्तयन्ति; शङ्खचक्रगदाधरं देवं त्वया पूजितम्।" "ब्राह्मणेषु अन्नदानं च, यथा द्विजातीनां विधिना, न कृतम्; तस्य परिणामं जानामि, मधुसूदनः न दृश्यते।" "क्षुधा मां पीडयति, राजन्, तृष्णा च मां शोषयति।" कुञ्जलः उवाच—एवं प्रियया उक्तः राजा, चिन्तया मनः व्याकुलः, ततः पवित्रं तपोवनं ददर्श, श्रान्तिहरणं, दिव्यवृक्षैः पूरितं, सरोवरैः शोभितम्। तत्र कूपाः, तालाः, तडागाः, पवित्रवारिभिः पूर्णाः, हंसकुलैः, बककुलैः, पद्मैः च शोभितम्। आश्रमः सत्यज्ञैः ऋषिभिः दीप्तः, दिव्यवृक्षैः, मृगगणैः च अलङ्कृतः। विविधपुष्पैः, सुगन्धैः, द्विजातीयऋषिपुत्रैः च कृतसंकुलः। योगिसंघैः, महायोगिसंघैः घोषितः, देवगणैः शोभितः, फलवनैः शोभितः। विविधवृक्षैः, सर्वकामदः, सदा चन्दनसुगन्धितः, फलैः समृद्धः। स पुण्यस्थानं, ब्रह्मसन्निधानेन चिन्हितम्, राजा सुभाहुः प्रियया सह प्रविष्टः। सर्वकामप्रदं पवित्रवनं प्रविष्टवान्, सर्वदिशः शोभितम्, यत्र सूर्यसदृशः कश्चन स्थितः। सूर्यप्रभायुक्तः, योगासनस्थः, योगपटेन आवृतः। वामदेवः, वैष्णवानां श्रेष्ठः, हृषीकेशं भोगमोक्षप्रदं ध्यानं कुर्वन् स्थितः। तं महात्मानं वामदेवं, ऋषिश्रेष्ठं, राजा प्रियया सह शीघ्रं उपगम्य प्रणम्य। ततः वामदेवः, नमन्तं राजानं दृष्ट्वा, तं प्रियया सह आशीर्वादेन अभिवाद्य। सुभाहुः पुण्यराजा पवित्रासने उपविष्टः, पाद्येन, अर्घ्येन, अन्यैः विधिभिः पूजितः। राजा प्रियया सह आगतः ऋषिणा सम्मानितः, ततः राजा उत्तमभक्तं पप्रच्छ। वामदेवः उवाच—"त्वां जानामि, विष्णुधर्मज्ञं, विष्णुभक्तं, नरश्रेष्ठं, चोलराजं, दिव्यज्ञानात्। त्वं दुःखमुक्तः, तव पत्नी तार्क्ष्या च, इह आगतः।" राजा उवाच—"अहं दुःखमुक्तः, विष्णोः परमधामं प्राप्त्वा, इह आगतः।