जैमिनिः उवाच— तत्र स्वर्गे नन्दनादयः रम्याः दिव्याः च देशाः सन्ति, यत्र पुण्यवनानि सर्वाभिलषितसुखसम्पन्नानि विराजन्ति। सर्वत्र मनोहराः वृक्षाः सर्वकामफलप्रदाः दृश्यन्ते, तत्र च दिव्यप्रासादाः शोभमानाः, यत्र अप्सरसां गणैः सेव्यमानाः भवन्ति। सर्वत्र च अद्भुतानि कामधेन्वादीनि वस्तूनि इच्छावशानि, नवसूर्यरश्मिप्रभानि मुक्ताफलमालाभिः भूषितानि तत्र दृश्यन्ते। तत्र च शय्याः आसनानि च चन्द्रमण्डलसदृशप्रभासु सुवर्णमयानि, सर्वसुखसमृद्धानि दुःखरहितानि च सन्ति। तत्र पुण्यात्मानः पृथिव्यां यथा विचरन्ति, तथा एव तत्र अपि विचरन्ति; नास्तिकाः, चौराः, असंयतात्मनः च तत्र न गच्छन्ति। तत्र न कश्चन क्रूरः, न निन्दकः, न कृतघ्नः, न गर्वितः; केवलं सत्यम् वदन्तः, तपस्विनः, वीराः, दयालवः, क्षान्तः च तत्र वसन्ति। ये यज्ञशीलाः दानशीलाः च, ते तत्र गच्छन्ति; तत्र न व्याधिः, न जरा, न मृत्यु, न शोकः, न शीतोष्णं च। न तत्र क्षुधा, न तृष्णा, न श्रान्तिः; एवं चान्ये बहवः स्वर्गस्य गुणाः सन्ति, राजन्। स्वर्गे यद्यपि एते गुणाः, तथापि तत्र दोषाः अपि सन्ति—यथा, तत्र पुण्यकर्मणां फलं पूर्णतया उपभुज्यते। किन्तु तत्र अन्यानि कर्माणि न कुर्वन्ति; एषः महान् दोषः स्मृतः। तत्र परमसमृद्धिं दृष्ट्वा असन्तोषः जायते। येषां चित्तानि हर्षेण पूर्णानि भवन्ति, ते सहसा पतन्ति; यानि कर्माणि इह क्रियन्ते, तेषां फलानि तत्र एव उपभुज्यन्ते। इयं पृथिवी कर्मभूमिः, सः तु लोकः फलभूमिः इति ख्यायते। सुभाहुः उवाच— स्वर्गस्य यः दोषः त्वया निरूपितः, सः महान् एव। ये लोकाः नित्याः निर्दोषाश्च, तान् मे वद, द्विजोत्तम। जैमिनिः उवाच— ब्रह्मलोकादपि दोषाः एव सन्ति, राजन्। तस्मात्, बुधाः स्वर्गसिद्धिं न इच्छन्ति। ब्रह्मलोकस्योपरि विष्णोः परमं पदं स्थितम्। तत् शुभं नित्यम् ज्योतिः, परमं ब्रह्म इति विद्वांसः जानन्ति। तत्र मूढाः, विषयासक्ताः जनाः न गच्छन्ति। ये कपट-मोह-भय-द्वेष-क्रोध-लोभपीडिताः, ते तत्र न प्राप्नुवन्ति; ये तु ममतादिमुक्ताः अहङ्कारद्वन्द्वरहिताः, संयतेन्द्रियाः, ध्यानयोगनिष्ठाश्च, ते पुण्यात्मानः तत्र एव गच्छन्ति। एवं सर्वं त्वया पृष्टं मया उक्तम्। ततः सुभाहुः, पृथिव्याः अधिपः, जैमिनिं महात्मानं, वाक्यविशारदं, प्रीत्या उवाच। सुभाहुः उवाच— अहं स्वर्गं न यास्यामि, न च तं कामये, मुनिश्रेष्ठ। यतः त्वया तस्य पतनं उक्तं, न तदर्थं कर्म करोमि। न हि अहं स्वल्पफलहेतोः दानं ददामि; दानस्य फलेच्छया नरः पतति हि। एवमुक्त्वा, धर्मात्मा सुभाहुः, पृथिव्याः अधिपः, ध्यानयोगेन लक्ष्मीवल्लभं देवराजं पूजयिष्यति। विष्णोः पदं गमिष्यामि, यत्र न दाहः, न नाशः, न च भीः। जैमिनिः उवाच— यथार्थं त्वया उक्तं, राजन्, सर्वमङ्गलसम्पन्नं। ये धर्मनिष्ठाः नृपाः, महायज्ञैः पूजयन्ति। सर्वाणि दानानि यज्ञेषु दीयन्ते, राजसत्तम। यज्ञारम्भे अन्नं, वस्त्रं, ताम्बूलं, सुवर्णं, भूमिं, गावः च ददाति। श्रेष्ठयज्ञैः पुरुषश्रेष्ठाः वैष्णवं पदं प्राप्नुवन्ति। दानात् तृप्तिं लभन्ते, भूमिपालाः च तुष्टाः भवन्ति। तपस्विनः, महात्मानः च, सदा एवं पूजयन्ति। भिक्षां प्राप्य स्वस्थानं प्रतिगच्छन्ति। भिक्षार्थं भागान् वितरन्ति, राजन्। ब्राह्मणाय भागः, गावः अन्नं, विप्रः। समीपस्थेभ्यः तपस्विभ्यः एकं भागं ददाति। तदन्नदानात् जनाः फलं भुञ्जते। क्षुधातृष्णाशून्याः, ते विष्णोः पदं गच्छन्ति। तस्मात्, राजन्, त्वमपि धर्मेण उपार्जितं धनं दद्यात्। दानात् ज्ञानं लभते, ज्ञानात् सिद्धिम् आप्नोति। यः एषां पुण्यकथां शृणोति, सः सर्वेषु कार्येषु सफलः भवति; सर्वपापैः विमुक्तः, विष्णोः लोकं गच्छति। एवं च्यवनस्य आख्यायायां, गुरुतीर्थे, वेनाख्याने, भूमिखण्डे, श्रीपद्मपुराणे, पञ्चनवतितमः अध्यायः समाप्तः। अथ सुभाहुः उवाच— केन कर्मणा जनाः मृत्युः अनन्तरं नरकं यान्ति? केन कर्मणा च स्वर्गं गच्छन्ति? एतत् त्वं मे वद। जैमिनिः उवाच— ये द्विजाः धर्मं परित्यज्य, लोभमोहवशात्, पापकर्मणा जीवंति, ते नरकं यान्ति। नास्तिकाः, सीमालङ्घिनः, विषयासक्ताः, कपटी, कृतघ्नाश्च, ते नरकं गच्छन्ति। ये ब्राह्मणाय वित्तं प्रतिज्ञाय न ददाति, ब्राह्मणधनं च ह्रियन्ति, ते नरकं यान्ति। निन्दकाः, गर्विनः, मिथ्यावादी, व्यर्थप्रलापिनः, ते नरकं गच्छन्ति। परधनापहर्तारः, मिथ्याभ्याख्यायकाः, परदाराभ्यसक्ताः, ते नरकं यान्ति। ये प्राणिनां हिंसायां निरताः, परनिन्दायाम् आनन्दन्ते, ते नरकं गच्छन्ति। ये पुण्यकूपतालवापीतडागनाशकाः, ते अपि नरकं यान्ति, शत्रुतापन। एवं जैमिनिना सुभाहवे पृष्टे, धर्माधर्मयोः फलानि, स्वर्गनरकयोः मार्गाः च, स्पष्टतया वर्णितानि।