ततः तस्मिन् सरसि जलं पिबन्तः ते मुदिताः अभवन्, तात; तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, पुनः विमानं समारुह्य निर्गताः। तात, तत्र अहम् अन्ये द्वे नार्यः अपश्यं, सुन्दरी समृद्ध्युक्ते च, मनोज्ञाङ्गी। ताभ्यां तु, तात, महावने मम मांसं खादिते, तस्मिन् क्षणे ताभ्यां उच्चैः उपहासेन हासितम्। तौ एव सततं स्वमांसं खादतः, स्नानादिकं कृत्वा, मम साक्षात् पुरतः। तत्र अन्ये द्वे नार्यः, भगवन्, उग्रे क्रूर्यायुक्ते, विकृतदंष्ट्रमुखे, अतिभीषणे। ताभ्यां पुनः पुनः "स्वदेहं दत्त" इति उक्तम्; तात, अहम् तद् वनवासे दृष्टवान्। तौ एव सदा मांसं विदार्य खादतः, केवलं मांसं भक्षयतः, तेषां शरीराणि पुनः पुनः मृतशरीरात् पूर्णानि भवन्ति। एवमेव तौ अन्ये च, तात, पूर्ववृत्तं कर्म सततं कुर्वन्ति, अहम् पश्यन्। एष अद्भुतः तात, उत्पन्नः, अहम् तं दृष्टवान्; तव पृष्टम्, तात, अहम् एतत् अद्भुतं साक्षात् अनुभूतवान्। समस्तं तुभ्यं प्रकटितम्, सर्वसन्देहकारणम्; तात, अनुग्रहीतचेतसा प्रसन्नेन मनसा ब्रूहि। तात, विमानयुक्तः या स्त्री सहितः आगतः, सः कः? दिव्यरूपधारी, कमलनयन, सः कः? भगवन्, या स्त्री महद् मांसं खादति, सा कः? तात, सः पुरुषः कः आगतः, सा च आगत्य खादति? तदः तौ स्त्री हासितवन्तौ, तात, कथय; तौ च अन्ये च पुनः पुनः "स्वदेहं दत्त" इति उक्तवन्तः। तौ अतिभीषणे स्त्री, तात, कथय; धर्मनिष्ठ, एतत् सन्देहं विमोचय। एवं उक्त्वा, महाबाहो, चन्दजस्य सुतः विरामम् अकरोत्; तृतीयेन, तेजस्विना पुत्रेण पृष्टः। सः सर्वं वृत्तान्तं कथितवान्, च्यवनः शृण्वन्। एवं च्यवनस्य गुरुतीरथे वृत्ते, वेनकथायां भूमिखण्डे श्रीपद्मपुराणे त्र्यनवत्यधिकत्र्यशः अध्यायः समाप्तः। कुञ्जलः उवाचः – शृणु, तात, सर्वं कारणं वर्णयामि; यत् कारणं तौ स्वमांसभक्षिणी अभवताम्। सर्वत्र कर्म कारणं, शुभाशुभं, न संशयः; धर्मकर्मणा, तात, सुखं प्राप्यते। अत्र, पापयुक्तकर्मणः दुःखं प्राप्यते; शास्त्रदृष्ट्या सूक्ष्ममार्गं विचिन्त्य। सामान्यं पुनः पुनः विचिन्त्य, विवेकिना कर्म कर्तव्यम्। यथा मूर्तिकारः रूपं रचयति, तात, अग्निशक्त्या, ज्वालाभिः सर्वतः; धातुर्वा अग्निना शनैः तप्तं द्रवति; तथा, प्रिय, अन्नं पक्त्वा भक्ष्यते। एवं रूपं उत्पद्यते, न संशयः; यथा कर्म कृतं, तथा भोगः। कर्म एव प्रधानं, फले रूपे प्रवर्तते; यथा कृषकः यद् बीजं क्षिपति, तात, क्षेत्रे; तथा फलं, तात, उपभोगः; न संशयः; यथा कर्म कृतं, तथा अनुभवः। कर्म कारणं नाशस्य; सर्वे कर्माधीनाः; अत्र कर्म उत्तराधिकारी, कर्म बन्धु सम्बद्धः। अत्र कर्म सुखदुःखयोः प्रेरकः; यथा सुवर्णं वा रजतं यत्र रूपे निक्षिप्यते; तथा जीवः पूर्वकर्मणः प्रभावेण निक्षिप्यते। अत्र पञ्च—आयुः, कर्म, वित्तं, विद्या, धनानि—गर्भस्थस्य दृश्यन्ते। यथा कुम्भकारः कन्दुकं यथेष्टं रचयति; तथा, कर्मणा यत् निर्मितं, तद् कर्तुः लभ्यते—दैवत्वं, मानवत्वं, पशुत्वं, पक्षित्वं, अन्येषां जीवजातीनां वा—यथा स्वकर्म, तथा प्राप्तिः; सः एव सततं स्वं भाग्यं भुङ्क्ते। दुःखं स्वयम् विधीयते, सुखं स्वयम् विधीयते; गर्भशय्यां गृहीत्वा, पूर्वदेहफलम् अनुभवति। न कश्चित्, नरश्रेष्ठ, शक्त्या वा बुद्ध्या वा, पूर्वदेहकर्मणः परिवर्तनं कर्तुं समर्थः। स्वकृतमेव अनुभवति—सुखं दुःखं च; कारणेन वा उपायेन वा, स्वकर्मबन्धनं। यथा सहस्रेषु गोषु वत्सः मातरं जानाति; तथा, शुभाशुभं कर्म कर्तारं अनुसरति। भोगं विना न तस्य नाशः; अन्यः कः पूर्वकर्मबन्धनं मोचयेत्? शीघ्रं पूर्वकर्म फलम् अनुसरति; यत् कृतं, तद् उचिते काले प्रकाशते। स्थितस्य, गच्छतः, कर्म सदा अनुसरति; छायायामिव कर्म सदा अस्ति। यथा छाया च तेजः सदा संयुक्ते; तथा, विघ्नाः—विषयाः, जराः—अविच्छिन्नाः।