विदुरेण एवं पृष्टः चन्द्रशर्मा नाम अधमब्राह्मणः स्वकृतानि सर्वाणि पूर्वकृत्यानि सम्यक् न्यवेदयत्। स गुरुगृहे वसन् महत् मोहवशात् क्रोधेन च कम्पितः घोरं पापं कृतवान् इति सः अकथयत्। "पूर्वं मया गुरुः हतः, तेनाहं दह्येऽद्य," इति सर्वं निवेद्य चन्द्रशर्मा अपि तम् अपृच्छत्। "त्वं कः, दुःखार्तः, वृक्षच्छायां शरणं प्राप्तः?" इति सः पप्रच्छ। तदा विदुरः स्वपापं संक्षेपेण प्रकाशयामास। एवमेव तत्र तृतीयः कश्चन ब्राह्मणः वेदशर्मा नाम, बहुपापसंयुक्तः, श्रान्तः आगतः। तौ उभौ तम् अपृच्छताम्—"त्वं कः, दुःखितः इव दृश्यसे? किं कारणं भूमौ विचरस्य? स्वस्थितिं वद।" तदा वेदशर्मा स्वकृतानि सर्वाणि निवेद्य, "वर्जितस्थानानि गतः अस्मि," इति उक्त्वा, "सर्वैः जनैः स्वबन्धुभिः च निन्दितः, तेन पापेन दुषितः, एवं पृथिव्यां विचरामि," इत्युक्त्वा स्थितवान्। अनन्तरं वण्जुलकः नाम वैश्यः सुरापः, विशेषतः गोहन्ता, तत्र आगतः, तेनापि पूर्वकृतानि सर्वाणि पापानि प्रकाशितानि। तस्य उक्तं सर्वं तैः अन्यैः च श्रुतम्। एवं चत्वारः पापिष्ठाः तस्मिन् स्थले समागताः, परस्परं न सहभोजनं न वस्त्रविनिमयमपि कुर्वन्ति स्म। हे महाभाग, ते परस्परं संवादं कुर्वन्तः, केचन एकासने न उपविशत्, न च एकशय्यायां शेरते स्म। एवं दुःखग्रस्ताः सन्तः विविधानि तीर्थानि गतवन्तः, किन्तु तेषां भयानि पापानि, हे नन्दन, न नश्यन्ति स्म। तीर्थानि हि महापापनाशनशक्तिं न वहन्ति, तस्मात् विदुरादयः कालञ्जरपर्वतम् अगच्छन्। एवं श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे वेनकथायां गुरुकुक्षेत्रे च्यवनोपाख्याने एकनवतितमः अध्यायः समाप्तः। कुञ्जल उवाच—ते कालञ्जरं प्राप्ताः, तत्र महतीं क्लेशदशां प्राप्य, महापापैः दग्धाः, मोहिता, शोकाकुला वसन्। तत्र कश्चन सिद्धमहर्षिः कीर्तिमान् आगतः; तेषां महत्तमं दुःखं दृष्ट्वा, "किमर्थं यूयं एवमुपतप्ताः?" इति पप्रच्छ। स तु सर्वशास्त्रविद् महर्षिः तैः सर्वं श्रुत्वा, तेषां महापापम् अवगम्य, पुण्यसम्पन्नः दयां प्रादर्शयत्। सिद्धमहर्षिरुवाच—"अमावास्यायां पौर्णमास्यां च संयोगे प्रयागः, पुष्करं, तृतीयं अर्घतीर्थं, चतुर्थं वाराणसी—यूयं चत्वारः पापदुषिताः तत्र गच्छेयुः; गङ्गायाः जले स्नात्वा विमुच्यध्वम्। न संशयः, पापात् शुद्धिं यास्यथ।" इति तेन उपदिष्टाः, तं प्रणम्य सपर्यया ते सर्वे। ततः पापपीडिताः शीघ्रं कालञ्जरात् निर्गत्य, वाराणसीं प्राप्ताः, तत्र स्नातवन्तः, हे द्विजश्रेष्ठ। ते प्रयागं, पुष्करं, अर्घतीर्थं च समये समये प्राप्तवन्तः, ततः महापुरं गतवन्तः। विदुरः, चन्द्रशर्मा, तृतीयः वेदशर्मा, चतुर्थः वैश्यः वण्जुलकः सुरापः पापबुद्धिः च—यदा तद् पुण्यकालं समुपस्थितम्, तदा गङ्गायां स्नात्वा, गोहत्या दिपापात् विमुक्ताः अभवन्। तीर्थानि अपि, ब्राह्मणहत्यागुरुत्यागमद्यपानादिपापदूषितानि, भूमौ विचरन्ति स्म। पुष्करं अर्धतीर्थं, प्रयागः पापनाशनः, वाराणसी चतुर्थी, किन्तु सा अपि पापदूषिता, हे द्विजश्रेष्ठ। ते सर्वे कृष्णवर्णाः अभवन्, हंसस्वरूपेण विचरन्तः, सर्वेषु तीर्थेषु स्नानकर्माणि अकुर्वन्। न ते कृष्णत्वं प्राप्नुवन्ति, न च तेषां पापं शेषं भवति, हे महाराज, सर्वतीर्थेषु पुनः स्नानं कृत्वा। येन येन तीर्थेन ते द्विजश्रेष्ठाः यान्ति, सर्वाणि तीर्थानि हंसरूपेण तेषां दुःखशान्तये तत्र यान्ति। तेषां भार्याः अपि पापरूपेण तथैव विचरन्ति; षट्षष्ट्यधिकेषु तीर्थेषु हंसस्वरूपेण ताः अपि विचरन्ति स्म। सर्वैः सह, तीर्थैः महतीभिः सह, पुनः मानसं प्राप्नुवन्, तेषां चित्तं पापसम्भारैः पूर्णम्। तत्र स्नात्वा, हे महाराज, पापं न निवर्तते; लज्जया आवृतचित्तः हंसस्वरूपी मानसे स्थितवान्। सः पूर्वं कृष्णदेहः जातः, यं त्वं दृष्टवान्, सः उत्तरतीरे रेवायाः पापनाशिनीं गतः। कुब्जासंगमे, यत्र देवा ऋषयः च चरन्ति, केवलं स्नानमात्रेण ते पापात् विमुक्ताः, हे द्विजोत्तम। तं वर्णं त्यक्त्वा, पुण्यं प्राप्तवन्तः; येन येन हंसाः ययुः, तीर्थेषु स्नानानि अकुर्वन्। ताः स्त्रियः हसितवन्त्यः, यदा पापं न गच्छति इति दृष्ट्वा; कुब्जाजलाग्निना तु पापं नष्टम्। तदा केवलं भस्म शेषं, ताः स्त्रियः मृता; ब्राह्मणहत्या, गुरुवधः, सुरापानं च नष्टम्। कुब्जायां रेवायाः ताः भस्मीकृताः, तीरे मृताः, हे महाभाग, एवं विनष्टाः। षट्षष्टि तीर्थानि, हंसस्वरूपेण सह हंसं समागताः; तं हंसं मानसं इति विद्धि।