सर्वे तीरथाः देवर्षिभिः सहिताः साक्षात् नारदस्य सन्निधौ देवेशं शक्रं पृष्टवन्तः—“कः शक्ता इमं घोरं गर्भहत्या-पातकं, राजद्रोहं महापातकं, मित्रद्रोहं च विश्वासभङ्गकृत्यं, देवविग्रहं लिङ्गभङ्गं, ब्राह्मणजीवितच्छेदं, गोव्रजविनाशं, गृहदाहं, दीपदाहं, अष्टादश महापातकानि, निषिद्धसङ्गं, स्वामिनं त्यक्त्वा रणभूमे पलायनं च—इति पापानां संहारं कः तीरथेषु कुर्याद्? तद्विधि विना कः शक्ता?” एवं सुरेश्वरस्य वचः श्रुत्वा तीरथाः सर्वे सन्देहं कृत्वा शक्रं प्रार्थयन्ति—“हे देवेश, सर्वे तीरथाः पापक्षयाय सन्ति, किन्तु ब्राह्मणहत्या-द्यनल पातकानि ये त्वया कीर्तितानि, तेषां संहारं वयं न शक्ता। प्रयागः, पुष्करः, श्रेष्ठार्घतीर्थं, वाराणसी च, एते पापक्षयाय समर्थाः। महापातकक्षयाय चत्वारि तीर्थानि, अल्पपातकक्षयाय चत्वारि अल्पबलानि तीरथानि सृष्टानि। पुष्कराद्यः ब्रह्मणा महाबलाः तीरथाः पापक्षयाय निर्मिताः।” एवं तीरथानां वचनं श्रुत्वा शक्रः अतिसन्तुष्टः तेषां स्तुतिं रचयामास। इत्येवं गुरुतीरथमाहात्म्ये च्यवनकथायां भूमिखण्डे पद्मपुराणे च्यवनकथा समाप्ता। ततः कुञ्जलः कथयति—एकदा इन्द्रः गौतमपत्नी-संयोगात् ब्राह्मणहत्या-पातकं कृत्वा निषिद्धसङ्गं अतिक्रान्तवान्। तदपापं तस्मिन् उत्पन्नं, देवैः ब्राह्मणैः च त्यक्तः, अनाथः इन्द्रः तपः अकरोत्। तपस्याः समाप्ते सर्वे देवाः, ऋषयः, यक्षाः, किन्नराः च, इन्द्रस्य अभिषेकं कर्तुं समागच्छन्। ते मालवदेशे इन्द्रं आनयित्वा घटैः जलैः अभिषेकं अकरोत्। प्रथमं वाराणस्यां स्नानं, ततः प्रयागे अर्जतीर्थे स्नानं, पश्चात् पुष्करे ब्रह्मणा सर्वैः देवैः, ऋषिगणैः च स्नानं कृतम्। नागैः, वृक्षैः, सर्पनागैः, गन्धर्वैः, किन्नरैः च वेदमन्त्रैः इन्द्रः स्नापितः। ऋषिभिः पापक्षयकारिभिः स्नापनं कृतम्। तेन महात्मना इन्द्रेण महापापं ब्राह्मणहत्या च निषिद्धसङ्गं च सम्यक् नष्टम्। पापविमुक्तः इन्द्रः तीरथेषु प्रसन्नः भूत्वा तीरथानां वरं दत्तवान्—“अस्मिन भूमौ सर्वतीर्थेषु अग्र्यत्वं भवतु; मम कृपया शुद्धत्वं भवतु, यत्र मम पापमोचनं जातम्।” इन्द्रः पुनः मालवदेशे वरं दत्तवान्—“यत् त्वया मम पापं धृतम्, तस्मात् अन्नपानधनधान्यैः समृद्धः भविष्यसि। मम कृपया सदा पुण्यः भविष्यसि, महान् क्लेशः विना। इत्येवं वरं दत्त्वा इन्द्रः पुरन्दरः अखण्डलसहितः स्वस्थानं गतः। तीरथानां मालवदेशस्य च वरं दत्तवान्। सूतः कथयति—ततः प्रयागः, पुष्करः, वाराणसी, अर्जतीर्थं च सर्वेषु तीर्थेषु श्रेष्ठत्वं प्राप्तम्। वाराणसी अर्जतीर्थं च सर्वोच्चं राजत्वं प्राप्तवन्तौ। कुञ्जलः पुनः कथयति—पाञ्चालदेशे विदुरः नाम क्षत्रियः, मोहवशात् ब्राह्मणं हत्वा, जटायज्ञोपवीतविहीनः, तिलकविहीनः, “अहं ब्राह्मणघ्नः आगतः” इति गृहे गृहे भिक्षां याचमानः विचरति। “अन्नं पानं ब्राह्मणघ्नाय सुरापाय दत्तव्यं” इति सर्वे गृहेषु भिक्षां याचते। सर्वतीर्थानि भ्रमित्वा, तस्य ब्राह्मणहत्या-पापं न नश्यति। एकदा वृक्षच्छायायां दुःखार्तः विदुरः दुःखितः उपविष्टः। तत्र चन्द्रशर्मा नाम ब्राह्मणः, गुरुघ्नपापेन मोहितः, मगधदेशे निवसन्, स्वजनैः त्यक्तः, तस्मिन स्थले विदुरस्य समीपं आगतः। ब्राह्मणचिह्नविहीनः, जटायज्ञोपवीतविहीनः, विदुरः तम् पप्रच्छ—“कः त्वं दुःखार्तः, शोकग्रस्तचित्तः, ब्राह्मणचिह्नविहीनः पृथिव्यां किमर्थं विचरति?