निःसन्देहं तत्र गोलोकवासाय पूजया दीर्घकालं स्थितिः सिध्यति; यत्र स्वर्णगवां दानविशेषेण तत्र पुरुषाः चतुर्दश इन्द्रकालपर्यन्तं सुखान् भुञ्जते। यः तत्र दशगवां द्विजातये ददाति, तस्य खण्डतीर्थे—देवानां श्रेष्ठ, अनन्तफलप्रदं कर्म प्रसिद्धम्। तत्र बुद्धिमन्तः पिप्पलवृक्षं रोपयन्ति; एवं कृत्वा, देवदेवि, पितृलोकं प्राप्नोति। यः पंच दिव्यामलक्यः रोपयति, स इह सुखान् भुञ्जित्वा हरिलोकं याति। एवं श्रीपद्ममहापुराणे पंचपञ्चसहस्रश्लोकसंख्यायामुत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे खण्डतीर्थनाम चतुश्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः महादेवः उवाच—अनन्तरं जम्बूतीर्थं स्नानाय गन्तव्यम्, यत्र स्नानमपवित्राणि विनाशयति; कलियुगे तत्र पुरुषाणां स्वर्गसीढवत् स्थितम्। तत्र दशाङ्गगिरौ जाम्बवता कदाचित् भल्लूकनाथस्य लिङ्गं स्थापनं कृतम्, देवसंघैः पूजितम्। यदा रामः रावणं दैत्यं हत्वा, तदा जाम्बवत् सर्वदिशासु नगाडाभिः घोषयामास—"रामः विजयी, रावणः युद्धे हतः, सीता प्राप्ता!" इत्युक्त्वा तत्र शुभतीर्थे स्नानं कृतम्। तत्र, देवेश्वरि, जाम्बवत् स्वनाम्नि लिङ्गं स्थापयामास; यः तत्र स्नानं कृत्वा रामं लक्ष्मणं च स्मरति, स तत्क्षणात् रुद्रलोकं प्राप्नोति। यत्र यत्र श्रीरामस्मरणं क्रियते, तत्र तत्र संसारबन्धनमुक्तिः चराचरे दृश्यते। अहं रामः, रामः रुद्रः; एतद् विज्ञाय, देवि, कदाचित् भेदः नास्ति। यः "राम राम" वा "राम" मनसि जपति, स सर्वेषु कार्येषु सफलः भवति युगयुगेषु। अहं श्रीरामस्मरणे नित्यं तिष्ठामि; एतच्छ्रुत्वा, देवि, पुनर्जन्म न भवति। काश्यां नित्यं वसन् अहं श्रीरामं पद्मलोचनं भक्त्या विधिनाऽनुस्मरामि। ततः जाम्बवत् श्रीरामं स्मृत्वा जाम्बवन्तः ख्यातः अभवत्, लोकगुरुं स्थापयामास। तत्र स्नानं, भोजनं, देवपूजनं च कृत्वा, शिवलोकं चतुर्दश इन्द्रकालपर्यन्तं प्राप्नोति। तत्र स्नानमात्रेण जाम्बवत्समानं बलं लभ्यते श्रीविश्वेशस्य प्रसादेन। तत्र भूमिदानं कृत्वा सहस्रगुणं फलम्, जाम्बवन्तेशदर्शनात्। एवं श्रीपद्ममहापुराणे पंचपञ्चसहस्रश्लोकसंख्यायामुत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे जाम्बवततीर्थमहात्म्यनाम शतपञ्चाशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। सभ्रमतीतीरे खण्डधाराख्यं परमपवित्रं तीर्थं गुह्यं स्थितम्; कलियुगे तन्नित्यम् गुप्तं भविष्यति। यत्र स्नानं वा जलपानं यथेष्टं कृत्वा सर्वपापविमुक्तः रुद्रलोकं प्राप्नोति। तत्र पवित्रा सभ्रमती कश्यपं अनुगम्य, रुद्रस्य जटासु धृता, अधःपातनाय। तत्र खण्डधाराख्येन रुद्रः स्वयम् वसति; यत्र, देवेश्वरि, पापिनः अपि स्नानं कृत्वा स्वर्गं यान्ति। तत्र प्राचीनं चरित्रं स्मरन्ति—किरातस्य अत्यदुष्करव्रतविषये। पार्वती उवाच—किरातस्य नाम किम्? सः किम् व्रतम् अकरोत्? सर्वं श्रोतुमिच्छामि, सत्यम् कथय। त्वत्समानः वक्ता नास्ति, अतः सर्वं हितं श्रोतव्यम् वद। महादेवः उवाच—कदाचित् चण्डः नाम्ना अतिव्रूर्, दुष्टस्वभावः, क्रूरः, मायावी, निःस्नेहः, भयदः प्राणिनां। सः जालेन मत्स्यान् नित्यं हन्ति; बाणैः मृगान्, वन्यजन्तून्, कृष्णसारान्, शृङ्गिणः च हन्ति। विविधपक्षिणः हन्ति; क्रोधेन विशेषतः, मयूरान् च हन्ति। किरातः पापिष्ठः, दुष्टः, दुष्टजनप्रियः; तस्य पत्नी अपि तादृशी, मायाविनी, कुशला। एवं भ्रमन् कालः व्यतीतः; कदाचित् रात्रौ, सः पापिष्ठः श्रीवृक्षस्य उपरि स्थितः। धनुः हस्ते, बाणं सज्जीकृत्य शृगालं हन्तुं यत्नवान्; तस्य रात्रिः जागरणेन व्यतीता, शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां माग्हमासे, पार्वती। क्रोधपूर्णः सः श्रीयवृक्षस्य पत्राणि छित्त्वा, तानि पत्राणि लिङ्गे पतितानि, वृक्षस्य अधः स्थिते। दैवयोगात् तानि पत्राणि शिवपूजायाम् परिणतानि। मुखोदकेन सः महाभिषेकं अकरोत्; अज्ञानवान्, पापिष्ठः पुष्कसः एवम् अकरोत्। माघमासे शुक्लचतुर्दश्यां, चन्द्रोदये, सः पापकारी पुष्कसः पापविमुक्तः अभवत्। तत्र तस्य पत्नी तत्र आगता, तस्य सन्निधौ; निराशा, क्षुधार्ता, यत्र सः पुष्कसः स्थितः। तेन वराहः, मृगः, महिषः न प्राप्तः; तस्य पत्नी तस्मै भोजनं दत्तवती। एवं श्रीपद्ममहापुराणे पंचपञ्चसहस्रश्लोकसंख्यायामुत्तरखण्डे उमामहेश्वरसंवादे खण्डधारतीर्थवर्णनं सम्पन्नम्।