श्रुत्वा तु दिव्यादेव्याः विवाहस्य विषये ब्राह्मणश्रेष्ठैः उक्तं—“अस्याः विवाहः क्रियताम्”—इति, धर्मात्मा दिवोदासः तेषां वचनेन प्रेरितः अभवत्। विवाहार्थं स राजा महात्मा सर्वाणि आवश्यकानि आयोजनानि चकार; पुनः च, तस्याः दानरूपेण प्रादानं ब्राह्मणश्रेष्ठेन दिव्यायै देव्यै सम्यक् कृतम्। सा दिव्यादेवी धर्मात्मने रूपसेनाय राज्ञे दत्ता, किन्तु स राजा, विवाहसमये मृत्युधर्मं प्राप्य, तत्रैव निधनं प्राप। यदा यदा दिव्यादेव्याः पतिः, स राजा, विवाहकाले एव मृत्युम् आप्नोत्, तदा तदा एवं अभवत्। एकैकशः एकविंशति-पतयः, हे पितः, अनुक्राम्य मृत्युम् आप्नुवन्; तदा स वीर्यशाली राजा महतीं व्यथां प्राप। तदा स राजा मन्त्रिभिः सह समालोच्य, तान् आहूय, स्वयंबरस्य आयोजनम् अकरोत्। स महात्मा प्लक्षद्वीपस्य राज्ञः स्वयंबराय समाहूतवान्; ते धर्मनिष्ठाः राजानः तत्र आमन्त्रिताः। तस्याः सौन्दर्येण आकृष्टाः ते राजानः, मृत्युनाऽपि प्रेरिताः, अन्योन्यं युद्धं कृत्वा, मूढभावेन, रणभूमौ निहताः। एवं, हे पितः, क्षत्रियश्रेष्ठानां नाशः अभवत्; दिव्यादेवी महद् दुःखेन आक्रान्ता वनगुहां गतवती। या दिव्यादेवी युवा च बुद्धिमती च, सा तत्र तीव्रं रुदन्ती दृष्टा मया—एवं तदा अद्भुतं ददर्शाहम्। अतः, हे पितः, अस्याः दुःखस्य कारणं विस्तारतः कथय। एवं च्यवनस्य कथा, या वेनचरिते पवित्रे गुरुतीरथे श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे, पञ्चाशीतितमे अध्याये समाप्ता। ततः कुञ्जलः उवाच—विविधाः व्रतानि येन हरिः पूज्यते तानि ते कथयामि; जय, विजय, जयन्ती, पापकृत् नाशिनी च। तत्र त्रिस्पृशा, वञ्जुली, अपरं तिलदग्धा, अखण्डाचारकन्या, मनोरथा च, हे प्रियपुत्र। अनेकानि एकादशीव्रतानि सन्ति, हे पुत्र; अशून्यशयनं, जन्माष्टमी, महाव्रतं च। एतेन महान् पुण्यव्रतैः पापं दूरं नीयते; सर्वेषां प्राणिनां न संशयः—सत्यं सत्यं वदाम्यहम्। पुनः कुञ्जलः उवाच—तस्य स्तोत्रं, यः पापराशीन् विनाशयति, शतं नाम्नां सुतस्य पुण्यदं मोक्षदं च, तं प्रवक्ष्यामि। श्रीकृष्णस्य परमं शतनाम स्तोत्रं श्रुणु, हे श्रेष्ठपुत्र। अस्य विष्णोः शतनाम्नः ऋषिं छन्दः देवतां च वक्तास्मि, यत् सर्वपापपवित्रकम्। विष्णोः शतनाम्नः ब्रह्मा ऋषिः प्रोक्तः; ॐ देवता, अनुष्टुप् छन्दः। सर्वकामसम्पत्तये मोक्षाय च विष्णोः शतनाम स्तोत्रं प्रयुज्यते—ब्रह्मा ऋषिः, विष्णुः देवता, अनुष्टुप् छन्दः, सर्वकामसम्पत्त्यर्थं सर्वपापनाशनार्थं च। नमामि हृषीकेशं केशवं मधुसूदनं सर्वदानवविनाशनं नारायणं च दुःखरहितम्। जयन्तं कृष्णं अनन्तं वामनं, विष्णुं जगन्नाथं पुण्यं लोकधारिणं देवैः पूजितम्। निष्पापं पापनाशनं नरसिंहं श्रीप्रियं, श्रीनाथं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महायशः। श्रीरामं माधवं मुक्तिदं क्षमास्वरूपं जनार्दनं, सर्वज्ञं सर्वदं सर्वगं सर्वनायकम्। हरिं मुरारिं गोविन्दं पद्मनाभं प्रजापतिं, आनन्ददं ज्ञानदं ज्ञानरूपं ज्ञाननायकम्। अच्युतं बलिनं शशिनिभं चक्रिणं सर्वातीतं, युगाधारं जगद्भवमेकं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्। मुकुन्दं सुन्दरं वैकुण्ठं एकरूपं जगन्नाथं, वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मनिष्ठं द्विजप्रियं। गोप्रियं गोहितं यज्ञं यज्ञाङ्गं यज्ञवर्धनं, यज्ञभुक् वेदवेदाङ्गं वेदविदं वेदरूपिणम्। ज्ञाननिधानं वेदात्मानं ज्ञानस्थानं सुरेश्वरं, अव्यक्तं महाहंसं शङ्खधारिणं सनातनम्। पुरुषं कमलाक्षं वराहं पृथिवीधरं, प्रद्युम्नं कामपालं व्यासं सर्पं महेश्वरम्। सर्वसौख्यप्रदं श्रेष्ठं मोक्षदं परमेश्वरं, योगरूपं महाज्ञानं योगमार्गप्रदं प्रियं। मुरारिं लोकपालं पद्मिनं गदाधरं, गुहावासिनं सर्वव्यापिनं धर्मस्थानं महाबलम्। वृन्दापतिं विशालाङ्गं पावनं पापनाशनं, गोपीनाथं गोपमित्रं गोपालं गोसमीहितम्। नमामि परमानन्दस्वरूपं परमेश्वरं कपिलं, हेतोः मनुष्यरूपधारिणं स्थिरं नित्यं मनसा वाचा कर्मणा च। शतनाम्ना यः कृष्णं स्थिरया बुद्ध्या स्तौति, स पुण्यात्मा सर्वलोकान् परित्यज्य, पुण्येन विशुद्धः, मधुसूदनस्य लोकं प्राप्नोति। शतानि नाम्नां पुण्यं सर्वपापहरं, ध्यानयुक्तया चित्तैकाग्रतया पठेत्। एवं प्रतिदिनं कुर्वन्, गङ्गास्नानफलमवाप्नोति; अतः स्थिरचित्तः पठेत्। यः मनुष्यः त्रिकालं पठति, नियमेन स्थितः, अश्वमेधस्यम् एव फलं प्राप्नोति—न संशयः। एकादश्यां उपोष्य, यः माधवस्य पुरतः जागरन् स्थित्वा पठति, तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि।