नहुषपुत्रः राजा ययातिः वैष्णवं लोकं अद्भुतं दुःखरहितं च अपश्यत्, यत्र सुवर्णमयानि प्रासादानि सर्वशोभायुक्तानि विराजमानानि सन्ति। तत्र प्रासादाः हंसगौरः, मल्लिका-चन्द्रप्रभासमानः च, शतभूमिसदृशाः, मेरु-मन्दरसदृशाः च भवनानि सन्ति। तेषु शिखराणि दिव्यरत्नैः महाकलशैः च अलङ्कृतानि, तत्र परमपुरं दीप्तिमान् विराजते। तद् नगरं तारागणैः आकाशवत् शोभते, तेजःप्रवाहैः दीप्तं, नेत्रैः दृश्यमानमिव प्रकाशते। हरिधाम विविधरत्नैः शोभितं, दन्तपङ्क्तिवत् स्मितं दीप्तिमान्, तत्र पुण्यवैष्णवाः विष्णुप्रियाः आकर्ष्यन्ते। तत्र पताकाः चलच्छिखाः रम्यपत्राणि च वातेन कम्पमानानि, तेषां शिखराणि च मोहनीयानि प्रपञ्च्यन्ते। सर्वत्र सुवर्णदण्डैः घण्टाभिः च अलङ्कृतं, सूर्यप्रभासमानैः शिखरैः कूटैः च शोभितम्। जालकवातायनानि, मालावलीः, रम्यवातायनानि, दीप्तिमान् द्वाराणि, सुवर्णरूपयुतः पार्श्वः च दृश्यते। द्वाराणि दिव्यपताकाभिः अलङ्कृतानि, शुभनादैः बहुविधैः, कलशशिखरैः च चक्रचिह्नैः सूर्यसदृशैः दीप्तानि। रम्यशतस्तम्भमण्डपैः विविक्तजलसदृशैः, दण्डच्छत्रैः च अलङ्कृतम्, कलशैः शोभितम्। मेघसदृशैः कलशैः मद्यपूर्णैः दीप्तिमान्, पृथिवी नक्षत्रयुक्तमिव आकाशवत् शोभते। दण्डपङ्क्तिपताकाभिः तारा-गणसदृशैः, शुद्धस्फटिकचन्द्रप्रभासमानशङ्खैः च अलङ्कृतम्। तत्र सुवर्णप्रासादाः सघनाः, विविधधातुमयानि विमानानि, कोटिशतसहस्राणि च सन्ति। हरिनगरं सर्वभोगयुक्तं, शङ्खचक्रगदाधरं भगवन्तं पूजयतां जनैः शोभितम्। तस्य भगवतः प्रसादेन, तत्र गृहेषु मानवाः दिव्यपुण्यसुखमयेषु स्थानेषु वसन्ति। पुण्यकर्माणः वैष्णवाः सर्वपापक्षालिताः, तादृशेषु पुण्यगृहेषु वसन्ति, विष्णुमन्दिरं दीप्तिमान् कुर्वन्ति। तत्र विविधवृक्षैः चन्दनवनैः च सर्वत्र अलङ्कृतम्, सर्वकामफलदायकैः वृक्षैः शोभितम्। सरोवराणि, तडागानि, झीलानि च, बकहंसकाद्यैः जलपक्षिभिः, प्रस्फुटितपद्मैः च अलङ्कृतानि। शतदलपद्मैः, रक्तपद्मैः, सुवर्णपद्मकुमुदैः च शोभितम्। वैकुण्ठं सर्वशोभायुक्तं दिव्यवनैः, दिव्यसौन्दर्यपूर्णम्, वैष्णवैः दीप्तिमान् क्रियते। नहुषपुत्रः राजा ययातिः वैकुण्ठं मोक्षस्थानं देवसमूहैः पूर्णम् अपश्यत्। सः दुःखरहितं रम्यं नगरं प्रविश्य, सर्वदुःखनाशकं निर्मलं नारायणं अपश्यत्। जगन्नाथं सर्वाभरणैः अलङ्कृतम्, पीतवस्त्रधरम्, श्रीवत्सचिह्नितम्, महातेजस्विनम्, विमानमध्ये दीप्तिमानम् अपश्यत्। गरुडारूढं दिव्यतेजसंपन्नं परमं विष्णुं, सर्वदेवलोकानां परमगम्यम् अपश्यत्। सः परमसुखरूपेण मोक्षरूपेण प्रकाशमानः, महाजगद्भिः पुण्यवैष्णवैः च पूजितः। देवसमूहैः गन्धर्वैः अप्सरसभिः च सेवितः, हरिः दुःखसन्तापनाशकः महात्मा तत्र विराजते। ततः राजा स्वपत्नी सहितः नारायणं प्रणम्य, सर्वे वैष्णवाः मानवाः च मधुसूदनं प्रणम्य। ये वैष्णवाः राज्ञा सह आगताः, ते भगवत्पादयोः भक्त्या प्रणम्य। तस्मिन् तेजस्विनि, विनयेन प्रणमति महात्मनि राज्ञि, हृषीकेशः उवाच— "त्वं मया तुष्टः, स्थिरव्रत!।" "वरं वृणु, राजर्षे, यद् हृदयस्थम्। न संशयः, भक्तोऽसि मे, बुद्धिमन्।" राजा उवाच— "यदि त्वं, देवेश, मधुसूदन, तुष्टः, तदा त्वदीयदास्यम् अनन्तं मे देहि, जगन्नाथ!" विष्णुः उवाच— "एवमस्तु, महाभाग! त्वं मे भक्तः, न संशयः। अस्मिन् लोके, महराज, तया सह स्थास्यसि।" एवं उक्त्वा, नहुषपुत्रः ययातिः भगवत्प्रसादेन विष्णुलोकं प्राप्तवान्। सः राजा परमवैष्णवे लोके निवसति। सुकर्मा उवाच— "एतत् सर्वम्, पापनाशकं कथा, तव उक्तम्— दिव्यम्, पुत्राणां मोक्षदं, पुण्यवर्धनम्।" "ययातिकृतानि कर्माणि यथाश्रुतानि, लोके प्रत्यक्षं दृश्यन्ते— पूरुः महराज्यं प्राप्तवान्, तुर्वुः दुर्भाग्यं प्राप्नोत्।" "पितुः प्रसादकोपयोः, यथा तदा अभवत्, तथा पुनः— एषा पुण्या, कीर्तिमती, पुत्राणां धनदायिनी कथा।" "तुर्वुः यदुः च शापबद्धौ, पितृमातृसमम् किमपि नास्ति, यः कामफलप्रदः।" "हृदयेन कामयन् पिताः पुत्रं आह्वयेत्, माता 'पुत्र, पुत्र' इति— तस्य पुण्यफलम् शृणु।" "यदा पुत्रः आह्वितः, हर्षेण मातरं गच्छति, गङ्गास्नानस्य पुण्यं सः प्राप्नोति।" एवं पुण्यकथायाः, ययातेर् दिव्यकर्मणः, वैष्णवलोकस्य च, भगवत्प्रसादस्य च, वर्णनं समाप्तम्।