ते धर्मं दृष्ट्वा वयं त्वां दृष्टवन्तः, यः इच्छा रूपधारी, यथाकामं कर्म कुर्वन्, एवं सत्यं भाषसे। त्रिविधैः कर्मभिः वयं त्वां त्यक्तुं न शक्नुमः; यत्र यत्र गच्छसि, तत्र तत्र वयं यामः, सुखं पुण्यं च भुञ्जानाः। यदि त्वं नरके अपि स्यात्, तत्र अपि वयं सन्देहं विना भविष्यामः; किं भार्या, किं वित्तं, किं सुखानि, किं वा जीवितं? त्वया विना, महाबाहो, एतेषां किमपि कारणं नास्ति; केवलं त्वया सह वयं यास्यामः, अन्यथा न। एवं जनानां वचः श्रुत्वा, पृथिवीपतिः स महान् राजा परमं हर्षं प्राप्य तान् उवाच—"मम सह पुण्यलोकाः सर्वे आगच्छन्तु।" ततो राजा तां कामधेनुसमानां कन्यां समारुह्य, हंसवर्णेन रथेन, चन्द्रमण्डलसदृशेन, चामरव्यजनैः विहितेन, शोकवर्जितेन रथेन, तेन समारूढः। शुद्धपुण्यध्वजेन शोभितः, देवेन्द्रवत् विराजमानः, महर्षिभिः सूतैः गन्धर्वैः च स्तूयमानः, जनैः च पूजितः, ययातिः नहुषात्मजः स राजा। ततः सर्वे जनाः, गजैः, अश्वैः, रथैः, अन्यैः वाहनैः च समारूढाः, स्वर्गमार्गे प्रस्थिताः। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, अन्ये च पृथक्पृथक् जनाः, सर्वे विष्णुभक्ताः, विष्णुध्यानपरायणाः। श्वेतध्वजाः, सुवर्णदण्डैः भूषिताः, शङ्खचक्रचिह्निताः, दण्डपताकाधारिणः सर्वे। जनसमूहमध्ये पताकाः वातेन चञ्चलिताः विराजन्ते; सर्वे दिव्यमाल्यधारिणः, तुलसीदलभूषिताः। दिव्यचन्दनलेपिताङ्गाः, दिव्यगन्धानुलेपिताः, दिव्यवस्त्रधारिणः, दिव्याभरणभूषिताः सर्वे। सर्वे लोकाः सुन्दरवपुषः, राजानं समुपाजग्मुः; शतसहस्राणि जनाः, लक्षकोट्यः च तत्र। सहस्रशः सहस्रशः जनाः तं अन्वगच्छन्; सर्वे पुण्यशीलाः वैष्णवाः राजानं अन्वयुः। सर्वे विष्णुध्याननिष्ठाः, जपदाननिरताः; सुकर्मा उवाच—एवं सर्वे महाहर्षेण प्रस्थिताः। सः राजा पुत्रं पुरुम् अधिराज्ये स्थापयित्वा, स्वयं पृथिवीपतिः इन्द्रलोकं प्रायात्। तस्य तेजसा, धर्मेण, पुण्येन, तपसा च, सर्वे जनाः परमं वैष्णवं लोकं प्रायुः। ततः देवाः, गन्धर्वकिन्नरचारणैः सहिताः, इन्द्रेण सह, तस्य पुरतः आगमन्। तं राजानं सत्कृत्य, इन्द्रः उवाच—"स्वागतम्, महाबाहो, मम निवासं प्रविश।" "अत्र दिव्यसुखानि, यथाकामं भुङ्क्ष्व," इति इन्द्रेण उक्तः स राजा उवाच—"सहस्राक्ष, महाबुद्धे, तव पदद्वयं नमामि; ब्रह्मलोकं गच्छामि।" देवैः स्तूयमानः, स ब्रह्मलोकं गतः। तत्र पद्मयोनिः महातेजाः, ऋषिसत्तमैः सहितः, पाद्यादिभिः सत्कृत्य तम् उवाच—"स्वकर्मणा विष्णुलोकं गच्छ।" स सृष्टिकर्त्रा उक्तः, शिवलोकं जगाम। शङ्करः उमया सह तम् अर्चयित्वा, तस्मै वचः उवाच—"त्वं कृष्णभक्तः, राजन्, मम अपि प्रियतमः; अतः मम गृहे वस।" "मर्त्यैः दुर्लभानि सुखानि भुङ्क्ष्व; मम विष्णोः च भेदः नास्ति।" "यो विष्णुः स एव रुद्रः; रुद्रः च सदा विष्णुः।" "एतयोः भेदः नास्ति; अतः अहं वदामि, विष्णुभक्ताय मम लोकं ददामि।" "राजन्, त्वं अत्रैव वस," इति शिवेन उक्तः, ययातिः हरिप्रियः, भक्त्या शिरसा नमित्वा उवाच—"महादेव, यत् त्वया उक्तम्, सर्वं सत्यम्; त्वयोः भेदः नास्ति, एकरूपः द्विविधः जातः। अहं वैष्णवलोकं गन्तुम् इच्छामि; तव पादयोः नमः।" "तथास्तु, राजन्; वैष्णवलोकं गच्छ," इति शिवेन अनुगृहीतः, पृथिवीपतिः प्रस्थितः। स राजा, तैः पुण्यशीलैः महावैष्णवैः विष्णुप्रियैः नृत्यत्-पूर्वकैः सहितः, अग्रे प्रायात्। शङ्खध्वनिभिः पापनाशकैः, सिंहनादैः च, स राजा, सत्कार्यमानः, प्रहृष्टैः सेवकैः मध्यगः, प्रस्थितः। वेदा-अभिज्ञैः पाठकैः मधुरस्वरेण गीतः, गन्धर्वैः गीतनिष्ठैः तस्याग्रे गीयमानः। महर्षिभिः स्तूयमानः, देवगणैः परिवृतः, रमणीयाभिः अप्सरभिः सेव्यमानः, स नहुषनन्दनः पूजितः। गन्धर्वकिन्नरसिद्धचारणैः पुण्यैः, साध्यैः, विद्याधरैः, मरुद्भिः, वसुभिः च सहितः स राजा। रुद्रगणैः, आदित्यैः, लोकपालैः, दिशां अधिपैः च पूजितः, स महाबाहुः त्रैलोक्यैः सत्कृतः।