लक्ष्म्याः प्रिय, त्वां शरणं प्रपन्नोऽस्मि, रक्ष मां इति राजा ययातिः प्रार्थयामास। एवं श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे माता-पितृतीर्थवर्णनं समाप्तमभवत्। ततः सुकर्मा उवाच—यदा स धर्मात्मा राजा एवं चिन्तयन् स्थितः, तस्मिन्नेव काले रतिदुहितुः सुन्दरी मुखमण्डिता देवी तं सम्बोध्य उवाच— “किं चिन्तयसि राजन्, त्वं बुद्धिमान्? निःसन्देहं सर्वास्त्रियः चलचित्ताः सन्ति, एषा हि सामान्यः सिद्धान्तः। किन्तु अहं चलभावेन त्वां न विक्षिपामि, न च त्वां मम समीपे स्थातुं बाधे। अन्यास्तु स्त्रियः लोके स्वभावेन चलाः सन्तः, लोभमोहाभ्यां प्रेरिताः, राजेन्द्र, अनुचितं भाषन्ते वा कुर्वन्ति च। मम हृदि श्रद्धा केवलं लोकदर्शनार्थं जाताऽस्ति; देवदर्शनं पुण्यं च, सत्पुरुषैः दुर्लभमपि। यदि मम संगात् किञ्चित् दोषः पापं वा स्यात्, तद्वदस्व, अहं ते देवदर्शनस्य उपायं विधास्यामि। राजन्, त्वं खलु साधारणजनवत्, महाभयभीतेन इव, मोहपङ्के पतित इव दुःखितोऽसि। अतः हे महाराज, चिन्तां त्यज; स्वर्गं प्रति त्वं न यास्यसि। यद् यत् दुःखकरं भवति, तदहं न कदापि करिष्यामि।” एवं देवीवचने श्रुत्वा, राजा तां सुन्दरमुखीं प्रत्युवाच—“शृणु देवी, यत् मया चिन्तितमस्ति। मया तु लज्जा दृष्टा; यदि स्वर्गं गमिष्यामि, प्रिये, मम प्रजाः दरिद्राः भविष्यन्ति। ताः पापबुद्धिः यमः व्याधिभिः पीडयिष्यति; अहं त्वया सह स्वर्गलोकं गमिष्यामि।” इत्युक्त्वा, राजा तं धर्मज्ञं वृद्धं पुत्रं पूरुं आहूय उवाच— “आगच्छ, धर्मज्ञ, त्वं हि धर्मं जानासि। मम आज्ञया त्वया धर्मः पालनः कृतः। तव वार्धक्यं मे ददातु, तव यौवनं त्वं पुनः गृहाण। मम राज्यं, कोषं, सेनां, यानानि च त्वं पालय। रत्नसम्पूर्णां पृथ्वीं ग्रामैः, वनेषु, पुरैः च सहितां, समुद्रपर्यन्तां, तुभ्यं दत्तां भुङ्क्ष्व, महाभाग। प्रजापालनं सदा पुण्यं, पापरहित, नित्यं दुष्टान् दण्डय, साधून् रक्ष। धर्मशास्त्रस्य प्रमाणेनैव कार्यं कुरु; विप्रकृत्य कर्माणि यथाविधि साधय। ब्राह्मणान् भक्त्या सेवस्व; ते त्रिषु लोकेषु पूज्याः। पञ्चमे सप्तमे नवमे च कोषं परीक्षस्व, विप्र। सेनां च सदा दानधनान्नैः पूजय; सर्वदा जागरूकः भव, दाननिष्ठः च। मन्त्रेषु आत्मसंयमितः सदा रहस्यं धारय; स्वभावं रक्ष, मृगयां मा गच्छ। स्त्रीषु, कोषे, महति च सैन्ये विश्वासः न कर्तव्यः; सर्वेषां गुणिनां कलेशान् संज्ञाय संगृह्य। हृषीकेशं यज्ञैः पूजय; सदा धर्मशीलः भव; प्रतिदिनं जनपदेषु कण्टकान् नाशय। प्रतिदिनं प्रजाभ्यः कामान् प्रयच्छ; तेषां सुखं पालय, पोषणं कुरु। स्ववंशं स्थापय; परदारेषु मनः मा स्थापय; परधनदोषदृष्टिं त्यज, पूर्वजानां मार्गं पालय। वेदान् शास्त्राणि च चिन्तय; धनुर्विद्यायां नित्यं प्रवृत्तः भव। सदा तुष्टः, स्वशय्यायां निष्ठितः, गजाश्वरथाभ्यासे प्रवृत्तः च भव।” एवं पुत्रं सम्यक् उपदिश्य, शुभैः वचोभिः आशीर्वाद्य, स्वशस्त्रं तस्य हस्ते न्यधात्। ततः स्वं वार्धक्यं गृहित्वा, तस्य यौवनं दत्त्वा, राजा ययातिः स्वर्गगमनाय उद्यतः। एवं श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे माता-पितृतीर्थवर्णनं वेनचरिते समाप्तमभवत्। सुकर्मा पुनरुवाच—सर्वान् प्रजाजनान् आहूय, स द्वीपपतिः महाराजः हर्षपूर्णः इदं वचनमब्रवीत्— “इन्द्रलोकः, ब्रह्मलोकः, ततः परं रुद्रलोकः, विष्णुलोकश्च, यः सर्वपापविनाशकः जीवगणानां परमगमनप्रदः—अहं तत्र गमिष्यामि, न संशयः, अस्याः सह। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च मम प्रजाः। यूयं स्वस्वकुटुम्बैः सह सुखेन पृथिव्यां वसत; अयं पूरुः भवतः रक्षकः भविष्यति। अहं तम् एतस्मिन्लोकेषु राजा स्थापयामि, स धर्मज्ञः सदा न्यायशीलः च। इत्युक्त्वा, सर्वे जनाः राजानं प्राहुः— ‘सर्वेषु वेदेषु, पुराणेषु च, हे राजेन्द्र, एष धर्मः न कदापि दृष्टः, न श्रुतः कस्यचित्। वयं तु एष धर्मः, दशगुणयुक्तः, सत्यप्रियः, सोमवंशसम्भूतः, नहुषकुलमहालये दृष्टः। हस्तपादमुखयुक्तः, सर्वाचारप्रसारितः, ज्ञानविज्ञानसम्पन्नः, पुण्यनिधिः। स एव, महाबाहो, गुणनिधिः, सत्यविज्ञः; ये सत्यनिष्ठाः, महातेजसः, ते परं धर्मं कुर्वन्ति।’” एवं श्रीययातिचरिते माता-पितृतीर्थवर्णने भूमिखण्डे, धर्मोपदेशः प्रजासंवादश्च सम्पूर्णः अभवत्।