पुत्राणां वचः श्रुत्वा स भूमिपतिः परमं हर्षमावहन् पुनः तेषां तत्त्वमुपादिशत्। तदा ययातिः स्वपुत्रानिदमुवाच— “एकः पुत्रो मम जरां दुःखरूपां गृह्णातु, अन्यश्च स्थिरधीः स्वयौवनं मम ददातु। नूनं, भाग्यवन्तः पुत्राः, एष एव मम स्वभावः—मम मनः कामाग्निना संतप्तं चञ्चलं च स्त्रीषु लग्नं सदा विक्षिप्यते। यथा पात्रस्थं जलं वह्निरुत्क्षोभयति, तथा मे मनः कामाग्निना विक्षिप्यते। अतः, पुत्राः, एकः मम जरां दुःखरूपां गृह्णातु, यौवनं च ददातु, यथा यथेष्टं जीवनीयम्। यः पुत्रो मम जरां हरेत स एव राज्यं भोक्तुं क्षत्रवंशं च धारयिष्यति। स एव सुखं समृद्धिं धनधान्यं च प्राप्स्यति, तस्य कुलं वर्धिष्यते, कीर्तिं यशश्च लप्स्यते।” एवं पितुः वचनं श्रुत्वा पुत्राः ऊचुः— “राजन्, धर्मे स्थितः त्वं सत्येन प्रजाः पालयसि, कथं तव चित्ते एषा चपला वृत्तिः जाताऽस्ति?” तदा राजा प्रत्युवाच— “पूर्वं नर्तक्यः नगरीं आगच्छन्, तासु काममोहात् मम चित्ते एषा मोहता जाताऽस्ति। यद्यपि मम शरीरं जरया पीडितं, मनः तु कामेन गृहीतम्; अतः, श्रेष्ठपुत्राः, अहं कामवशात् अत्यन्तं विक्षिप्तः। एकां स्त्रीं ददर्शं, या दिव्यरूपा सुकेशी चासीद्; तां संबोधितवान्, सा साध्वी किंचित् एव अवदत्। तस्याः सखी विशालाख्या, बुद्धिमती सुनेत्रा, मम सौख्यार्थं शुभं वाक्यम् अवदत्। सा उवाच—‘यदा त्वं जरया विमुक्तो भविष्यसि, तदा सा स्त्री त्वं प्रियः भविष्यसि।’ इत्येतत् श्रुत्वा गृहं प्रत्यागच्छम्। अतः मम जरानिवृत्त्यर्थं एषा प्रार्थना कृताऽस्ति; एतद् विदित्वा, पुत्राः, मम सुखाय यथोचितं कुरुत।” तदा तेषु ज्येष्ठः तूरुः उवाच— “पुत्रैः शरीरं पितरौ प्रसादयतः लभ्यते, तेनैव धर्मः साधुना क्रियते, राजन्। पुत्रैः पितरौ विशेषतः सेवनीयौ, किन्तु मम यौवनस्य दानकालः नायम्। जीवनस्य आदौ पुरुषः भोगान् अनुभवेत्, अधुना तव न कालः। यदि पितरः स्वां जरां पुत्राय ददाति, ततः सुखं लभेत, किन्तु आयुः न स्थास्यति। अतः, राजन्, अहं तव शासनं पुनः न करिष्यामि,” इत्येवमुक्त्वा तूरुः राजानं प्रत्युवाच। तूरोः वचनं श्रुत्वा राजा क्रोधेन संतप्तः, रक्तलोचनः धर्मात्मा स तूरुं शशाप— “यतः त्वं दुष्टबुद्धे मम शासनं लंघितवान्, अतः पापी भव, सर्वधर्मविहीनः। त्वं शिखाहीनः वेदशास्त्रवर्जितः, सदाचाररहितः निःसंशयं भविष्यसि। त्वं ब्रह्मघ्नः देवद्वेषी सुरापः असत्यवादी क्रूरकर्मा च नीचः भविष्यसि। त्वं सुरापानरतः क्षुधितः पापी गवां हन्ता मलिनचर्मवसनः विकीर्णवस्त्रः ब्राह्मणद्वेषी विकृताकृतिः च। परदारगामी, अतिक्रूरः, छली, विपरीतबुद्धिः सर्वभक्षी, सदा पापकर्मा भविष्यसि। स्वकुलस्त्रीसंगी, सर्वधर्मनाशकः, गुणज्ञानविहीनः, कोढरोगपीडितश्च। तव पुत्राः पौत्राश्च निःसंशयं एवं भविष्यन्ति—सर्वधर्मनाशकाः पतिताः सम्पूर्णदुष्टाः।” एवं तूरुवसुम् शप्त्वा, राजा यदुम् अवदत्— “त्वं जरां गृह्णीष्व, राज्यं निर्विघ्नं भोक्तुमर्हसि।” तदा यदुः प्रणिपत्य उवाच— “पितः, अहं जरायाः भारं न सहिष्ये, दया मे कुरु। शीतम्, दीर्घयात्रा, कटोरं भोजनं, वृद्धास्त्रियः, मनसः प्रतिकूलता—एते पञ्च जरायाः दुःखहेतवः। अहं यौवने जरायाः क्लेशं न सहिष्ये, राजन्; कः वा तं सोढुं शक्नुयात्? क्षमस्व मां।" राजा तस्य उत्तरं श्रुत्वा कोपितः यदुं द्विजर्षभं शशाप— “तव वंशः राज्ययोग्यः न भविष्यति। बलतेजोधैर्यविहीनः, क्षत्रियकर्तव्यत्यागी, मम शासनं परित्यजन्, एवमवश्यं भविष्यसि।” यदुः उवाच— “अहं निर्दोषः, राजन्; कुतः मां त्वं शशाप? दयां कुरु दुःखिताय, कृपया सौम्यभावं दर्शय।” राजा उवाच— “पुत्र, महादेवः स्वयं स्वांशेन तव वंशे जन्म लभिष्यति; तदा तव वंशः विशुद्धो भविष्यति।” यदुः पुनरुवाच— “अहं तव पुत्रः, महाबाहो, निर्दोषः, किं मां त्वं शशाप? यदि दया अस्ति, तर्हि मम अनुग्रहम् कुरु।” राजा प्रत्युवाच— “यः ज्येष्ठपुत्रः पितुः दुःखं हरेत्, राज्यभाग्यं च भोक्तुं समर्थः भवति, स एव योग्यः। त्वं धर्मानुसारं नाचरः, न च यथोचितं वदितवान्; मम शासनं लंघितवान्, अतः महादण्डार्हः। अतः अनुग्रहः नास्ति; यथेष्टं कुरु।” यदुः उवाच— “त्वं मम राज्यं, वंशं, सौन्दर्यं च नष्टवान्, अतः अहं पापी तव वंशस्य मुख्यः भविष्यामि। तव वंशे विविधाः क्षत्रियविभागाः उत्पत्स्यन्ति।