सर्वे मनुष्याः, ये रोगरहिताः, ज्ञानध्याननिष्ठाश्च, यज्ञदानपरायणाः, ये च मनुष्याः करुणाशून्याः, तथा ये परोपकाररता धर्मात्मानः पुण्यशालिनश्च, कीर्तिप्राप्ताः, ते सर्वे धर्मनिष्ठा विष्णुध्यानपरायणाश्च सन्ति। राज्ञा तेन उपदिष्टाः, ते सर्वे पृथिव्यां वैष्णवाः अभवन्। विष्णुर्भाषितवान्—"शृणु, राजर्षे, तस्य नृपतेः कथाम्।" सः नहुषस्य वंशजः, सर्वधर्मपरायणः, विष्णुभक्तश्च, पृथिव्यां लक्षवर्षाणि तत्र व्यतीतानि। सः नूतनं शरीरं प्राप्नोति, यथा पञ्चविंशतिवयसः, तेन रूपेण च वयसा सः विराजते। सः बलवान्, परिपक्वश्च, चक्रधरस्य प्रसादेन, ते मनुष्याः, पृथिव्यां जीवितं प्राप्य, यमक्षेत्रं न यान्ति। रागद्वेषविनिर्मुक्ताः, क्लेशबंधनविमुक्ताश्च, दानपुण्येन सुखिनः, सर्वधर्मनिष्ठाश्च भवन्ति। ते सर्वे जनाः, राजन्, वंशेन विस्तीर्णाः, यथा कुशदर्भाः पृथिव्यां प्रसारयन्ति। यथा तेषां पुत्रपौत्रैः विस्तारः, तथा ते जनाः दीर्घायुषः, मृत्युदोषवर्जिताः। दृढदेहाः, सुखिनः, जरारोगविवर्जिताश्च, सर्वे मनुष्याः पृथिव्यां पञ्चविंशतिवयस्कवत् दृश्यन्ते। सर्वे सत्यानृशंस्यनिष्ठाः, विष्णुध्यानपरायणाश्च, एवं चक्रधरस्य कृपया सर्वे मर्त्याः भवन्ति। ये मनुष्याः जाताः, ते दानभोगनिष्ठाः, नरश्रेष्ठ, न कश्चन मर्त्यः लोके मृतः श्रूयते। ते न दुःखं प्राप्नुवन्ति, न दोषं लभन्ते; यथा स्वर्गस्य स्वभावः, तथा पृथिव्याः स्वभावः। एषः सर्वः, नरश्रेष्ठ, चक्रधरस्य कृपया जातः; यमदूताः अपास्यन्ते, विष्णुदूतैः ताडिताः। ते सर्वे, रुदन्तः, धर्मराजं समं गताः; यत्कृतं राज्ञा, तत्सर्वं दूतैः निवेदितम्। दानभोगाभ्यां, सूर्यस्य सन्निधौ, पृथिवी मृत्युविनिर्मुक्ता अभवत्, यथा नहुषपुत्रेण देवययातिना कृतम्। तेन पुण्यात्मना विष्णुभक्तेन पृथिवी स्वर्गसमा कृताऽभवत्; एवं सर्वं धर्मराजेन तदा श्रुतम्। ततः धर्मराजः, दूतैः सम्पूर्णं वृत्तान्तं श्रुत्वा, तस्य राज्ञः कर्माणि ज्ञात्वा, सर्वं विचिन्तयामास। एवं श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे वेनकथायां मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरिते पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः सुकर्मा उवाच—"तदा सौरिः, सर्वैः दूतैः सहितः, दिवं गत्वा सहस्राक्षिणं द्रष्टुं ययौ, देवगणैः परिवृतम्। तस्मिन् काले, देवराजः धर्मराजम् आगच्छन्तं ददर्श; स शीघ्रं उत्थाय तम् उत्तमं अर्घ्यं दत्तवान्। स तम् अपृच्छत्—'मम सन्निधौ आगमनस्य हेतुम् आख्याहि।' इत्युक्त्वा, देवराजस्य वचः श्रुत्वा धर्मराजः ययातिकृतानि सर्वाणि कर्माणि न्यवेदयत्। धर्मराज उवाच—'देवेश देवेश्वर, मम आगमनस्य कारणं शृणु।' 'अत्रैव ते वक्ष्यामि, यतोऽहं त्वां प्राप्तः, नहुषपुत्रस्य महात्मनः वैष्णवस्य कारणात्। ये मर्त्याः वैष्णवाः पृथिव्यां वसन्ति, तैः मर्त्यलोकः वैकुण्ठसदृशः कृतः। अमराः अपि मानुषाः अभवन्, जरारोगवर्जिताः; ते न पापं कुर्वन्ति, न च अनृतं भाषन्ते। ते रागक्रोधविनिर्मुक्ताः, लोभमोहविवर्जिताः; सर्वे दानशीलाः, महात्मानः, धर्मनिष्ठाश्च। सर्वैः धर्मैः, ते निरदोषं नारायणं पूजयन्ति। तेन वैष्णवधर्मेण, मनुष्याः पृथिव्यां रोगदुःखविनिर्मुक्ताः, सर्वे चिरयुवानः भवन्ति; यथा दूर्वा यथा वटवृक्षाः, तथा पृथिव्यां प्रसारयन्ते।' 'एवं ते पुत्रैः पौत्रैः प्रपौत्रैश्च विस्तारं प्राप्ताः; तेषां वंशाः पुत्रपौत्रैः सञ्चरन्ति। एवं सर्वे वैष्णवाः जरामृत्युविनिर्मुक्ताः; नहुषपुत्रेण मर्त्यलोकः एवं कृतः। अहं स्वस्थानात् पतितः, स्वकर्मविनाशश्च जातः; सर्वं तवोक्तं, यथापृच्छः। एतत् ज्ञात्वा, सहस्राक्ष, जगतां हिताय यथोचितं कुरु।' 'एतस्मात् कारणात्, इन्द्र, अहं तव सन्निधिं प्राप्तः।' इन्द्र उवाच—'पूर्वमेव दूतं प्रेष्य तं महात्मानं आह्वयितुम् इच्छामि। धर्मराजः दूतप्रेषणेन उक्तवान्—"नाहं स्वर्गसुखं वाञ्छामि, न च स्वर्गं पुनः यास्यामि।" सः अब्रवीत्—"पृथिवीं स्वर्गसदृशीं करिष्यामि।" एष एव राजा स्वजनान् पालयति।' 'तस्य धर्मबलात् अहं सदा भीतः अस्मि।' धर्म उवाच—'येन केनापि प्रकारेण तम् उत्तमं नृपं आनय।' 'देवेश, यद्यहं तव प्रियं करोमि,' इत्युक्त्वा धर्मस्य वचः श्रुत्वा, देवानामधिपतिः इन्द्रः सर्वं विचिन्त्य, कामं च गन्धर्वांश्च आह्वयत्। महामति इन्द्रः मकरन्दं रतिं च आनीय, तान् उवाच—'यथाऽसौ राजा अत्र आगच्छेत्, तथैव कर्तव्यम्।' एवं पद्मपुराणस्य पावने भूमिखण्डे, पुण्यकथायां, धर्मस्य विष्णोश्च महिम्नि, ययातिनृपतेः दिव्यकर्मणि च, एकस्मिन्नेव प्रवाहेण कथा प्रवहति।