यावत्सम्पूर्णा पृथ्वी व्याप्यते, यावच्च दिवाकरः प्रभां विकिरति, तावत्सर्वे जनाः भगवतः भक्ताः अभवन्। विष्णोः ध्यानबलात्, पूजनात्, स्तुत्या नामजपेन च, तदा जनाः सर्वरोगदुःखविनिर्मुक्ताः अभवन्। दुःखात् विमुक्ताः, धर्मिष्ठाः, तपसा समृद्धाः, चक्रपाणेः कृपया सर्वे वैष्णवाः जाताः, हे ब्राह्मण। रोगदोषक्रोधविवर्जिताः, सर्वसमृद्धिं प्राप्य, सर्वरोगरहिताः अभवन्। तस्य देवस्य प्रसादात् तस्मिन्नन्तरे मानवाः जाताः; सर्वेऽमृताः सुराश्च धनधान्यसम्पन्नाः अभवन्। विष्णोः प्रसादेन मर्त्याः पुत्रपौत्रैः भूषिताः, हे महाभाग, तेषां गृहद्वारेषु सदा— शुभाः कल्पवृक्षाः, सर्वकामफलप्रदाः, कामधेनवः तथा चिन्तामणयः तिष्ठन्ति स्म। गृहेषु तेषां सर्वकामदाः शुभवस्तूनि सन्ति; अमराः अपि मानुषा अभवन्, पुत्रपौत्रैः भूषिताः। विष्णोः कृपया सर्वदोषविनिर्मुक्ताः, सर्वमङ्गलसम्पन्नाः, पुण्यश्लाघ्याः, शुभैः सह संयुक्ताः। धर्मिष्ठाः, दानशीलाः, ज्ञानध्याननिष्ठाश्च; तेषां मध्ये न दारिद्र्यं, न रोगः, न च अकालमृत्युः। यदा धर्मात्मा राजा ययातिः शासति स्म, तदा सर्वे मानवाः विष्णुव्रतनिष्ठाः अभवन्। सर्वे तस्य ध्याननिमग्नाः, तस्मिन्नेव स्थितिमनसा; तेषां गृहाः, हे द्विजश्रेष्ठ, दिव्यानि शुभानि चासन्। तेषां गृहाणि शुक्लध्वजैः, शङ्खचिह्नैः, गदाचक्रलाञ्छनपताकाभिश्च सदा भूषितानि। पद्मचिह्नैः शोभमानानि, दिव्यभवनप्रतिमानि; गृहयष्टयः सुचित्रिताभिः चित्रिताः। सर्वत्र गृहद्वारे, शुभेषु स्थानेषु, हे महात्मन्, दिव्यवनानि रम्यहरितप्राङ्गणानि च सन्ति स्म। केशवमन्दिरैः, शुभैः दिव्यगृहैः, तेषां तुलसीवनेन सदा शोभन्ते स्म। सर्वत्र वैष्णवीभावः, महाशुभता च दृश्यते; भूमौ शङ्खध्वनयः प्रतिश्रुत्याञ्जलिं प्रतिनादयन्ति स्म, हे मित्र। तत्र, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, दोषपापकृत् शब्दाः श्रूयन्ते; शङ्खाः, स्वस्तिकाः, पद्मानि च गृहद्वारेषु भित्तिषु च दृश्यन्ते। विष्णुभक्ताभिः स्त्रीभिः सुवर्णध्वनिभिः, रागैः मधुरस्वरैश्च अलङ्कृतानि चित्राणि अंकितानि। जनाः विष्णुध्यानपरायणाः केशवस्य गीतिं गायन्ति। ते हरिं, मुरारिं, केशवं, जयन्तं माधवं, श्रीनृसिंहं, पद्माक्षं, गोविन्दं, लक्ष्मीपतिं च स्नेहपूर्वकं कथयन्ति। कृष्णस्य नामानि, शरण्यस्य, त्रातारं च जपन्ति; रामं स्तुतिभिः पूजयन्ति; दण्डहस्ताः प्रणिपत्य विष्णुं नमन्ति, तेषां ध्याननिष्ठा—एते परमा वैष्णवाः। एवं चतुर्सप्ततितमोऽध्यायः समाप्तः, वेनकथायां, मातृपितृतीर्थमाहात्म्ये, ययातिचरिते, श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे। सुकर्मा उवाच—विष्णुः, कृष्णः, हरिः, रामः, मुकुन्दः, मधुसूदनः, नारायणः, विष्णुरूपधारी, नृसिंहः, अच्युतः—केशवः, पद्मनाभः, वासुदेवः, वामनः, वराहः, कूर्मः, मत्स्यः, हृषीकेशः, देवेशः— जगन्नाथः, विश्वरूपः, अनन्तः, निष्पापः, शुद्धः, पुरुषः, पद्माक्षः, श्रीधरः, श्रीपतिः, हरिः—श्रीनिवासः, पीताम्बरधारी, माधवः, मोक्षदः, प्रभुः—एवं सर्वे जनाः एतानि नामानि सदा उच्चारयन्ति। सर्वे जनाः—बालाः, वृद्धाः, कन्याः, स्त्रियः—गृहकर्मणि अपि सन्नद्धाः सन्तः, हरिं सदा गायन्ति। उपविष्टाः, शयाना, गच्छन्तः, ध्यानिनः, भाषमाणाः वा, माधवं स्मरन्ति; क्रीडन्तः अपि बालकाः गोविन्दं प्रणमन्ति। दिवा च रात्रौ च, हरिणः मधुरं नाम सदा उच्चार्यते; सर्वत्र, हे द्विजश्रेष्ठ, विष्णोः नाम श्रूयते। वैष्णवबलात् मर्त्याः भूमौ वसन्ति; देवालयशिखरयोः, देवायतनेषु च—यथा सूर्यप्रतिमाः प्रभां विकिरन्ति, तथा चक्राणि; वैकुण्ठे या प्रभा दृश्यते, सा भूमौ अपि दृश्यते। तेन राज्ञा, हे ब्राह्मन्, महात्मना पुण्यं सृष्टम्; विष्णुलोकसमता भूमौ स्थापिताः। नहुषपुत्रेण, वैष्णवेन ययातिना, उभयोर्लोकयोः स्थितिः भूमौ एकीभूता अभवत्। न विष्णोः पृथिव्याः च भेदः दृश्यते; वैकुण्ठे वैष्णवाः विष्णोः नाम उच्चारयन्ति, तथा—भूमौ अपि जनाः तद्वद उच्चारयन्ति, हे ब्राह्मन्, तयोर्लोकयोः समा स्थितिः दृश्यते। न जरां, न रोगं, न भयम्; जनाः मृत्युविनिर्मुक्ताः अभवन्; दानभोगशक्तिः भूमौ वर्धिताः। पुत्रपौत्रलाभेन जनाः सुखं पुण्यं चास्वदन्ति स्म, हे नरश्रेष्ठ, भूमौ। विष्णोः प्रसादेन, तस्य उपदेशेन च, सर्वे वैष्णवाः सदा सर्वरोगविनिर्मुक्ताः अभवन्। राजा स्वर्गस्य प्रभां भूमौ स्थापयामास, हे राजश्रेष्ठ, पञ्चविंशतिवर्षपर्यन्तम्।