मानवाः पापरोगाभिभूताः मृत्युम् उपयान्ति, ये च महाविमूढाः कृष्णस्य नामामृतं न पिबन्ति। मत्तः तु, हे मातलि, तस्य ध्यानस्य, तस्य ज्ञानस्य, पूजारसस्य, सत्यस्य च दानस्य च पुण्येन, मम शरीरं रोगरहितं जातम्। पापवृद्ध्या देहिनां दुःखजन्याः व्याधयः सम्पद्यन्ते; तैः दुःखैः प्राणिनां मृत्युः जायते—अत्र न संशयः। अतः धर्मः पुरुषैः पुण्येन सत्येन च आचरितव्यः; पञ्चभूतसमुत्थितं शरीरं सङ्घटनेन सन्धिभिः क्षीयते। एवं मरणधर्मा मनुष्यः सुवर्णकारवद् यन्त्रैः संयोज्यते, तत्र च धातौ नित्यं सञ्चरन्ति महाग्निः दीप्तिमान्। हे विप्र, यथा शतधा धातुं संयुञ्जाति सुवर्णकारः, तथा, हे पिप्पल, भगवतः हरिणाम्ना शुभेन च भाग्येन। पञ्चधा भागाः सन्ति, शतसन्धिभिः क्षीणाः; तैः सर्वैः संयोजितैः तदनुग्रहेण शरीरं धातुसारवत् भवति। हरिपूजया सेवया ध्यानयोगेन च, सत्येन दानेन च, नूतनं शरीरं सम्पद्यते। शृणु मातले! शरीरदोषक्षये व्याधयः नश्यन्ति; बहिरन्तःशौचेन युक्तस्य कदाचित् दुर्गन्धो न जायते। एवं रथिन्, चक्रपाणेः प्रसादेन शुद्धः भवति; न स्वर्गं गमिष्यामि, स्वर्गमेवात्र करिष्यामि। तपसा स्वभावेन स्वधर्मपालनेन च, चक्रपाणेः कृपया अहं पृथ्वीं स्वर्गरूपां करिष्यामि। इदं ज्ञात्वा त्वं गत्वा पुरन्दराय निवेदय। इत्युक्त्वा राजा, सुकर्मणा उक्तं श्रुत्वा, सारथिः राजानं अभिवाद्य अनुज्ञां च लब्ध्वा, सर्वं महेन्द्राय न्यवेदयत्। सन्देशवाहकात् महात्मानं ययातिं श्रुत्वा, सहस्राक्षः तं स्वर्गं नेतुम् उपायं चिन्तयामास। एवं सप्तदशाधिकद्विसप्ततितमोऽध्यायः ययातिचरिते मातृपितृतीर्थवर्णने वेनाख्याने भूमिखण्डे श्रीपद्मपुराणे समाप्तः। पिप्पलः उवाच—यदा स महात्मा इन्द्रदूतः निर्गतः, तदा धर्मात्मा नहुषपुत्रः ययातिः किं चकार? सुकर्मा उवाच—यदा देवाधिदूतः निर्गतः, तदा राजपुत्रः चिन्तयित्वा शीघ्रं मुख्यदूतान् आहूय, धर्मयुक्तैः अर्थयुक्तैः वाक्यैः तान् उपदिश्य आज्ञापयत्। मुख्यदूताः श्रेष्ठनगरेषु, सर्वेषु देशेषु, द्वीपेषु, सर्वे लोकेषु च गच्छन्तु; मम धर्माज्ञां निर्वर्तयन्तु, जनाः च हरिपथेन गच्छन्तु। जनाः इन्द्रियार्थान् परित्यज्य, शुद्धभावेन, ध्यानज्ञानयज्ञतपांसि दानानि च अमृतसमानानि कृत्वा, केवलं मधुसूदनं पूजयन्तु। सर्वे जनाः असुरद्विषं एकं सर्वत्र पश्यन्तु—शुष्के च स्निग्धे च, स्थावरेषु, मेघेषु, भूमौ, चराचरगणेषु, स्वदेहे च प्राणरूपेण। ते देवाय दानानि गृह्य, अतिथ्येन पितृयज्ञेन च, दिव्यं नारायणं पूजयन्तु, ततः शीघ्रं दोषमुक्ताः भविष्यन्ति। यः कश्चित् लोभमोहाभ्याम् मम आज्ञां न पालयति, स दण्डनीयः, स निश्चितं नश्यति, यथा चौरः मया अपि गर्हितः। राजाज्ञां श्रुत्वा दूताः हृष्टाः भूत्वा सर्वेभ्यः पृथिव्यां जनानां राज्ञः वचनं यथावत् घोषयामासुः। ब्राह्मणाद्याः सर्वे मनुष्याः, परमपुण्यस्य अमृतं तेन राज्ञा भूमौ नीतम्; सर्वे तद् पुण्यं पिबन्तु, परिवैष्णवाख्यं, दोषरहितं, कामफलदं। नामामृतं च, यत् दोषनाशनं, स धर्मात्मा राजा प्रापयत्; जनाः तद् पिबन्तु—श्रीकेशवः दुःखनाशकः, पूज्यः, परमानन्दसत्यस्वरूपः। नामामृतं दोषनाशनं, धर्मराजाज्ञया प्रापितं, जनाः पिबन्तु—यस्मिन् खड्गधारी मधुसूदनः, श्रीनिवासः, गुणवान्, देवेश्वरः। नामामृतं दोषनाशनं, देवाज्ञया प्रापितं, जनाः पिबन्तु—श्रीपद्मनाथस्य, कमलनयनस्य, जगदधारिणः, महेश्वरस्य। नामामृतं दोषनाशनं, देवाज्ञया प्रापितं, जनाः पिबन्तु—पापनाशकस्य, रोगनाशकस्य, सुखदस्य, दानवादित्यनाशनस्य। नामामृतं दोषनाशनं, देवाज्ञया प्रापितं, जनाः पिबन्तु—यज्ञरूपस्य, यज्ञाङ्गस्य, पुण्यस्य, अन्तरानन्दरूपिणः। नामामृतं दोषनाशनं, देवाज्ञया प्रापितं, जनाः पिबन्तु—विश्वधाम्नः, शुद्धस्य, शान्तस्य, रामाख्यस्य, रमणीयस्य, मुरद्विषः। नामामृतं दोषनाशनं, देवाज्ञया प्रापितं, जनाः पिबन्तु—सूर्यरूपस्य, तमोनाशकस्य, बन्धनविनाशकस्य, मनःकमलनाशकस्य। एतत् नामामृतं सत्यम् परमपवित्रं च; यः कश्चित् विष्णुभक्तः प्रातः संयमेन महात्मा जपति, स मोक्षं लभते—न चात्र संशयः। एवं त्रिसप्ततितमोऽध्यायः श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे वेनाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययातिचरिते समाप्तः। सुकर्मा उवाच—दूताः सर्वग्रामेषु, द्वीपेषु, देशेषु, नगरेषु च घोषयन्ति—"जनाः, राजाज्ञां शृणुत, सर्वशक्त्या हरिं पूजयध्वम्।" दानैः, यज्ञैः, तपोभिः, धर्मेच्छया, हविषा, मनसा च, जनाः मधुसूदनं चिन्तयन्तु—एष राज्ञः आदेशः। एषा शुभा घोषणा श्रुत्वा, तस्मात् कालात् पृथिव्यां जनाः विष्णुं पूजयन्ति, ध्यायन्ति, गायन्ति, नामानि च जपन्ति। वैदिकैः सूक्तैः, उत्तमैः मन्त्रैः, स्तवैः, परमपवित्रामृतोपमैः, श्रीकेशवे च मनः स्थिरं कृत्वा, व्रतानि, उपवासान्, नियमांश्च कुर्वन्ति, दानानि च ददति। शरीरमनसोवाक्प्रभवदोषान् परित्यज्य, सर्वे प्रेमभक्तिपराः भूत्वा, श्रीवासुदेवं, लक्ष्म्याः निकेतनं, लोकशरणं पूजयन्ति। एवं राजाज्ञया एष धर्मः भूमौ प्रवर्तते; सर्वे च वैष्णवभावेन विजयं लभन्ते। नामकर्मभ्यां विद्वांसः विष्णुं पूजयन्ति; तद्भावनाव्यग्रचित्ताः, विष्णुपूजारता भवन्ति। इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे वेनाख्याने पितृतीर्थवर्णने ययातिचरिते च सप्तचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः।