यः अन्नं ददाति, सः इह लोके च परत्र च सर्वाणि फलानि प्राप्नोति; यस्य शरीरं अन्नपानेन पुष्टं भवति, सः पुण्यस्य सञ्चयं करोति। अन्नदाता: पुण्यस्य अर्धं स्वयमेव लभते, अर्धं तु यः तद् कर्म करोति तस्य; अत्र संशयः नास्ति। शरीरं धर्मार्थकाममोक्षाणां परमं साधनं स्मृतम्। अस्य शरीरस्य स्थितिः अन्नपाने एव अवलम्बिता, तस्मात् एते सर्वस्य साधनानि। अन्नं एव प्रजापतिरिति, अन्नं विष्णुरेव, शिवः अपि अन्नरूपः इति कथ्यते। अतः अन्नदानात् समं दानं न किञ्चिद् अस्ति, न भविष्यति च; जलं त्रैलोक्यस्य प्राणः इति विद्यात्। जलं शुद्धम्, दिव्यम्, निर्मलम्, सर्वौषधम् इति कीर्त्यते; अन्नं, पानं, अश्वाः, गावः, वस्त्राणि, शय्याः, सूत्राणि, आसनानि—एते अष्ट दानानि विशेषतः पितृलोके प्रशंस्यन्ते। अनेन दानविशेषेण पुरुषः धर्मराजस्य पुरीं प्राप्नोति। तस्मात् तत्र सः सुलभेन गमनेन याति, धर्माचरणं कर्तव्यम्। ये तु क्रूरकर्माणः, पुण्यदानवर्जिताः, ते नरके घोरं दुःखं अनुभवन्ति, राजानां प्रिय, परं दातारः सुखानि एव भुञ्जते। ये कर्ममार्गे रतचित्ताः, तेषां सुखं जायते; दिव्यैः अनन्तैः गुणैः, सर्वकामसमृद्धैः विमानैः च। सा पुरी अनन्तजीवदातृभिः पूरिता, सहस्रचन्द्रप्रभया, सूर्यतेजसा वा विराजते। सा रुद्रस्य धामा, सर्वगुणसम्पन्ना; सा पुरी शिवभक्तानां प्रसिद्धा। ये रुद्रक्षेत्रे मृत्युम् उपयान्ति, चराचराः अपि, ये वा एकदिनं शङ्करं भक्त्या उपासते, ते अपि शिवलोकं प्राप्नुवन्ति, किम् पुनः ये बहुशः सम्पादयन्ति। वैष्णवाः विष्णुभक्ताः विष्णुध्यानपरायणाः अपि वैकुण्ठं गच्छन्ति, चक्रपाणेः समीपम्। ब्रह्मभक्तः धर्मात्मा ब्रह्मलोकं याति। पुण्यकर्मी महत् पुण्येन पुण्यलोकं प्राप्नोति; तस्मात् स्वात्मना आत्मनि ईश्वरभक्तिं सदा सेवेत। अथवा हे महाबाहो, हरेः, एकचित्तः ज्ञानयुक्तः च; तस्मात् विवेकपूर्वकं, मनसो दोषान् विचार्य, विष्णोः शक्त्या, श्रेष्ठकर्मणा च, पुरुषः स्वकर्मानुसारं स्थानं प्राप्नोति। एवं शिवस्य एषा महान् पुण्यशालिनी पुरी वर्णिता, या कर्मनिष्ठजीवानां पुनरागमनस्थानम् इति कथ्यते। शिवपुरस्य उपरि परं वैष्णवं लोकं विद्यात्; विष्णुध्याननिष्ठाः वैष्णवाः तत्र गच्छन्ति। शीलसम्पन्नाः ब्राह्मणाः ब्रह्मलोकं प्राप्नुवन्ति, यज्ञकारीणः सत्यविदः तां पुरीं गच्छन्ति। तथा युद्धविशारदाः क्षत्रियाः इन्द्रलोकं यान्ति, अन्ये पुण्यकर्मिणः पुण्यलोकान् प्राप्नुवन्ति। एवं नवत्रिंशदधिकषष्टितमः अध्यायः वेनचरिते पितृतीर्थे ययातिकथायां श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे समाप्तः। मातलिः उवाच—अहं तव यमस्य अतितीक्ष्णं घोरं च यातनाविधिं वर्णयिष्यामि, यं सर्वे क्रूरपापिनः ब्रह्मघ्नाश्च अनुभवन्ति। केषुचित् स्थलेषु गोमयाग्निना तिक्तपच्यन्ति, अन्यत्र सिंहैः, वृकैः, व्याघ्रैः, घोरकीटैः च दष्टाः। केषुचित् स्थलेषु महाजलौकैः, अन्यत्र भुजगैः पुनः, तीक्ष्णमक्षिकाभिः, विषसर्पैः च पीड्यन्ते। मदोन्मत्तगजगणैः, बलाढ्यैः, महावृषभैः तीक्ष्णशृङ्गैः मार्गनिरोधकैः च क्लिश्यन्ते। महाशृङ्गभद्रैः, दुष्टदेहैः, घोरडाकिनीराक्षसैः च पीड्यन्ते। भयङ्कररोगैः व्यथिताः, महान् तुलायाम् आरोहन्ति, दावानलदग्धाः च सन्तः गच्छन्ति। तीव्रवेगेन घोरवायुनाः नीयमाना, सर्वत्र महाशिलावृष्ट्या ताड्यन्ते। पतद्वज्रनिनादेन, उल्कावृष्ट्या, दग्धाङ्गारवृष्ट्या च ताड्यन्ते। महारजःपातेन पूरिताः, पापकर्मिणः यमस्य लोकं प्राप्ताः, घोरं दण्डं अनुभवन्ति। एवं विशेषपापेन महापापिनः नानायातनायुक्तं नरकं अनुभवन्ति। एतत् पुण्यपापविभागं तुभ्यं सम्यक् उक्तम्; किं पुनः वदामि, पुरुषश्रेष्ठ, श्रेयान् धर्मशास्त्रात्? एवं सप्ततितमः अध्यायः वेनचरिते पितृतीर्थे ययातिकथायां श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे समाप्तः। ययातिरुवाच—यत् त्वया मम धर्माधर्मयोः परमं तत्त्वं प्रतिपादितम्, तच्छ्रुत्वा मम श्रद्धा पुनः जाग्रता। ब्रूहि, देवतानां के लोकाः संख्याताः? केन पुण्येन ते लभ्यन्ते, के च तत्र प्राप्ताः, हे मातले? मातलिः उवाच—योगयुक्तः अहं तपसा लब्धं देवलोकं सुखसंपदं वक्ष्यामि। यं धर्मं प्रयत्नेन प्राप्यते, तस्य स्वरूपं, तथा उच्चलोकानां रूपं क्रमशः वर्णयिष्यामि। तत्र मांसभोजिनां राजतेजः अष्टधा स्मृतम्; मृत्युः प्राप्तानां मनुष्याणां तद् तुल्यं ज्ञेयम्। राक्षसानां च, राज्ञां च, षोडशधा, एवम् अन्येषां च, यथायोग्यं, शीलवानां कुलानां कीर्तिः अवशिष्टा। एवं कथा सम्यक् प्रवहति, पुण्यपापयोः फलविभागः, दानस्य महिमा, पुण्यलोकानां प्राप्तिः, पापिनां यातना, धर्ममार्गस्य श्रेयः च, पद्मपुराणे भूमिखण्डे विस्तारतः प्रतिपाद्यते।