श्राद्धकर्मणि ब्राह्मणाभावे शापं दत्त्वा ते तस्मात् स्थलात् निर्गच्छन्ति; यः ब्रह्मा इव स्यात्, सः अपि महापापी भवति। पुरुषश्रेष्ठ! यः पितृधर्मं परित्यज्य अन्यथा आचरति, सः महापापात्मा सर्वधर्मात् अपवर्जितः विज्ञेयः। ये शिवाचारं वा वैष्णवमार्गं, यः भोगदं परित्यज्य, ब्राह्मणान् धर्मं च निन्दन्ति, ते पापप्रवर्तकाः सञ्ज्ञेयाः। ये शिवाचारं परित्यज्य शिवभक्तद्वेषिणः, ये पापिनः हरिं निन्दन्ति, ब्रह्मणः शत्रवः सदा भवन्ति, ते अपि महापापिनः। ये सम्यगाचारं निन्दन्ति, ते पापकृतां प्रमुखाः; तत्र परमपूजा, पराज्ञानं, भगवता च पूजनीया एव। ये वैष्णवं हरिवंशं वा मत्स्यकूर्मपुराणं वा पद्मपुराणं वा यः पूजयन्ति, तेषां अहं श्रेयः उद्घोषयामि। तेनैव मधुसूदनः देवः साक्षात् पूज्यते; अतः वैष्णवं विज्ञानं विष्णुप्रियं सदा पूजनीयम्। राजन्! देवालये सदा वैष्णवग्रन्थः स्थापनीयः; तस्य पूजने ब्राह्मणः पूज्यते, पद्मनाभः तुष्टो भवति। ये हरिविज्ञानं गानं, लेखनं, दानं, श्रवणं, पाठं वा कुर्वन्ति, तच्च पूजयित्वा न जानन्ति, तेषां तु अविवेकः। लोभेन तु ते तेन क्रीडन्ति, अविज्ञानेन, अनुशासनविहीनाः, अशुद्धस्थलेषु यत्रकुत्रापि स्थापयन्ति। यः विज्ञानवान् अपि समर्थः, हरिविज्ञानं यथावत् प्रकाशयति, परं प्रमादेन आचरति—सः अपि दोषी। अशुचिस्थले अशुचितया भाषते, शृणोति च, एष सर्वः विज्ञाननिन्दासमानः सञ्ज्ञेयः। यः गुरोः पूजनं विना शास्त्रश्रवणं इच्छति, न तं सेवते, न तस्याज्ञां पालनं करोति, तस्य दोषः। यः गुरोः वचनं न स्वागतं करोति, प्रतिवदति, गुरुणा नियुक्तं कर्म न करोति, सः अपि दोषी। यः गुरोः क्लेशे, शक्तिहीने, विदेशगते, शत्रुभिः तिरस्कृते च, गुरुम् उत्सृजति, सः पापकृद् सञ्ज्ञेयः। यः पुराणपाठिनं गुरुम् अवमानयति, सः चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं कुम्भीपाकनरके वसति। दुष्टबुद्ध्या पठन्तं गुरुम् अवमानयति, तस्यापि घोरं पापं, दीर्घकालं नरके क्लेशं करोति। यः भार्यां, पुत्रं, मित्रं वा तिरस्करोति, तस्य पापं गुरुनिन्दासमानम्। ब्राह्मणघ्नः, सुवर्णस्तेयः, सुरापः, गुरुपत्नीगामी, चतुर्थः; तेषां सहवासः पञ्चमः पापी। क्रोधात्, द्वेषात्, भयात्, लोभात्, विशेषतः ब्राह्मणस्य, प्राणघातं यः करोति, सः ब्राह्मणघ्नः कथ्यते। यः याचमानं दरिद्रं ब्राह्मणं आहूय, "नास्ति" इति वदति, सः अपि ब्राह्मणघ्नः, राजन्। यः सभायां उदासीनं ब्राह्मणं विद्यागर्वेण अवमानयति, सः ब्राह्मणघ्नः। यः असत्यगुणैः आत्मानं स्तौति, गुरुम् अपि प्रतिकूलं वदति, सः अपि ब्राह्मणघ्नः। यः क्षुधातृषार्तान् भोज्येच्छुकान् विघ्नं करोति, सः अपि ब्राह्मणघ्नः। सर्वजननिन्दकः, दोषान्वेषणशीलः, दुःखदः, क्रूरः, सः अपि ब्राह्मणघ्नः। यः पूर्वं देवब्राह्मणगोदत्तां भूमिं, कालान्तरेण नष्टां अपि, हरति, सः ब्राह्मणघ्नः। यः ब्राह्मणस्य न्यस्तधनं हरति, तदपि महापापं ब्राह्मणघ्नसमम्। यः अग्निहोत्रं पञ्चमहायज्ञकर्म च त्यजति, अथवा मातरं पितरं गुरून् च मिथ्याप्रत्ययं ददाति, सः अपि पापी। शिवभक्तदुःखदः, निषिद्धभोजनभक्षी, अरण्ये निर्दोषजनघाती च। गवां वने गृहे पुरे ग्रामे च दाहकर्म, एतानि सुरापानसमानि पातकानि। दरिद्रस्य वित्तहरणं, परदारगमनं, गजाश्वहरणं, गोभूमिरूप्यवस्त्रौषधिसारहरणं च। चन्दनागुरुकर्पूरकस्तूरीपाटलवस्त्रस्य चौर्यं, न्यस्तधनहरणं सुवर्णस्तेयसमम्। योग्ये वराय कन्यादानं न कृत्वा, आत्मपुत्रमित्रदारस्वस्रु सह मैथुनं च। कुमारीदुःशासनं, पतिताभिसंगः, स्वजातिस्त्रीसमागमः, गुरुपत्नीगमनसमः। एते यः पातकसमाख्याताः, ते पातकाः, तेष्यः लघुतराः उपपातकाः। ब्राह्मणाय प्रतिज्ञाय न ददाति, ब्राह्मणश्च विस्मरति, उभौ उपपातकौ। ब्राह्मणद्रव्यचौर्यं, सीमालंघनं, अधिकमदक्रोधौ, धूर्तता, कृतघ्नता। विषयासक्तिः, लोलुपता, मायाचारः, ईर्ष्या, परदारगमनं, साध्वीं निन्दा च। परिवित्तिः, परिवेत्ता, तयोः सम्बन्धिनः, तेषां कन्यादानं, कर्म च। पुत्रमित्रभार्यापतिसङ्गत्यागः, तपस्विविप्रपत्नीत्यागः च। एतेषां पापानां वर्णनं तथा प्रवृत्तं, यानि महापातकसमानीतानि, तानि पातकानि; तेष्यः लघुतराणि उपपातकानि इति।