कुशलद्विजश्रेष्ठ! किं कारणं येन रुरुः पापफलमभ्यपद्यत? सर्वं विस्तारतः शृणु, हे कुण्डलपुत्र। सुकर्मा उवाच—शृणु, पापनाशकं यं कथां वक्ष्यामि; नहुषस्य परमधार्मिकस्य, महात्मनश्च ययातेश्च। नहुषः सोमवंशसम्भवः पृथिव्याः पतिरभवत्; स धर्मदानादीन्यनुत्तमानि कर्माणि चकार, यानि दुष्कराण्यपि। स शतं श्रेष्ठाश्वमेधान्, शतं वाजपेययज्ञान्, अन्यांश्च बहून् विविधरूपेण यज्ञान् अयजत्। स्वीयपुण्यबलात् स इन्द्रलोकमवाप्तवान्; धर्मशीलं पुत्रं प्रजापालनाय न्ययोजयत्। स पुत्रो ययातिः सत्यधर्मबलसम्पन्नो महाबुद्धिः; राजा इन्द्रपदं प्राप, पुत्रश्च स्वं स्थानमश्नोत्। ययातिः सत्यपरायणः धर्मेण प्रजाः पालयामास; स स्वयमपि सर्वेषां कर्माणि निरीक्ष्य धर्ममवेत्तुम् अर्हति स्म। स धर्मज्ञः श्रुत्वा श्रेष्ठं धर्मं यज्ञान् कारयामास; पुण्यकर्माणि—यज्ञान्, तीर्थयात्राः, दानानि—सर्वाणि अकरोत्। स बुद्धिमान् राजा सत्यधर्मेण राज्यं पालयामास, राजेन्द्र, अष्ट्युत्तरसहस्रद्वयं वर्षाणि। एष एव महात्मनः ययातेश्चायुः; तस्य चत्वारः पुत्राः स्वबलपराक्रमसामर्थ्ययुक्ताः आसन्। तेषां नामानि वक्ष्यामि; एकाग्रचित्तेन शृणु। ज्येष्ठः पुत्रः रुरुर्नाम, महाबलसम्पन्नः। द्वितीयः पुरुः, तृतीयः कुरुः; चतुर्थः राजा यदुः धर्मात्मा। एवमयं महात्मा ययातिः चत्वारः पुत्रान् अलभत, ये पितुस्समाना तेजसा, धैर्येण, पराक्रमेण च। एवं धर्मेण ययातिः स्वं राज्यं स्थापयामास; तस्य कीर्तिः यशः प्रतिष्ठा च त्रिषु लोकेषु व्याप्ता। एवं कदाचित् विष्णुरुवाच—द्विजश्रेष्ठः ब्रह्मसुतः नारदः स्वर्गं प्रति अगच्छत्, पुरन्दरं द्रष्टुम्। तत्र सहस्राक्षः इन्द्रः तं मुनिं समागतम् अपश्यत्, यः तेजसा अग्निवत् दीप्तः, विद्वान् ब्राह्मणः च। स इन्द्रः तं मधुपर्कादिभिः सत्कारं कृत्वा, भक्त्या नतमूर्धा, पवित्रे आसने उपवेश्य, तं मुनिं अपृच्छत्। इन्द्र उवाच—किमर्थं भवानद्यात्रागतः? किमिह आगतः? किं ते प्रियं करवानि, महर्षे? नारद उवाच—देवेश, सर्वं भक्त्या कृतं, तव वचनानि च सौम्यानि। अहं तुष्टः, बुद्धिमन्; तव प्रश्नान् ह्यहं प्रतिवक्ष्यामि। अहं पृथिवीतः तव गृहमिदानीं प्राप्तः, त्वां द्रष्टुम्, नहुषमपि दृष्ट्वा। इन्द्र उवाच—कः स राजा यो नित्यं सत्यधर्माभ्यां प्रजाः पालयति, सर्वगुणसम्पन्नः, विद्वान्, धीरः, उदारः? कः पृथिव्यां राजा वेदविद्, ब्राह्मणप्रियः, ब्रह्मनिष्ठः, वेदविद्याविशारदः, यज्ञकर्ता, दानशीलः, भक्तियुक्तः? नारद उवाच—एवंगुणसम्पन्नः स नहुषपुत्रो महाबलः, यस्य सत्येन बलेन च सर्वे लोका स्थिताः। पृथिव्यां ययातिः नहुषपुत्रः तव सदृशः; त्वं स्वर्गे, स पृथिव्यां, श्रियं वृद्धयति। सोऽपि स्वपितुः श्रेष्ठः, महाबाहो, ययातिः पृथिवीपतिः, शतं अश्वमेधयज्ञान्, शतं वाजपेययज्ञान् अकरोत्। भक्त्या सः नानाविधानि दानानि दत्तवान्—शतसहस्राणि गावः, दशकोट्योऽपि। कोटिशः होमकर्माणि, शतसहस्राणि च; भूमिदानानि, अन्यदानानि च ब्राह्मणेभ्यः अकरोत्। तेन धर्मस्य स्वरूपं सर्वरूपेण रक्षितम्; एवं गुणसम्पन्नः ययातिः नहुषपुत्रः। राजश्रेष्ठ, सः अष्ट्युत्तरसहस्रद्वयं वर्षाणि सत्येन राज्यं पालयामास, यथा भवः स्वर्गे। सुकर्मा उवाच—एवं नारदवचनं श्रुत्वा, देवराजः चिन्तयन्, धर्मरक्षायां भीतः अभवत्। शतयज्ञानां बलात् नहुषः कदाचित् मम पदं प्राप, इन्द्रपदं प्राप्तवान् पुरातने काले। शच्याः प्रज्ञया सः पातितः; एवं स राजा पितुः समबलः। स नूनं इन्द्रपदं प्राप्स्यति—न संशयः; येन केनापि प्रकारेण, एनं स्वर्गं नय। एवं ययातिभयात् भीतः देवराजः चिन्तां चकार। ततः देवराजः दूतं प्रेषयामास, नहुषपुत्रं हर्तुं, कामगं दिव्यरत्नयुक्तं रथं च। मातलिः नाम सारथिः, तं रथं समादाय, यत्र नहुषपुत्रः तिष्ठति, तत्र गच्छत्। स देवराजेन प्रेषितः, तं बुद्धिमन्तं नेतुम्, मातलिः तस्य सभां प्राप, यत्र स नहुषपुत्रः इन्द्रवत् दीप्तिमान् आसीत्। तथा ययातिः धर्मात्मा स्वस्मिन् सभायां दीप्तिमान् आसीत्; मातलिः तं सत्यधर्माभूषितं राजानं वाक्यमुवाच। देवराजस्य सारथिः उवाच—'राजन्, मम वचनं शृणु; अहं देवराजेन तव समीपं प्रेषितः। यद्यत् देवराजः आज्ञापयति, तत् हर्षेण कुरु; त्वं इन्द्रलोकं गन्तव्यः, अन्यो मार्गो नास्ति।' इति सुसम्प्रवाहितया कथा समाप्ता।