धर्मशीलः पुत्रः पितरं सेवन् परमं फलम् अवाप्नोति; अन्यानि धर्मकार्याणि तस्य भाररूपाणि भवन्ति। पितरं सेवया पुत्रः उत्तमं पुण्यम् प्राप्नोति। अस्मिन्लोके परत्र च, यावत् माता-पिता जीवन्ति, तावत् सर्वाणि कर्माणि, सर्वं धनं, गुरुवत् ताभ्याम् समर्पयेत्। पुत्रः भक्तिमान् भूत्वा मातरं पितरं सेवते; तस्य पुण्यस्य फलम् शृणु—सर्वे देवाः ऋषयश्च धर्मनिष्ठाः तेन तुष्टाः भवन्ति। पितरं सेवया त्रिलोका अपि तुष्टाः भवन्ति; यः सर्वदा मातरं पितरं च पादौ प्रक्षालयति, तस्य गङ्गायाः स्नानं प्रतिदिनं लभ्यते। यः शुद्धं भोजनं पानं च भक्त्या मातरं पितरं च योजयति, तस्य अश्वमेधयागस्य फलम् उत्पद्यते। ताम्बूलं वस्त्रं पानं भोजनं च, शुद्धया भक्त्या गुरूणां पूजया यः सम्मानयति, सः सर्वज्ञः प्रसिद्धिम् अपि प्राप्नोति। माता-पिता दृष्ट्वा पुत्रः हर्षेण तैः सह भाषेत; तस्य गृहे निधयः सन्तुष्टाः स्थायिनः भवन्ति, गोः सदा सुखदायिनीः मित्ररूपेण पुत्रं गच्छन्ति। सुकर्मा इत्युक्तवान्—यदा माता-पिता स्नानं कृत्वा, तस्य शरीरस्य सर्वत्र जलबिन्दवः पतन्ति, तस्य स्नानं सर्वतीर्थस्नानसमं भवति। यदि माता-पिता पतितौ, विकलौ, वृद्धौ, किञ्चन कर्तुं न शक्नुवन्ति, यदि पिता रोगी, कुष्ठग्रस्तः, माता अपि तथा, पुत्रः यः तौ सेवते—तस्य पुण्यं वर्णयामि। एवं सेवकस्य विष्णुः स्वहृदयेन तुष्टः भवति, नात्र संशयः; सः वैष्णवलोकम् अवाप्नोति, यत्र योगिनः अपि न गच्छन्ति। यदि माता-पिता असहायौ, दुःखितौ, वृद्धौ, पुत्रः तौ महारोगग्रस्तौ सन्तौ परित्यजति, सः पापबुद्धिः। वृद्धौ माता-पिता गुरवश्च आह्वयन्ति, पुत्रः यः त्वरया न आगच्छति, सः घोरं कृमिसम्पूर्णं नरकं याति। सः न पुत्रः; तस्य पापम् अहम् उद्घोषयामि—सः मूढः मलभक्षः ग्रामचाण्डालनासिकः जन्मनि जायते। सहस्रजन्मानि सः पुनः श्वानरूपेण जायते, यावत् वृद्धौ माता-पिता तस्य गृहे स्थायिनौ। यः तौ न भोजयति, स्वं तु खादति, सः सहस्रजन्मानि मूत्रशकृत् भक्षयति। वृद्धौ माता-पिता तिरस्कृत्य, यः पुत्रः पापी सः द्विशतानि जन्मानि कृष्णसर्पः भवति। यः माता-पितरं कठोरवाक्यैः तिरस्कृत्य, शतकोटिजन्मानि ग्रामचाण्डालः भवति। एवं पापी व्याघ्रः भवति, ततः भल्लूको जायते, यः दुष्टबुद्धिः पुत्रः मातरं पितरं च न पूजयति। सः सहस्रयुगानि कुम्भीपाकनरके वसति; पुत्राणां तिर्थं मातरं तुल्यं नास्ति, नापि पितरं तुल्यं। मोक्षाय, शुभाय, इह परत्र च, अहं पितरं देववत् पूजयामि। मातरं देववत् मन्ये, तया सर्वदेवानां योगी अभवम्; मातरं पितरं च अनुग्रहेण परमज्ञानं मम उत्पन्नम्। त्रिलोका मम वशे आगता; अस्य महात्मनः देवस्य मार्गं अहं प्रत्यक्षं जानामि। वासुदेवस्य सर्वज्ञानं, प्रत्यक्षं परोक्षं च, पितरं मातरं च अनुग्रहेण मयि जातम्। यः पण्डितः पितरं मातरं च न पूजयति, वेदशास्त्राध्ययनं शाखाङ्गसहितं कृतं अपि व्यर्थम्। पितरं न पूजयति, तस्य वेदाः व्यर्थाः; मातरं न पूजयति, तस्य वेदाः फलहीनाः। यज्ञः तपः दानं पूजा च, मातरं न पूजयति, तस्य सर्वं व्यर्थम्। पितरं जीवन्तं गृहस्थं न पूजयति, तस्य पुत्रधर्मः एव पुरुषेषु उत्तमं तिर्थम्। एषः पुत्रस्य मोक्षः, शुभजन्मफलम्, यज्ञः च दानम्—नात्र संशयः। सः पितरं भक्त्या श्रद्धया च सदा पूजयेत्; पूर्वं यद् उक्तं, तत् तस्य मूलम्। मातरं सेवया, दानस्य, तिर्थगमनस्य, यज्ञस्य अपि फलम् अवाप्नोति। यः पितरं महाभक्त्या सदा सेवते, तस्य सर्वाणि कर्माणि—यज्ञादिकानि—संपूर्णानि भवन्ति। एतदर्थं धर्मशास्त्रात् अहम् ज्ञातवान्—पुत्रः पितरं सदा भक्त्या सेवेत्, हे पिप्पल। यदा पितरं तुष्टः, यदुः प्राचीनकाले सुखम् अवाप्नोत्; यदा पितरं कुपितः, महान् पापः अभवत्—तद् शृणु। रुरुः पौरववंशे पितरं शापेन दुःखितः अभवत्; अहम् तयोः सेवया एतद् ज्ञातवान्। तयोः अनुग्रहेण परमं फलम् अवाप्नम्। एवं माता-पितरं तिर्थरूपयोः महत्त्वं वर्णितम्; इति श्रीपद्मपुराणस्य भूमिखण्डे वेनकथायां माता-पितरं तिर्थमहात्म्यं नाम त्रिषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः पिप्पलः पप्रच्छ—पितरं तुष्ट्या यदुः कथं परमं सुखम् अवाप्य भुक्तवान्? तद् विस्तारतः कथय।