कृकलः धर्मज्ञः स्वगृहं आगत्य तत्र पतिव्रतां भार्यां ददर्श। तस्यैव पथग्रहणकर्ता अपि स्वस्थानं प्राप्त्वा चिन्तायुक्तः अभवत्। धर्मविदं पतिं पुनः आगतम् दृष्ट्वा तस्य पतिव्रता भार्या तस्य आगमनकाले शुभानि पुण्यकर्माणि अकरोत्। ततः स धर्मात्मा कृकलः धर्मस्य कृतानि सर्वाणि तस्मै कथयामास। पतिसुखवचनानि श्रुत्वा सा पुण्यश्लाघ्या भार्या हृष्टा अभवत्। धर्मस्य वचनानि सा स्तुत्वा तानि तत्त्वेन स्वीकृतवती। विष्णुर्न्यवदत्—ततः स वैश्यः कृकलः तया सह परमपुण्यं कर्म अकरोत्। श्रद्धया स श्राद्धं अकरोत्, गृहं देवैः समाकीर्णम् अभवत्। पितरः देवाः गन्धर्वाः च दिव्ययानैः आगच्छन्। तौ महात्मानौ दम्पती ऋषयः च स्तुत्वा, अहं स्वयं ब्रह्मणा देवीना महेश्वरं च सह उपस्थितः आसम्। सर्वे देवाः गन्धर्वैः सह दिव्ययानैः आगच्छन्; अहं ब्रह्मणा देवीना महेश्वरं च सह उपस्थितः आसम्। तस्याः सत्येन देवाः गन्धर्वाः च तुष्टाः अभवन्। तौ धर्मसत्यविदौ महात्मानौ देवाः वदन्ति—"भार्यया सह त्वं शुभं प्राप्नुहि। वरं वृणु, धृतिमन्।" कृकलः उवाच—"केन पुण्येन तपसा वा, देवश्रेष्ठ, सर्वे यूयं मम भार्यया सह वरप्रदाय आगत्य?" इन्द्रः उवाच—"एषा पुण्यशीला, सौभाग्ययुक्ता, शुभा सुखला—तस्याः सत्येन वयं तुष्टाः, तुभ्यं वरं दातुम् इच्छामः। पूर्वकथा संक्षेपेण उक्ता।" तस्या कर्मगौरवं श्रुत्वा पत्युः हर्षः अभवत्; तया सह धर्मात्मनः लोचनयोः हर्षः आसीत्। सर्वे देवाः बारं बारं नमतः पुनः पुनः वदन्ति—"यदि त्रयो नित्यदेवाः तुष्टाः, महाभाग, अन्ये पुण्यऋषयः च, मयि दया दर्शयन्ति, अहं सर्वजन्मनि देवपूजां एवं करोमि।" कृकलः वदति—"धर्मसत्ये हर्षः मम भवतु, अनुग्रहेण; पश्चात् वैष्णवधामं गच्छेयम्, भार्यया पितृभिः सह।" "तत्र गच्छेयम्, देवाः, यदि यूयं तुष्टाः," इति। देवाः वदन्ति—"एवमस्तु, महाभाग, सर्वं भविष्यति।" ततः राजन्, तयोः पुष्पवृष्टिः अभवत्; मंगलगीतं मधुरस्वरेण गायन्ति। गन्धर्वाः गीततत्त्वविदः गायन्ति, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति; ततः देवाः गन्धर्वैः सह, राजश्रेष्ठ, वरं दत्त्वा निर्गच्छन्ति, पतिव्रतया स्तुताः। स्त्रीणां पुण्यस्थानं वर्णितम्; अन्यत् कथयिष्यामि। एषा सर्वा उत्तमशुभकथा तुभ्यं उक्ता; यः शृणोति, राजन्, सर्वपापात् विमुक्तः भवति। या स्त्री श्रद्धया सुखलायाः उत्तमकथां शृणोति, सा सौभाग्यसत्येन पुत्रपौत्रविहीना न भवति। सा धन्यधान्यसमृद्धा, पत्युः सह सुखिनी; सर्वजन्मनि पतिसंयुक्ता, अन्यथा न भवति। ब्राह्मणः वेदविद् भवति, क्षत्रियः विजयी; निःसंदेहं वैश्यस्य गृहे धन्यधान्यं भवति। राजा धर्मज्ञः, सदाचारयुक्तः, सुखी; शूद्रः सुखं प्राप्नोति, पुत्रपौत्रसमृद्धः। महती समृद्धिः धन्यधान्यालङ्कृता जायते। एवं षष्टितमोऽध्यायः सुखलायाः कथा भूमिखण्डे वेनकथायां पद्मपुराणे समाप्तः। वेनः उवाच—"पत्नीस्थानं पुण्यस्थानं वर्णितम्; पितृस्थानं पुत्राणां परममोक्षं वर्णय।" विष्णुः उवाच—"कुरुक्षेत्रे महाक्षेत्रे कुण्डलः नाम ब्राह्मणः आसीत्; तस्य धर्मात्मा पुत्रः सुखर्मा नाम, महात्मनः कुण्डलस्य पुत्रः।" तस्य गुरवः वृद्धाः, धर्मज्ञाः, शास्त्रकुशलाः; तौ महात्मानौ वृद्ध्याः पीडितौ। स धर्मज्ञः भक्त्या तौ सेवाम् अकरोत्; दयायुक्तः, अहर्निशं तौ सेवयामास। तस्मात् स पितरं वेदान् शास्त्राणि च अध्यगच्छत्; सर्वाचारविशारदः, धर्मज्ञः, ज्ञानपरः। स स्वयम् गुरोः अङ्गमर्दनं, पादप्रक्षालनं, स्नानं, भोजनसेवा च अकरोत्। भक्त्या स्वभावेन तत्र ध्याननिष्ठः, मातरं पितरं च सेवयामास, राजन्। सूतः उवाच—तस्मिन्नेव काले, राजश्रेष्ठ, पिप्पलः नाम ब्राह्मणः आसीत्, महात्मा, कश्यपवंशसम्भूतः। स तपस्यायुक्तः, उपवासपरः, जितेन्द्रियः, निरसूयः, दयादानसंयमयुक्तः, कामक्रोधविजितः। स दशारण्ये वनं गत्वा, ज्ञानशान्तिपरः, सर्वेन्द्रियसंयमेन, स्थिरमनसा महत्तपः अकरोत्। तस्य तपोबलात् तत्र जीवाः निर्हेतुकद्वेषाः, एकयोनिवत् सहवासं कृतवन्तः, सुभगे काले। तस्य तपः दृष्ट्वा ऋषयः विस्मिताः अभवन्; तादृशं तपः कश्चित् न कृतवान् यथा स ऋषिः। देवाः अपि इन्द्रप्रमुखाः महाविस्मिताः—"अहो! कियद् घोरं तपः, कियद् शमः, कियद् इन्द्रियसंयमः!" स स्थिरः, अविचलः, कामक्रोधरहितः, शीतवाततापसहनः, पर्वतवत् स्थितः अभवत्।