कामः, यस्य मनः प्रमत्तम् अस्ति, तत्र गच्छित्वा तद्गृहं विनाशयिष्यति; सः अस्माकं शत्रुः, दुष्टस्वभावः—न संशयः। तत्र मम गृहे या वासिनः सन्ति, तेषां मध्ये पतिः ऋषिः, ब्राह्मणः, तपसा समृद्धः; पत्नी च सत्यानुरक्ता, पतिव्रता; राजा धर्मिष्ठः—एते नूनं मम गृहे वसन्ति। यत्र अहं पुष्टिं लभे, समर्थः च भवामि, तत्र एव तव वासः स्यात्; तत्र धर्मः आगच्छति, श्रद्धया सहितः हर्षयन् तिष्ठति। क्षमा च शमयुक्ता मम आलयम् आगच्छति, तथैव सत्यं, दमः, दया, स्नेहः च। यत्र प्रज्ञा अस्ति, लोभः नास्ति, तत्र अहं वसामि; शौचं तत्र स्वभावतः स्थितम्, एते च मम सखा। अदत्तादानं, अहिंसा, क्षान्तिः, विकासः—एते सर्वे मम गृहे आगच्छन्ति; शृणु, धर्मराजन्, तत्र श्रेयः अस्ति। ज्येष्ठसेवा, विष्णुः लक्ष्म्या परिवृतः, अपि च मम गृहे आगच्छन्ति; अग्निप्रधानाः देवाः अपि प्रविशन्ति। यो मोक्षमार्गं दर्शयति, ज्ञानतेजसा युक्तः, सः मया सह वसति, साध्वीभिः धर्मिष्ठैः च सह। एतेषां धर्मिष्ठानां मध्ये, गृहरूपेण, अहं सदा वसामि; पूर्वोक्तेन कुलस्य अपि, तव सह वसामि। ये धर्मयुक्ताः, सत्त्वरूपेण मम गृहे कर्तृणः सृष्टाः, तेषु अहं विचरामि, महाभाग्यवान्, स्वच्छन्दं क्रीडया। भगवान् त्रिनेत्रः, वृषवाहनः, जगत्पतिः, सः स्वेन रूपेण शिवया सह मम गृहे वसति। एषा संसारसारः, महेश्वरस्य गृहरूपः; यः शंकरालयः इति प्रसिद्धः, सः मन्युनाऽनलिना नाशितः। महात्मा विश्वामित्रः, परं तपः आचरन्, कदाचित् मेनकया समीपं प्राप्तेन कामेन अभिभूतः। सती पतिव्रता, अहल्या गौतमस्य प्रिया, शुभा च, सा अपि तेन पापेन मन्युनाऽनलिना चञ्चलिता। ऋषयः, सत्यधर्मज्ञाः, विविधानां पतिसंयुक्तानां स्त्रीणां च, मम गृहे कामाग्निना दग्धाः। सः निग्रहीतुं कठिनः, सहनाय दुरुत्सहः, सर्वत्र व्याप्य, सत्यनिष्ठेषु अपि निर्दयः, सः सदा मां एवं पश्यति; कुत्र सत्यं तिष्ठति? समानता ज्ञात्वा, सः बाणधनुर्भृत् आगच्छति; सः दुष्टः मम गृहम् अपि, यज्ञार्थकृतनामकान् च, हन्तुम् इच्छति। ये पापचिह्नयुक्ताः, ये च मिथ्याचारशिलाः, ते सर्वे, मनसा विरोधिनः, सत्यगृहं प्रविशन्ति। अनृतयुक्तैः सेनापतिभिः, सः एतत् मायया साधयति; दुष्टः, पापबुद्धिभिः शस्त्रधारिभिः, गृहम् उत्पाटयति, पीडयति च। दुष्टः, बलवान् मनोभवः मां एवं ताडयेत्; तस्य तेजसा दग्धः, अहम् एव शून्यः जायामि। अहं नूतनं गृहं इच्छामि, स्त्रीपतिनामकम्; एषा प्रिया शिवमङ्गला कृतकस्य धर्मपत्नी। यत् गृहं सुकला नाम, तत् मम; तं दुष्टः दग्धुम् इच्छति; बलवान् सहस्राक्षः अपि कामेन सह। कामकारणात्, सः पूर्ववृत्तं न स्मरति; अहल्यासम्बन्धेन, मेषरूपस्य उत्पत्तिः अभवत्। मुनिपौरुषं दृष्ट्वा, सतीविघातात्, देवराजः कामदोषेण विनष्टः तत्र स्थितः। सः कठोरं शापं, महाक्लेशेन सह, असह्यं सहनं कृतवान्; प्रिया सुकला धर्मव्रता कृतकस्य पत्नी। सः सहस्राक्षः कामेन संयुक्तः हन्तुम् इच्छति; यथा इन्द्रः कामं न समीहते, तथा अन्ये अपि। धर्मराजन्, महाबुद्धे, त्वं बुद्धिमतां श्रेष्ठः; धर्मराजः उवाच—अहं कामस्य तेजः हनिष्यामि, तं च मरणं प्रापयिष्यामि। एकं उपायं दृष्टवान्; सः अत्र पश्यतु; एषा प्रज्ञा महाबुद्धिः, विहंगरूपेण विचरति। पतिसंदेशस्य पुण्यप्रतिप्रत्ययः आकाशे घोषितः, विहंगबलात् पतिसंप्राप्त्या च। या मनसि प्रशान्ता, सा पुनः दुष्टेन न नश्येत्—न संशयः; एवं प्रज्ञया निर्देशिता, सा सुकलायाः गृहम् अगच्छत्। महान् शब्दः कृत्वा, सा देवीदर्शनवद् दीप्तिमती बभूव; तदा प्रज्ञा पूजिता, गन्धदीपादिभिः सत्कृता। सुकला ब्राह्मणं पप्रच्छ—‘सा मम किं वदति?’ ब्राह्मणः उवाच—‘भाग्यवती, सः तव पतिसंप्राप्तिं कथयति, नूनं एव।’ सप्तसु दिवसेषु, सः प्रत्यागमिष्यति—न संशयः। एतानि परममङ्गलानि वाक्यानि श्रुत्वा, सा सहसा हर्षपूर्णा बभूव; धर्मिष्ठः, बुद्धिमान्, कुलीनः प्रियः, शुभसंकेतैः सूचितः, प्रत्यागच्छति। एवं षट्पञ्चाशदधिकचत्वारिंशत्तमे अध्यायः सुकलाकथायां, वेनचरिते, श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे समाप्तः। विष्णुरुवाच—धरणी सतीरूपिणी भूत्वा, पतिव्रतागृहं प्रविष्टा; सा सत्यस्वभावा, सा भगवती, सुकलां सन्मानपूर्वकं अब्रवीत्। पुण्यवाक्यैः सत्कृता, क्रीडा सस्मितं सुकलां प्रोवाच; सती सत्यपूर्णैः, अनन्तार्थयुक्तैः वाक्यैः, मायासंयुक्तैः, जगन्मोहकैः उत्तरं प्रददौ। मम पतिः अपि बलवान्, बुद्धिमान्, स्थिरचित्तः, विद्वान्, महात्मा च; पापिनः परित्यज्य, सः धर्मिष्ठः गतः—मम स्वामिनः यशः शृणु। एतानि सर्वाणि धर्मयुक्तानि वाक्यानि श्रुत्वा, सौम्यभावात्, सुकला शुद्धचित्ता सञ्जगाम, पप्रच्छ च—‘सुन्दरि, किं कारणं यत् तव स्वामी अद्य त्वां त्यक्तवान्?’ तव सौन्दर्यं परित्यज्य, सत्यं सर्वं वद, आर्यपत्नी; मम सखी, या मम गृहे सखीस्वरूपेण आगता, सा ध्यानयोगेन सर्वं करोति।