यावत् यौवनं तिष्ठति, तावत् जनाः सर्वान् भोगान् आस्वादयन्ति, यथेष्टं सर्वत्र रमन्ते च। यावत् यौवनं वर्तते, तावत् भोगेषु निपुणाः भवन्ति; किन्तु यदा वार्धक्यं आगच्छति, तदा, सुभगे, किम् तदा यौवनेन? यदा वार्धक्यं समुपस्थितं भवति, हे देवि, तदा किमपि कार्यं न सिध्यति; वृद्धः सदा चिन्तितः भवति, न च सुखं लभते। यदा वार्धक्यं आगतम्, हे कन्ये, तदा सेतु-निर्माणमपि प्रयत्नेन क्रियते; एवं शरीरं यौवनात् पराङ्मुखे, शुभे। तस्मात् सुखेन रमस्व, मधुरं मद्यं पिब, सुनेत्रे, तव देहे कामबाणाः दहन्ति। अत्र एकः पुरुषः आगतः, सुन्दरः सद्गुणवान्; स एव पुरुषः नरशार्दूलः, सर्वज्ञः, गुणवान्, धनाढ्यश्च। सः सदा तव प्रति भक्तः, हे सुश्रोणि, स्नेहेन तव कृते। सुकला उवाच—न जीवस्य बाल्यं विद्यते, नापि जीवन्ति यौवनम्। तस्य न वार्धक्यं, सः स्वयंसिद्धः, परिपूर्णसिद्धिप्रदः, अमृतः, अजरः, व्यापी, सिद्धः, मुनिश्रेष्ठः च। सः निःस्पृहः सन् अपि, लोके कामान् ददाति, स्वस्वरूपे स्थितः; यथा गृहस्य रचना, तथा शरीरस्य रूपम्। यथा गृहं सूत्रसंस्थानेन निर्मीयते, बहुभिः काष्ठसमूहैः, नानाविधैः दारुसङ्ग्रहैः च, मृद्-जलयोः साहाय्येन सर्वतः रूपं लभते; काष्ठं च चूर्णितं शिल्पेन शोभितं भवति। आदौ रूपं दृश्यते, गृहं सूत्रेण मीयते; प्रतिदिनं लेपनस्य योगेन पोष्यते। नित्यं वातेन कम्प्यमानं गृहं मलिनं भवति; मध्ये काले गृहस्य वार्धक्यं कथ्यते। तस्य शोभा नश्यति, तदा स्वामी लेपनं करोति; स्वेच्छया गृहं पुनः शोभायुक्तं करोति। तस्य गृहस्य यौवनं, हे दूत, एवमुक्तं; दीर्घे काले काष्ठसमूहैः जीर्णं भवति। अधस्तात् अङ्गानि शिथिलानि स्युः, चलन्ति च; लेपनभारं न सहन्ते, न च स्थिरं तिष्ठति। एवं गृहस्य वार्धक्यं वर्णितम्, शृणु दूत; गृहं पतन्तं दृष्ट्वा स्वामी तद् त्यजति। शीघ्रं अन्यत् गृहं प्रविशति; एवं बाल्यं, यौवनं, वार्धक्यं च जनानाम् आगच्छन्ति। बाल्ये बालरूपं धत्ते, अज्ञानवान् भवति; शरीरम् एव वस्त्राभरणैः विभूषयति। तैलैः, चन्दनेन, ताम्बूलोत्थैः च शरीरं यौवनं प्राप्य, अतीव सुन्दरं भवति। बहुविधैः सारैः अन्तर्बहिश्च पोषयति; तेन पोषणेन पूर्णविकसितः भवति। मांसवृद्धिः जायते, नवानि उत्तमानि रसानि अपि; अङ्गानि, राजन्, विस्तीर्णानि, पोषितानि च भवन्ति। प्रत्येकं अङ्गं स्वेन रसेन स्वरूपं प्राप्नोति—दन्ताः, ओष्ठौ, स्तनौ, बाहू, कटी, पृष्ठं, ऊरू—उभयपार्श्वे समं। एवं करतलपादौ अपि वृद्धिं प्राप्नुतः; कालस्य गमने, एते अपि वर्धेताम्। अङ्गानि सारमांसाभ्यां शोभन्ते; एतेन रूपेण मर्त्यः अस्मिन्सारे बद्धः अस्ति, हे दूत। मर्त्यः लोके सुन्दरः इति कथ्यते—कथं स प्रियः भवति? एतत् शरीरं, हे दूत, केवलं मलमूत्रपात्रम्। एतत् शरीरं अशुद्धं, सदा स्रवणशीलं, निर्दयम्; किम् तत्र शोभा वर्ण्यते, सुन्दरि, यः जलफेनवत्। पञ्चाशद् वर्षाणि स्थिरं तिष्ठति, ततः परं प्रतिदिनं ह्रासः जायते। दन्ताः शिथिलाः भवन्ति, मुखं स्रवति; नेत्रे न पश्यतः, न कर्णौ शृणुतः। न हस्तपादाभ्यां गन्तुं शक्नोति, हे दूत; शरीरं अशक्तं भवति, वार्धक्यकालस्य पीडया। सः सारः शुष्यति, वार्धक्यतापेन दग्धः; शरीरं अशक्तं भवति, हे दूत—कथं शोभा वाञ्छ्यते? यथा जीर्णं गृहं अनिवार्यं नश्यति, तथा शरीरं वार्धक्ये क्षीयते—न संशयः। मम शोभा प्रतिदिनं नश्यति, यथा वर्णः; केन मया शोभा भूषिता, केन शोभा वाञ्छिता? यथा जीर्णं गृहं नश्यति, केन सः पुरुषः बलवान्? कस्य कृते त्वं आगतः, हे दूत—केन सः प्रशस्यते? अधुना वद, किं मम अङ्गेषु दृष्टं त्वया? अत्र, हे दूत, मम अङ्गानि हीनानि, न किञ्चिदधिकम्। यथा त्वं, तथा सः, तथा अहम्—न संशयः; कस्य शोभा न नश्यति? पृथिव्यां कश्चित् नास्ति वस्तुतः सुन्दरः। दीर्घवृक्षाः शैलाः च, सुन्दरि, सर्वे कालस्य वशात् पतन्ति; कालपीडिताः नश्यन्ति, तथा सर्वे भूताः—न कदाचन अन्यथा। दिव्यः आत्मा निराकारः, शोभायुक्तः, व्यापी, शुद्धः; सः सर्वेषु स्थावरजङ्गमेषु वसति, हे दूत। एकः शुद्धः आत्मा एकाकी वसति, यथा घटे आपः; घटभङ्गे एकत्वं याति, त्वं तु न जानासि। शरीरे विनष्टे, एषः आत्मा एकरूपः एव शेषः; अहं सदा एकं रूपं लोके स्थितं पश्यामि।