अहं पापनिष्ठा, कथं स्नेहेन तं प्रति कदापि वाक्यं ब्रुवाणि? रात्रौ दुःखसागरे निमग्ना शय्यायाम् आसीत्। एवं चिन्तयन्त्या मे हृदयम् अभवत् विदीर्णं, हे सुश्रोणि, ततः प्राणाः शरीरे त्यक्त्वा निर्गताः। तदा धर्मराजस्य यमस्य दूता, भीमाः क्रूराः गदाचक्रखड्गधराः, आगच्छन्। तैः अहं दृढैः शृङ्खलाभिः बद्धा, रुदती चात्यन्तदुःखिता, यमपुरीं नीतास्मि। तत्र अहं मुद्गरैः ताडिता, क्लेशपूर्णमार्गे पीडिता, यमस्य पुरतः तिरस्कृता, तैः अन्तः प्रवेशिता च। यमेन, महात्मना कोपसमन्वितेन, अहं दृष्टा, चितासंकेतं क्षिप्ता, नरकेषु निक्षिप्ता च। तत्र लौहपुरुषः अग्निना तप्तः निर्मितः, तस्य उरसि मां पत्युः विश्वासघातिनीं क्षिप्तवती। विविधैः तीव्रैः दुःखैः पीडिता, नरकाग्निना दग्धा, तैलकुम्भे, पिष्टमिश्ररेणुकायाम् अपि निक्षिप्ता। पत्रशस्त्रैः छिन्ना, जलेन वह्यमाना, तीक्ष्णशाल्मलीकण्टकवृक्षेषु क्षिप्ता च। पयः-रुधिर-मलपङ्के कृमिसंछन्ने पतिता, राजवल्लभे, सर्वेषु नरकेषु निक्षिप्ता। तत्र, महतीषु यमदत्तक्लेशपूर्णासु, दृढात्मना तेन, अहं करवालेन विदीर्णा, शूलैः पुनः पुनः ताडिता च। अन्येषु नरकेषु अपि, नरकयोषित्सु पतिता, घोरेषु दुःखमध्यगता। धर्मराजेन नरकेषु क्षिप्ता, नीचजन्म प्राप्तवती, तत्रात्यन्तं दुःखं अनुभूता। कदाचित् बक्याः गर्भं प्रविष्टा, पुनः शुन्याः, कुक्कुटी, मार्जारी, मूषिकायाः गर्भं प्राप्तवती। एवं विविधेषु गर्भेषु पापयोनिषु, धर्मराजेन क्षिप्ता, सर्वेषु योनिषु क्लेशिता। तेनैव अहं पृथिव्यां सूकरी कृता, राजवल्लभे, तव हस्तेषु बहूनि तीर्थानि। त्वया, सुमुखि, तेन जलेन सिक्तास्मि; तव प्रसादात् पापं मम नष्टम्। त्वदीयशक्त्या पुण्येन च ज्ञानमुत्पन्नं मयि, सुश्रोणि; अधुना, नरकक्लेशपतितां मां उद्धर। यदि मां न उद्धरिष्यसि, देवि, पुनरपि भयानकं नरकं यास्यामि; दुःखार्तां मां रक्ष। पापवशात् पतिता, दीनाऽनाथास्मि। सुदेवा उवाच—किं पुण्यं मया कृतं, सुमुखि, येन पुण्यलाभः? येन त्वां उद्धरेयं, तत् ब्रूहि। सूकरी उवाच—एष राजा, महाभागे, इक्ष्वाकुवंशसम्भवः। स एव विष्णुः, परमबुद्धिमान्; त्वं च श्रीः एव नान्या। पतिसंयुक्ता पतिव्रता च। त्वं नित्यं पतिव्रता, प्रिये, सर्वतीर्थस्वरूपिणी; त्वं देवी, सर्वस्य सारभूता, सर्वदेवतामयी। त्वमेव लोके महापतिव्रता, राजप्रियासि, या पतिं दिनरात्रं सेविता। यदि त्वं मां द्रष्टुमिच्छसि, तर्हि एकस्यापि दिवसस्य पतिसेवायाः पुण्यं मे ददातु। त्वमेव जननी पितासि, नित्यगुरुसि; अहं पापात्मा, कुपथाचारी, अनृतवादी, अज्ञानवान्। रक्ष मां, भर्तृस्नेहेन, यमक्लेशभीतां मां। सुकला उवाच—एवं तस्याः वचनं श्रुत्वा, सा राजानं ददर्श तदा। सा पप्रच्छ—"किं करणीं, महराज? किं पशुः वदति?" इक्ष्वाकुः उवाच—"एषा दीनदुःखिता पापयोनिसंस्थिताऽशुभा, शुभे, पुण्येन तव उद्धार्या; महत् पुण्यं भविष्यति।" एवमुक्ता, सुदेवा सुभगा शुभाङ्गी, उवाच—"एकवर्षस्य पुण्यं तुभ्यं दत्तम्, सुमुखि।" तस्याः देवीवचनेन, तदा— सा रूपयौवनसम्पन्ना, दिव्यगन्धमाल्याभरणभूषिता, दिव्यशरीरधारिणी, तेजसा आवृता। सर्वाभरणदीप्त्या, नानारत्नविभूषिता, दिव्यगन्धानुलेपना दिव्यरूपा अभवत्। दिव्यरत्नयुक्तरथे स्थित्वा, सा दिवं ययौ; ततः सा नम्रशीर्षा रानीं प्राह। "स्वस्ति ते, महाभागे, सुभगे! तव प्रसादेन पापात् मुक्त्वा, पुण्यतमं दिव्यलोकं गच्छामि।" एवं कृत्वा, सुदेवा दिवं गता। एतत् सर्वं सुकलया यथाश्रुतं तुभ्यं निगदितम्। इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे वेनचरित्रे सुकलोपाख्याने सुदेवाया दिव्यगमनं नाम द्विचत्वारिंशदधिकपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। सुकला उवाच—एवं धर्मं पुराणेषु कदाचित् श्रुतवती; किं तु, पत्यौ विना, पापनिश्चिता, सुखं कथं प्राप्नुयाम्? प्रियं विना देहधारणं न शक्यते। विष्णुरुवाच—एवं उक्त्वा, सा पतिसंन्यासधर्मं परं धारयामास। ततः ताः साध्वीः सखीजनाः, परमप्रीत्या, एतं परमं पुण्यं स्त्रीणां परमगम्यं धर्मं श्रुत्वा, सुकलां धर्मनिष्ठां पुण्यशीलां प्रशशंसुः; सर्वे ब्राह्मणाः, देवाः, साध्वीश्च, नरश्रेष्ठ।