श्रीमहादेवः देवीं प्रति कथां प्रवर्तयन् एवमाह— केवलं केशवनाम्ना कृपया विमुच्यते जीवः, कलियुगे द्वारवती रम्या, भगवांश्च जनार्दनः पुण्यः। ये नराः तं देवमवलोकयन्ति, ते निष्कम्पमुक्तिं प्राप्नुवन्ति; स एव हि परमभाग्यवान् विष्णुः, सर्वेश्वरः, प्रभुः। अहं जनार्दनं चिन्तयामि, हे महादेवि, या विप्रैः प्रतिष्ठिता; एषा एकशतमष्टोत्तरतीर्थानां गणना। यः पठति वा शृणोति वा, स सर्वपापैः प्रमुच्यते; यः च तेषु तीर्थेषु स्नात्वा नारायणं हरिं पश्यति, स सर्वपापैः विमुक्तः सन् विष्णोः शाश्वतं पदं प्राप्नोति। जगन्नाथः महत्तीर्थं, लोकपावनत्वेन प्रसिद्धम्। ये पुरुषश्रेष्ठाः तत्र गच्छन्ति, ते परमगत्युपेताः; एतानि पुण्यशालीनि शताष्टकानि पितृकर्मणि पठनीयानि। इह लोके सुखं भुक्त्वा विष्णोः शाश्वतं पदं प्राप्नोति; गवां दाने, पिण्डदानकाले, वा प्रतिदिनं यः पठति, स विद्वान् देवपूजनविधिना परं ब्रह्म प्राप्नोति। एवं श्रीपद्मपुराणे पञ्चपञ्चाशत्सहस्रसंख्यायां उत्तरखण्डे जम्बूद्वीपतीर्थवर्णनं नाम त्रयस्त्रिंशदधिकैकशततमोऽध्यायः। अनन्तरं महादेवः देवीं पुनरुवाच— वत्रवत्याः माहात्म्यं प्रवक्ष्ये, शृणु शोभने, यत्र स्नानमात्रेण सर्वसञ्चितदोषविमुक्तिः स्यात्। वत्र्रेण गभीरं कूपं निर्मितम्, तस्मात्कूपात् देवी प्रादुर्भूता, या महापातकसमूहनाशिनी। गङ्गायाः समाना सा नदी, हे उत्तमेश्वरि; तस्याः दर्शनमात्रेण पापकूटं शम्यते। शृणु देवि, पुरातनं चरितं ते कथयामि; तस्य श्रोतुः पापिनः क्लेशबन्धनविमोचनं भवति। चम्पकपुरीमध्ये राजा कश्चित् बभूव, स सर्वदा दुष्टः, पापात्मा, प्रजापीडकः। धर्मरूपधारी धर्महीनः सदा विष्णुनिन्दायामासक्तः, देवद्विजघ्नः, आश्रमदूषकश्च। स वेदनिन्दायाम्, धनाढ्यः, मूढः, क्रूरः, छली च, कुतर्कशास्त्रव्यग्रः, परदारदूषकः। तस्य नाम विदरुणः, स मूर्ख एव; कदाचित् दैवयोगेन स वत्रवतीं प्राप्तः। मृगयायां संलग्नः, स्वयमेव कुष्ठी, हे सुरेश्वरि; स महापापी विप्रनिन्दकत्वात् एवं जातः। स वाचालः, दुष्टमतिः, छली, कृपणः, पशुवदक्रूरः, सदा वेदनिन्दायाम्, गोशास्त्रदूषकः। स एव वनं विचरन्, तृषार्तः, मित्रैः सहितः, अश्वात् अवतीर्य जलं पीत्वा गृहं प्रत्यागच्छत्। तस्य जलपानात् कुष्ठरोगः निःसंशयं नष्टः; तस्य च मनः विशुद्धतरं जातम्, हे राजेश्वरि। ततो देवि, तस्मिन् विष्णुभक्तिः उत्पन्ना; तदनन्तरं स नित्यं स्नानशीलः अभवत्। स शुद्धः, बहुविधधनसम्पन्नश्च, हे सुरेश्वरि; लोके सुखं भुक्त्वा, अनेकयज्ञैः युक्तः। विप्रदानेन स विष्णुलोकमवाप; एवं देवि, वत्रवत्याः विशेषतः जानीयाः। ये ब्राह्मणाः तत्र स्नानं कुर्वन्ति, हे पर्वतप्रिये, ते विमुक्ताः; क्षत्रियो वा वैश्यः शूद्रः वा, हे सुरश्रेष्ठे। यत्र यत्र स्नानं कुर्वन्ति, पाशैः पापस्य विमुच्यन्ति; कार्तिके वा माघे, अपि चाण्डालो वेदनिन्दकः। संगमे स्नानात् पापविमुक्तिः, हे देवि; यत्र यत्र सवरवत्याः संगमः दृश्यते। तत्र स्नानविशेषेण, ब्रह्मघ्नोऽपि मुक्तः सदा; क्षेत्रं खेठकं दिव्यं, स्वर्गसदृशं, हे पापशोभने। तत्र बहवः योगाः ब्रह्मणा कृताः; स्नानभोजनयोः पुनर्जन्म नास्ति। सा द्वितीया गङ्गा स्मृता, विशेषतः कलौ, हे देवी; ये पुरुषाः सुखकामाः, धनकामाः, स्वर्गकामाश्च। पुनः पुनः स्नात्वा ते इह लोके सुखं भुञ्जते, ततः विष्णोः शाश्वतं पदं प्राप्नुवन्ति। सूर्यवंशे जाताः, चन्द्रवंशे अपि, वत्रवतीं प्राप्त्वा स्नात्वा, परमं संतोषं प्राप्नुवन्ति। तस्याः दर्शनात् दुःखं नश्यति; स्पर्शात् मनसः पापं क्षीयते; स्नानभोजनयोः अनन्तरं, हे देवी, मोक्षमर्हति न संशयः। स्नानजपहोमैः अनन्तफलप्राप्तिः; काश्यां गत्वा चन्द्रायणं विधिना कार्यम्। तत्र गत्वा, हे सुरश्रेष्ठे, महत् पुण्यं लभ्यते; विशेषतः वत्रवत्यां मृत्युः स्यात् चेत्। स चतुर्भुजः भूत्वा विष्णोः परमपदं याति; सर्वाणि तीर्थानि, देवाः, पितरश्च अपि—सर्वे, हे सुरेश्वरि, वत्रवत्यां निवसन्ति। किम् पुनः पुनः वक्तव्यम्, हे सुमुखि? नास्ति वत्रवत्याः समं तीर्थं पृथिव्यां, हे शाश्वते; अहं विष्णुः, ब्रह्मा, देवाः, ऋषयश्चापि—सर्वे देवाः वत्रवत्यां वसन्ति, हे महादेवि। एकवारं, द्विवारं, विशेषतः त्रिवारं—ये तत्र स्नानं कुर्वन्ति, ते निःसंशयं मुक्ताः भवन्ति।